De Ritzema Bosstraat, mijn straat!

Verteller: Ellen Koekkoek
1 Fan
Kruislaan, Ritzema Bosstraat, Jeruzalem / Tuindorp Frankendael

De buurt was niet alleen kinderrijk, maar ook kindvriendelijk.

 Ritzema Bosstraat ca. 1960: Ellen trekt de slee waarop haar moeder zit.

Ritzema Bosstraat ca. 1960: Ellen trekt de slee waarop haar moeder zit.

Alle rechten voorbehouden

Ach ja, de Ritzema Bosstraat... Mijn hele jeugd heb ik er doorgebracht. Wij — mijn ouders, mijn 3½-jaar oudere broer Ruud en ik — woonden op nummer 40 1-hoog, op de hoek met de Kruislaan. We keken uit op de Ooster Begraafplaats. Waarschijnlijk was ik nog geen jaar oud (geboren in april 1954) toen we er vanuit de Röntgenstraat kwamen te wonen. Ik had mij geen fijnere jeugd kunnen bedenken! Het was destijds niet alleen een heel kinderrijke buurt, maar achteraf gezien ook zeer kindvriendelijk. Buiten spelen deden we volop: op de stoep, maar ook gewoon op de straat, want auto’s waren nog lang niet zo talrijk als tegenwoordig. Met een vriendje of vriendinnetje ieder aan een kant van de straat gaan staan en dan met een bal de stoeprand aan de overkant zo proberen te raken dat de bal weer terug stuiterde. Met knikkers spelen of met een tol. Zelfs de hoelahoep, het bliklopen op lege conservenblikjes met touwtjes eraan, het lopen op stelten en niet te vergeten het elastieken kan ik mij nog heel goed herinneren. En natuurlijk hadden wij ook een step, waarmee je je behoorlijk snel kon verplaatsen.

En als de sloot om de begraafplaats bevroren was, gingen we met schaatsen het ijs op of met een slee vanaf de slootkant naar beneden roetsen. Mijn broer was bezeten van ijshockey en speelde bij de Amstel Tijgers op de Jaap Edenbaan, dus met ijs op de sloot ging ook een puck en een stick mee.

Laatst was ik nog even terug in de buurt. De huizen hebben een ander aanzien gekregen door nieuwe kozijnen. Het barst er nu van de auto’s en als ik het goed weet, is er zelfs betaald parkeren ingevoerd. Maar toch: het blijft mijn straat!

Alle rechten voorbehouden

11360 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

 Ellen met haar broer op de step op het Robert Kochplantsoen, omstreeks 1958.

Ellen met haar broer op de step op het Robert Kochplantsoen, omstreeks 1958.

Alle rechten voorbehouden
De Ritzema Bosstraat in februari 2005.

De Ritzema Bosstraat in februari 2005.

Alle rechten voorbehouden

38 reacties

Voeg je reactie toe
Een bezoeker

Hans Roosendaal

hans.roosendaal@postbankmail.nl

Mijn jeugd kenmerkt zich doordat er geen strijd onderling met elkaar was van merken.Wie draagt wat en wat heeft het gekost. Canda van C en A, schoenen van van Haaren, dat was, wat het straatbeeld bepaalde. Het woord Nike moest nog worden geboren. Adidas en Puma waren lokale Duitse schoenmakers in die tijd, zonder enige uitstraling. Quick bewoog zich voort,met name, in de Achterhoek. Maar was het allemaal dan rozegeur en manenschijn. Pais en vree ?

Op de foto van Ellen, ontwaar ik een mooie bobslee. Ik vermoed dat deze van hout was. Goh, wat gleed dat dingetje lekker door de sneeuw. In mijn herinnering lag er elk jaar wel sneeuw en werd er veel gesleed. Maar was ik daar als kind dan zo blij mee ? Neen, ik was n.l. bezitter van een ijzeren slee met hoekige punten, in plaats van mooie rondingen. En wanneer er weer eens zoveel sneeuw lag en wij met onze sleeen ons begaven naar de sloot bij de Oosterbegraafplaats om daar naar beneden te roetsen, heb ik als kind menigmaal moeten passen ,omdat de landing op het ijs vanuit de walkant geen prettige was. De punten van mijn slee bleven rechtop in het ijs staan. Niks geen gelukkige tijden in de jaren 50. Een groot kinderdrama was het !!
Met een hoepel kon niet zoveel mis gaan, maar rolschaatsen..........idem dito. Ik weet niet waar mijn ouders die dingen op de kop hebben getikt. Vermoedelijk kado gekregen op de zegeltjes van de plaatselijke melkboer. Altijd vloog er wel een wiel vanaf, of knapte er een bandje, waar je de schaats aan je schoenen mee vast moest maken. Er kwam ook altijd wel iets tussen de wielen, waardoor het rolschaatsen niet meer lekker ging.

