Voor ons was niets mooiers dan de bal

Verteller: Hans Schoof
Auteur: Hans Schoof
Makassarstraat, Indische Buurt

Wij wisten niet hoe vlug we over het hek moesten klimmen om ons partijtje af te maken.

Zeebrugerdijk 138 Voor: de Zeeburgerdijk 138 (waar Hans met zijn familie woonde op 2-hoog), 140 en verder. (Foto: 1973, Gemeente Archief Amsterdam).

Zeebrugerdijk 138 Voor: de Zeeburgerdijk 138 (waar Hans met zijn familie woonde op 2-hoog), 140 en verder. (Foto: 1973, Gemeente Archief Amsterdam). Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden

Tussen 1950 en 1973 hebben mijn ouders en hun 5 kinderen op de Zeeburgerdijk 138, 2-hoog gewoond. Onder ons, op de eerste verdieping, woonde de familie Vos. Wat hebben wij onze benedenburen vaak lawaaioverlast bezorgd. Soms waren we ’s morgens al om 6 uur met een bal in de weer. Zacht rollen werd harder en harder rollen, zachtjes schoppen werd knallen. En buurvrouw ‘Vossie’ maar bonken met die bezem tegen het plafond. Met een bal in de weer waren we altijd en overal: onder het poortje naar de Makassarstraat, in de speeltuin op de hoek bij de Niasstraat, op pleintjes en zelfs in het Zuiderzeepark. En als je oud genoeg was, zaterdags ook nog op een heus veld!
Oom Bart was de beheerder van de speeltuin aan de Makassarstraat. Het was een aardige, oudere man die overdag heel vriendelijk was. Maar tegen 17.00 uur werd hij opeens een heel druk en brommerig baasje: iedereen moest en zou de speeltuin uit. Soms was hij wel een kwartier bezig om zijn zin te krijgen. Dan ging de poort op slot, stapte oom Bart op zijn fiets, reed de hoek om en wij … Wij wisten niet hoe vlug we over het hek moesten klimmen om ons partijtje af te maken. Waren we net weer lekker bezig, kwam je zusje zeggen, dat je thuis moest komen om te eten. Wat hebben we vaak de hond in de pot gevonden!
Soms, heel soms, vermaakten we ons op een andere manier. Zo huurden we op zondag wel eens een fiets bij Hartkamp. Je betaalde een kwartje, je naam kwam in een schrift te staan en dan mocht je een tijdje rondjes rijden. En had je de fiets weer ingeleverd, dan holde je naar de sigarenwinkel in de Molukkenstraat voor de uitslagen van… Juist, de voetbalwedstrijden. Want de uitvinding van het wiel mocht dan een heel bijzondere zijn, voor ons was en bleef er toch niets mooiers dan de bal.

Alle rechten voorbehouden

7414 keer bekeken

25 reacties

Voeg je reactie toe
Visitor

Bertus Raats

De een voetbalde en de ander liep rondjes om huizenblokken of zelfs fietsen, als je die later had.Inderdaad leerde je fietsen op een fiets van Hartkamp of Hartman op de hoe Gorontalostraat. En de speeltuin, daar mocht ik nooit in, want we waren geen lid of ik had iets uitgehaald en was ik nogal herkenbaar met rood haar en een brilletje. Overigens kwamen er ook heel goeie wielrenners uit de buurt, beste Henk: Piet Geukens de bakkersknecht, Harm Douwes, Bennie Muller, Bep Ackema, Hennie Langelaar. Ik zal er wel wat vergeten. De wielerrondes van de Indische buurt staan trouwens in mijn boekjes over het Amsterdamse wegwielrennen. Vandaar mijn reactie op je stukje van 9 febr.De Indische buurt, boeken kunnen we er over schrijven...

Visitor

Anneke Torenvliet

O ja, die ken ik nog, die lieve Ome Bart van de speeltuin! En dat over het hek ken ik ook nog. Ik woonde op de Makassarstraat 22 3-hoog. Ik ben altijd bezig geweest met allerlei dieren. In 1966 getrouwed en naar Australia verhuisd. Waar ik nu nog woon. Jammer dat ik niet weet hoe er een photo op te zetten.

Visitor

Hans Schoof

Henk, jij woonde toch vlak naast 'het zandje' waar we voetbalden tot het donker werd of je bal kapotgereden? Ik herinner me een stenen muurtje, waar we overheen hingen als de bal weer eens in het water van het Lozingskanaal terecht was gekomen. Maar gelukkig kregen we hem er meestal wel weer uit.

Visitor

Henk Penseel

Goeie voetballers, handballers en korfballers kwamen uit onze buurt, omdat we de ruimte hadden en inderdaad veel met de bal speelden, konden spelen. Ome Bart kan ik me ook herinneren als een kleine gedrongen man, altijd in een bruine manchesterbroek met bretels.

Visitor

hgrauwelmanniekerk@chello.nl

Ik herken veel in dit verhaal. Ik woonde in de Menadostraat en speelde veel in de Makaserspeeltuin en zondags mochten we bij Hartman een fiets huren.