Mijn eerste baantje

Verwacht geen Doutzen Kroes-achtige glamour, die was er niet in die tijd.

Verteller: Rondje Oost, DSC00565 (800x600) Anneke Koehof

De Montessorischool op de Zeeburgerdijk in Oost had daar geen vervolg, daarvoor moest je naar de Nieuwe Looierstraat. Eerst ging ik met lijn 10, dat vond mijn moeder veiliger. In de praktijk pakte dat anders uit, zie mijn verhaal hierover. Later ging ik op de fiets.

Anneke, Fotomodel voor De Bonneterie, eigen foto

Anneke, Fotomodel voor De Bonneterie, eigen foto

Mijn eerste baantje.

Mijn eerste baantje was dat van fotomodel voor Maison De Bonneterie, een zeer behendige zaak in de Kalverstraat.

Verwacht geen Doutzen Kroes-achtige glamour, die was er in die tijd sowieso nog niet en zeker niet voor de tienerkleding van De Bonneterie.

Het was rond 1957, ik was ongeveer 14 jaar en ik zat op de Montessori ULO/MULO in de Nieuwe Looierstraat. In dezelfde straat, op nummer 45, staat de Drukkerij en Uitgeverij J.F. Duwaer en daar tegenover de bijbehorende fotostudio.

Voor schooltijd stonden mijn vriendinnen en ik vaak in groepjes te kletsen en plotseling werd ik op mijn schouders getikt. Een meneer vroeg van ik misschien fotomodel wilde worden voor De Bonneterie. Natuurlijk voelde ik me gestreeld en ik vond het reuze spannend, maar ik moest het wel aan mijn ouders vragen, je wist onderdompelen maar nooit.

Nu had drukkerij Duwaer bij mijn vader een hele goede naam, want de directeur, Franciscus Duwaer, had een belangrijke rol gespeeld in het verzet. Hij drukte met enkele medewerkers elke zondag valse persoonsbewijzen, distributie stamkaarten etc. Dit was een uiterst geheime bezigheid, zelfs het eigen personeel van de drukkerij die geen weet had. Helaas werd hij gearresteerd en op 10 juni 1944 gefusilleerd. Zijn stoffelijke resten rusten op de Ere Begraafplaats te Bloemendaal.

Ik moet dus van mijn ouders fotomodel worden.

Met de fotograaf ging ik naar Maison de Bonneterie om kleding uit te zoeken en te passen.

Ik was zeer onder de indruk van deze prachtige zaak, in mijn ogen een paleis, met het schitterende trappenhuis en de lichtkoepel.

De kleding die ik moest passen lag al klaar in een paskamer die voor mijn gevoel groter was dan onze hele woning in Amsterdam Oost. De dame die me moest kleden was erg behendig en ik schaamde me voor mijn nette maar goedkope onderkleding...

En dan begon de fotosessie in de studio. Uren zat ik in allerlei houdingen op een schommel van schilderde aan een allang klaar schilderij. Dan weer liep ik met mijn schooltas naar een zogenaamde school van ik stond met een paraplu ergens in Zuid, wil een beetje behendig moest het wel zijn. Het feit dat ik aan balletakte hielp hier wel bij.

Ik heb het beste een tijdje gedaan en verdiende per fotosessie van een ochtend van middag 35 gulden, wat in die tijd voor mij een hielbedrag was. Mijn moeder zette het geld voor mij op een spaarrekening en ik kocht daarvan een mooie jurk, maar niet bij De Bonneterie...

 

Anneke Koehof 

 

lees ook :  

Lijn 10

De tranenkousjes

De schooltas

 

Alle rechten voorbehouden

437 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Anneke, fotomodel voor De Bonneterie, met schilderspalet. Eigen foto

Anneke, fotomodel voor De Bonneterie, met schilderspalet. Eigen foto

Anneke Maison De Bonneterie met schooltas. Eigen foto

Anneke Maison De Bonneterie met schooltas. Eigen foto

4 reacties

Voeg je reactie toe
Anneke Koehof

Mijn eerste baantje

Ha Corrie,

Ik schreef al verwacht geen Doutzen Kroes-achtige glamour, maar bij mij moest je al helemaal niet zijn voor creatieve uitingen als het maken van corsages en andere versierselen want dat talent had ik gewoon niet. Broddelwerkjes, daar was ik goed in, als kind al, lees maar in mijn verhaal over de tranenkousjes waarvan hierboven een link staat.

Bij mij zat het creatieve meer in mijn hoofd. Ik schreef denk ik wel honderden verhalen en opstellen, waar zijn ze allemaal gebleven? Mijn moeder was niet zo van het 'bewaren', ze vond het onzinnig tijdverdrijf.  Net als het toneelspelen en dansen dat ik graag deed.

Gelukkig dachten ze er op school anders over. Ik heb heel wat uren besteed aan het instuderen van dansjes en al of niet zelf bedachte toneelstukjes, daar kreeg ik op de Montessorischool alle gelegenheid toe en ik wist dat uiteraard uit te buiten.

Thuis moest ik verplicht breien omdat mijn moeder dacht dat ik zonder die bezigheid geen huishouding zou kunnen bestieren. Een goede moeder moest al die vaardigheden bezitten, nou die bezat ik niet en nog steeds niet. Nooit meer een breinaald in mijn handen gehad. 