Toen ons eerste kind zoon werd geboren, 1983, kwamen mijn ouders trots met een ingepakte doos aanzetten. Hij voelde wat zwaar aan. U raadt het al, mijn slee ,uit die jaren 50 hadden ze keurig ingepakt en was voorbestemd om voor onze kinderen te dienen bij komend ijspret. Deze slee stond symbool voor de opvoeding en het geluk uit mijn jeugd in de Ritzema Bosstraat.Ik kijk er met heel veel plezier op terug.

Een bezoeker

Ellis Ewaart

Hoi Tom Wu, Ik zelf heb gewoond in de Pekelharingstraat. Ik zag de naam van Mieke Scheffer. Zij is een collega van mij en we werken in de gezondheidszorg. Ik heb een goed contact met Mieke en hebben het nog vaak over de buurt. Gr. Ellis

Een bezoeker

Paul Stift

Mijn email adres is paulstift@vietvoice.net

Een bezoeker

Ellen van Toledo

Hoi Paul, ik heb al gereageerd bij het verhaal van Jan Willem, maar was zo enthousiast dat ik niet gelezen heb dat je in Vietnam woont. Dat is heel bijzonder, werk je daar en wat doe ja dan? Ben je daar met je gezin? Ik ben razend benieuwd. Leuk om dat allemaal te horen. Groet Ellen

Een bezoeker

Paul Stift, Vietnam

De Ritzema Bosstraat is ook mijn straat. Leuk de reacties te lezen. Een paar jaar geleden ben ik nog in onze oude straat geweest. Echt veel is er niet veranderd. We hebben er als kind een geweldige tijd gehad. De foto in de sneeuw doet me gelijk herinneren aan de sneeuwbal gevechten, de sneeuwmannen en forten die we bouwden. En natuurlijk in de zomer alle spelletje die we deden. Ja, 'stoepen' was het ene spel. Ik hoop in de toekomst nog een keer te gaan kijken in onze oude straat.

Een bezoeker

Jetze Peijsel

Ja, het is al weer lang geleden dat wij in de Ritzemabosstraat woonden. Het voetballen bij de bushalte aan de Kruislaan, de banken waren de doelen. Je had Ruud Koekkoek liever niet als tegenstander, want je kon merken dat ie op ijshockey zat ;-). Maar ook voetballen op het landje, straten tegen elkaar of zomaar na schooltijd. 's Winters sneeuwballen gevechten en noem maar op. Wie kan zich nog herinneren dat we met zijn allen bij de Familie Ter Veer op woensdag middag TV gingen kijken naar Pipo de Clown, want zij waren een van de weinigen, zo niet de eersten, die een TV hadden.
Die vrouw met die twee hondjes, dat was volgens mij mevr. van Gemert, die boven "opa en oma" van Waveren woonden. Schuin beneden ons woonden Ada en Wim Beusekom en hun ouders, Nol en Saar. Zij zijn toen naar Bussum verhuisd. De Fam. Wissing(k) naast ons op 24 1-hoog, tegenover ons Reinier Determan, daarnaast de Fam Wu en weer daarnaast Robbie Bloch. Nadat de Fam Bianchi waren verhuist is de Fam Ides (Jan en Hannah) er komen wonen. Zo'n vier jaar na het overlijden van mijn broer Bart (1967) zijn we verhuisd naar Friesland, waar we nog steeds wonen. Mijn vrouw en ik, onze drie kinderen en één kleinkind en mijn moeder wonen allen in hetzelfde dorp. Een paar jaar geleden ben ik ook eens wezen kijken naar onze oude buurt en ja er is veel veranderd.

Een bezoeker

Ellen Koekkoek

De naam Tom Wu zegt mij in ieder geval wel wat. Ik denk dat Tom bij mijn broer Ruud Koekkoek in de klas heeft gezeten. Oke, ik geef toe, Ruud schrijft hier niet, maar die "bekende" ben je dan toch in zekere zin tegengekomen. De naam Jimmy Wu komt ook bij mij op trouwens.

Een bezoeker

Tom Wu

Leuke verhalen die de oude herinneringen weer vernieuwen. Ik woonde vanaf 1951; ik was toen 3 jaar, op nummer 13 (mijn moeder woont er trouwens nog steeds). Een paar weken geleden ontmoette ik mijn beneden buurjongen Paul Vloothuis weer (na bijna 40 jaar). Ook deze site kwam ter sprake; sommige namen kwamen ons bekend voor, maar van onze "generatie" kwamen we weinig bekenden tegen. Wij willen graag weten hoe het gaat met oa. Noortje en Robbertjan Idink, Thea en Mieke Scheffer, Bart en Marianne Klarenbeek, de gebroeders van Elsas (Eisingastraat), en natuurlijk meer mensen die rond 1954 naar de lagere school gingen.

Een bezoeker

Yvonne Visch

Even herstellen, het was natuurlijk Ritzema... Las ook nog over de kogelflesjes. Zijn hele leven heeft mijn vader dat woord gebruikt. Ik dacht altijd dat het eigen verzinsel was. Het is dus echt.

Een bezoeker

Yvonne Visch

Leuk Ellen, dit initiatief voor een eigen stuk over de Ritsema Bos. Och ja Opa en oma De Jong. Mijn moeder hielp hen vaak met allerlei dingen. Met volgens mij de kinderen van Steltman en mijn zus Ellis mochten we elke woensdagmiddag naar de tv kijken. Ik kan me het luchtje van het gasstelletje waarop het vlees in de keuken van oma de Jong stond te garen, nog voor de geest halen. Ik vond ze lief, maar had zeker ook ontzag voor opa De Jong. Die was soms onvoorspelbaar, maar bedoelde het goed. Als ik de foto van de slee en de sneeuw zie, komen er heel wat tochten in mij naar boven. Mijn dochters hebben nog op dezelfde slee gezeten. Hij hangt nu in mijn schuur te wachten op een eventuele volgende generatie.
Al die spelletjes!! Ik weet ze weer. Wat een rijkdom. Kinderen van nu hebben echt veel minder spelletjes voor buiten. Zie ik zeker aan de kinderen bij mij op school en in de buurt waar ik woon. Voetballen wordt veel gedaan en in de zomer nemen meisjes en jongens nog wel eens van alles mee naar buiten om te spelen. Verder is het veel meer onderhevig aan vlagen. Elastieken is vorig jaar weer even teruggeweest. Heb ik toen zelf ook nog geprobeerd. Nou dat is dus voorbij. Ben niet snel genoeg meer. Touwtje springen lukt wel: volgen met de kinderen blijft spannend.

Visitor

Ellen Koekkoek

Nee maar Wouter, wat ontzettend leuk! Ik herinner me jou nog wel en kon jouw naam dan ook bij de klassenfoto's zetten, die op schoolbank.nl staan. Alweer een klasgenoot teruggevonden dus... Heb jij nog contact met mensen, die in onze klas hebben gezeten of zijn het slechts herinneringen geworden? Laat nog eens wat van je horen!

Visitor

Wouter de la Haye

Hallo, echt een leuk verhaal en met de foto's erbij schetst het precies het tijdsbeeld zoals ik het ook heb ervaren . Zelf kwam ik niet direct daar uit de buurt, maar uit het Amsteldorp, de Starrenboschstraat. Wel heb ik op de Pieter Zeemanschool gezeten, in totaal zeven jaar (eenmaal blijven zitten), en ja, ik heb bij Ellen Koekkoek en Ellen van Toledo in de klas gezeten, en Frank Bieshaar, Jantje de Goede, Henny de Roo, Ronald van de Pavert, Frank van de Berg en nog veel meer (anders wordt het zo'n namenlijst). Hoewel sommige leerkrachten (mijheer van Dorp met zijn enorme adamsappel voorop) er anders over dachten, ging ik altijd met plezier naar school.
Het was ook een beetje mijn buurt. Ik denk dat wij ons met zijn allen gelukkig mogen prijzen dat we in die jaren 'daar' zijn opgegroeid, geen auto's en iedereen kende elkaar. Leuk om te lezen dat ook anderen dat zo ervaren hebben.
Ik woon gelukkig nog in Amsterdam (Zunderdorp) en soms kom ik er nog wel om effe naar 'mijn' school te kijken, waar we onze namen in de zachte natuurstenen krasten. Maar... toen was het leuk! En ook nu valt er genoeg te lachen. Kortom, mooi verhaal.
Vriendelijk groeten, Wouter.