Wat niet wil zeggen dat ik geen bewondering heb voor creatieve handen, maar ik heb helaas twee linkerhanden.  

Dus ja, voor mij was het een uitkomst om uren op een schommel te zitten, of een schilderij te maken, of zogenaamd naar school te lopen en ik verdiende er nog wat mee ook.

De werkzaamheden die ik thuis moest verrichten, koper poetsen, plintjes stoffen, afwassen en strijken brachten niets op, die hoorden er gewoon bij.

Later heb ik als zaterdag- en vakantiehulp nog wat bijverdiend bij V en D, wat ook al geen succes was, want ik was te eerlijk en zei het gewoon als iets echt niet stond.  

Wel werd ik ingezet als spionne, jaja, door de directeur himself. Ik weet niet eens of ik dat  al eens heb opgeschreven voor Het Geheugen van Oost, misschien mijn volgende verhaal?

Maar wat is de moraal die geldt voor ons beiden? We hebben van deze reacties toch weer een verhaaltje gemaakt!

 

Liefs van Anneke

 

 

 

 

 

Corrie Groen- Pickhard

Een aanvullend inkomen...

Dag Anneke,

Wat heb je weer een mooi verhaal en wat was je een bofferd. Gevraagd om fotomodel te worden wij Maison de Bonnetrie en nog goed verdienen ook. Welk meisje zou dat in die tijd, en nu ook nog, niet graag willen?

Door jouw verhaal realiseerde ik mij opeens dat ik in dezelfde tijd (wij zijn even oud of jong, wat je wilt) mijn eerste eigen onderneming had. Nooit heb ik het zo betiteld en zonder jouw verhaal had ik er misschien ook nooit meer aan gedacht. 

Ik kreeg wel zakgeld, maar niet veel. Op de lagere school deed ik op zaterdagmiddag boodschappen voor mijn oma en verdiende daar twee dubbeltjes mee. Af en toe nam ik voor oma's buren een recept mee naar de apotheek, waar ik op weg naar school langs kwam. Als ik uit school kwam kon ik de medicijnen ophalen en bij oma's buren afgeven. Ook daar kreeg ik een dubbeltje voor en dat op vrij regelmatige basis want de medicijnen moesten natuurlijk herhaald worden. De buren waren er blij mee, want de apotheek was minstens een kwartier lopen van hun huis. Het was in de vijftiger jaren geen enkel probleem om je medicijnen door een kind te laten halen. Kom daar nu maar eens om.

 

Goed, ik ging naar de HBS, Derde 3, oma's boodschappen werden door mijn zusje gedaan en hoe het met de medicijnen geregeld werd weet ik niet. Mijn zusje zat op een andere school en kwam niet in de buurt van de apotheek. Mijn moeder heeft vast mijn zakgeld een beetje verhoogd, misschien wel naar twee of drie kwartjes per week. Ik was heel zuinig, maar denk dat ik er toch niet van kon rondkomen, want alle cadeautjes voor verjaardagen of sinterklaas moest ik zelf betalen. En toen kwam het idee voorbij om corsages te gaan maken. Misschien had ik het wel in een tijdschrift gelezen. In die tijd werd heel veel zelf gemaakt. Ook cadeautjes.   

 

Ik startte dus ongemerkt mijn eigen bedrijf. Het beginkapitaal bestond uit afgedankte gekregen nylon kousen, want kousen wilden nog wel eens sneuvelen. Vermoedelijk is  het startkapitaal mijn opgespaarde zakgeld geweest. In een oude pan kookte ik de kousen in Lintje textielverf om ze een mooie kleur te geven. Van bloemendraad, heel dun ijzerdraad, boog ik bloemblaadjes en overtrok die met stukjes gekleurde kous. Voor het hartje reeg ik kleine kraaltjes aan een stukje ijzerdraad en boog dat om. Alle ijzerdraad uiteinden werden in elkaar gedraaid en omwonden met groen gutta perchaband dat ik kocht in een kunstnijverheidswinkeltje op de Hogeweg . Als afsluiting werd er een corsagespeldje aan gemaakt. De zaak floreerde zodat ik envelopjes van een soort ongekleurd vliegerpapier kon kopen en mijn producten keurig verpakt af kon leveren. Op de gratis verkregen nylonkousen na alles zelf betaald.    

 

Hoe lang ik de corsages gemaakt heb en wat ik ermee verdiende weet ik niet meer.

Toen de familie na voorzichtige aankopen voorzien was, zal er niet veel omzet meer geweest zijn en met een doos vol corsages langs de deuren gaan is niet bij mij opgekomen. Als ik het al bedacht had zou ik zeker niet gedurfd hebben.             

 

Mijn eigen bedrijfje zal wel langzaam ter ziele gegaan zijn.

 

Corrie Groen

 

 

 

Roelie Spanjaard-Visser

Mijn eerste baantje

Wat leuk! en de foto op de schommel is prachtig!

Rob

Mooi

Voor mij ben je het prachtigste model. En je kunt het nog mooi vertellen ook!

Rob, 9 september 2020