Visitor

Edwin Karman

Leuk verhaal!

Visitor

Sarina ter Veer

Zomaar een paar "oude"buren, die komen bovendrijven: de familie Noot met Kees, Peter, Anneke, Francien, Rudie en Michiel. De familie Klaassen met Marijke, Annemieke en Immeke. Paul Stift, Erik Konter, Koos en Joke Bos, de familie Janson met Trudy en Karel, de familie Roosendaal met Nettie en Hans, de familie van Beek met Joke, Mevrouw v.d Weide met Frits (Kok), de familie Peijsel met Bart en Jetse, de familie Biancji met Antje, Andre en Ruudje, de familie Huisman met Ingrid, Alex en Robbie.
Mijnheer Huisman was schoenmaker en je kon de schoenen bij hem aan de deur afgeven. Na een paar dagen werden ze dan weer keurig bij je thuis afgeleverd, door een van de jongens. De schoenmakerij was niet in de buurt. Ook liep er altijd een mevrouw door de straat met twee Bedlingtons(?), een soort grijze schaapachtige hondjes. En dan had je nog Opa de Jong, die zo fanatiek was op zijn stukkie gras voor de deur dat je als de dood was dat je bal erop terechtkwam. Groot was de lol dan ook toen een aantal opgeschoten jongens er een keer een bord 'Speelterrein' neer hadden gezet, dat hadden ze van het landje gehaald. Mijnheer de Jong kon het echter niet zo warderen en de stoom kwam zijn oren uit.

Visitor

Ellen Koekkoek

Nee maar: Ellen van Toledo! Laat ik nou denken dat jij in Australië woont. Dat heb ik ergens op schoolbank.nl gelezen. Ik heb je nog via schoolbank een mailtje gestuurd, maar geen reactie gekregen. Erg leuk dat je deze site inmiddels hebt gevonden! Ja, de naam Paul Stift zegt mij zeker nog iets. Ik zie hem ook nog voor me. Met Sarina ter Veer, die een ongelooflijk goed "geheugen van oost" heeft heb ik via e-mail en msn de hele Ritzema Bosstraat van die tijd doorgenomen en Paul Stift was inderdaad een van de namen die naar boven was gekomen. Zat jij niet in de parallel-klas op de Zeemanschool? Ik heb jou alleen op de foto van een schoolreis/werkweek zien staan.

Visitor

Ellen van Toledo

Hoi Ellen, Leuk om dit allmaal te lezen, heb ook de site van Jan Willem gelezen en er kwamen heel veel herinneringen naar boven. Wij reisden vaak samen naar school, jij met Anja naar het Spinoza en ik naar het meisjes lyceum. Weet je nog Paul Stift bij jou aan de overkant? Ik woon zelf in Maarssen, maar ben regelmatig bij mijn moeder in de Eisingastraat. Wie weet zien we elkaar nog eens. Groet Ellen

Visitor

B. Elberse

Mijn vrouw en ik hebben hier nog gewoond van 1994-1997, mijn vrouw woonde hier al voor ik haar leerden kennen. Een leuke en prettige woonomgeving vond ik het daar altijd.

Visitor

Sarina ter Veer

Ja, al die heerlijke spelletjes staan me nog zo goed voor de geest. Vooral het "bordjetik", bal tegen een straatnaambord gooien, eroverheen springen en wegrennen, degene achter je in de rij, moest de bal vangen en stop roepen. Niemand mocht dan meer wegrennen en de vangster moest proberen de anderen af te gooien. Een heerlijk spel, maar vast niet voor jouw ouders, Ellen, want die woonden in het huis waaraan het bordje was bevestigd. Dus iedere keer: beng, dreun, bang, als de bal werd gegooid. Als kind sta je daar niet bij stil, maar jouw arme ouders en hun buren hebben misschien wel heel wat hoofdpijnpoeders moeten slikken. Maar, we zijn nooit weggestuurd! Inderdaad een heel kindvriendelijke buurt.