De tranenkousjes

De kousjes waren stijf en hard geworden door mijn zoute tranen.

Indische Buurt, Zeeburgerdijk
8e Montessorischool Zeeburgerdijk .<br />Foto: Beeldbank Amsterdam

8e Montessorischool Zeeburgerdijk .
Foto: Beeldbank Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Vroeger op de lagere school, in mijn geval de 8e Montessorischool op de Zeeburgerdijk, had ik op dinsdagmorgen steevast buikpijn. En niet zo'n beetje, nee, echte buikpijn, met van die steken, waarvan ik wit om de neus zag.

Al gauw kwam mijn moeder er achter dat het iets te maken had met de handwerkles, dus thuisblijven was er niet bij. Ik was als de dood voor de handwerkjuf. Eigenlijk waren het er twee, het was een tweeling die zo op elkaar leek dat ik het verschil niet zag.
In mijn herinnering waren ze allebei lang en slank, met steil zwart haar, maar wie van de twee ik voor me had zou ik niet weten, zoals ik ook hun namen ben vergeten, maar dat kan te maken hebben met verdringing.

Ik was een zeer onhandig meisje, eigenlijk altijd gebleven. Al liet mijn moeder me iedere dag 20 naadjes breien (volgens haar moest iedere vrouw dat later kunnen) ik leerde het nooit. De babyslofjes die zij voor mij op vier pennen had opgezet, werden nog jaren daarna de 'tranenkousjes' genoemd, want ze waren stijf en hard geworden door mijn zoute tranen. Op de jaarlijkse ouderavond lagen onze werkstukken trots op onze tafeltjes uitgestald. Nou, van mij lagen er alleen broddellappen en dat kreeg ik natuurlijk de volgende dag thuis te horen...

Dat ik al heel jong prachtig kon voorlezen en verhalen schreef maakte thuis geen enkele indruk, noch mijn zelfbedachte en opgevoerde toneelstukjes en dansjes. 'Praten en breien' was mijn moeders credo, ze was gek op tegeltjeswijsheden. Een meisje moest haar handen kunnen roeren!

Logisch dat de handwerklessen mij buikpijn bezorgden, de juffen waren in mijn geval niet bepaald vriendelijk en geduldig en ik wil ze het liefst helemaal vergeten.

Wat me nog wel helder bijstaat is de vrachtauto die op 26 september 1951 aan de overkant van onze school een huis was binnen gereden. Daar was ik helemaal vol van en in mijn fantasie zag ik hoe een familie daar aan de ontbijttafel zat en ineens een bordje bij moest zetten... Want fantasie, dat had ik wel en gelukkig nog steeds!

Anneke Koehof ©

Alle rechten voorbehouden

1519 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

8e Montessorischool. ongeveer 12 jaar .<br />Foto: Anneke Koehof

8e Montessorischool. ongeveer 12 jaar .
Foto: Anneke Koehof

Alle rechten voorbehouden
onverwacht 'bezoek' Aanhangwagen is omgeslagen en losgebroken en heeft de gevel van Zeeburgerdijk 99 geramd, Amsterdam, 26 september 1951.<br />.<br />Foto: Ben van Meerendonk / AHF, collectie IISG, Amsterdam

onverwacht 'bezoek' Aanhangwagen is omgeslagen en losgebroken en heeft de gevel van Zeeburgerdijk 99 geramd, Amsterdam, 26 september 1951.
.
Foto: Ben van Meerendonk / AHF, collectie IISG, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

7 reacties

Voeg je reactie toe
fred le mahieu

ik herken dat

ik heb er ook op gezeten  bij  Theo vogels   ,  die  mevr. sutveld  was  geen makkelijke  .

 

 

Anneke

De tranenkousjes

Hallo Gonnie,

Het is al zo lang geleden. Ik heb in de eerste drie klassen verschillende onderwijzers gehad, o.a. een man die met zijn sleutelbos door de klas gooide als hij boos was. In de laatste klassen had ik mevrouw Hazenberg.

Bij mevrouw Sudfeld heb ik nooit gezeten. Wel in de klas ernaast.  Was juffrouw Keesje één van de tweeling? Ik herinner me lang zwart haar. Wat was ik bang voor ze en ook ik kon het maar niet leren...  Ik was dan ook een erg onhandig meisje, haha.

 

Gonnie van Houten-van der Sloot

Handwerken

Hoi Anneke 

Wij hebben bij elkaar op school gezeten, misschien wel in dezelfde klas. Handwerkles van juffrouw Keesje. Ik vind breien ook een drama ik kon het maar dat was niet goed, ik scheen het op zijn Duits te doen. Wat dat ook mag zijn. Met als resultaat 2 manieren door elkaar, schoot niet op en ik heb er altijd een hekel aan gehouden. Van die aanhangwagen kan ik mij niet herinneren. Ik zat de 1sre 3 jaar bij juffrouw Dronkert en daarna juffrouw Sudfeld. Ik zat daar van 1950 t/m 1956.

 

Rikje de Rooij-Koningen

De tranenkousjes

Ik heb het gelezen Anneke. 

Angst voor de handwerkjuffrouw. ....... heel herkenbaar. Ook bij mij. 

Maar speciaal met breien. Borduren ging mij beter af. 

Breien. Ongebleekte katoen. Kleffe handen. Stroeve naalden. 😱😨😰

marella karpe

Handwerkjuffen

Dat denk ik niet Anneke, de 'mijne' was blond (kortgeknipt permanentje) en voor zover ik weet geen deel van een tweeling. Ter verdediging van handwerk juffen in het algemeen: op de middelbare school trof ik een heel aardige.

anneke koehof

De Tranenkousjes

Zou dat misschien een van de twee geweest kunnen zijn, Marella? Ik bedoel maar: ook een Montessorischool... Het voorbeeld met die opgeheven pink komt me best bekend voor en dat van die borduurdraad kan ik me niet herinneren, maar me wel levendig voorstellen. Je leed vroeger wat af als kind wanneer je niet van handwerken hield, tot hevige buikpijn toe! Misschien zijn er meerdere Montessorikinderen die zich dit herinneren. Vaak waren de leeerkrachten tientallen jaren aan een school verbonden. En die spreuken, die haat ik ook tot op heden...

Marella Karpe

handwerkjuffen, praat me er niet van !

Jouw leuke verhaal Anneke, brengt mij mijn eigen handwerk juf in herinnering; op de 6e Montessorischool; ook al zo'n voorbeeld van tact en bemoediging ! Zij had de gewoonte met overdreven opgeheven pink alle handwerkjes aan te pakken, alsof het de meest vunzige lapjes waren en haar commentaren waren vernietigend. Als je een nieuwe borduurdraad nodig had moest je die bij haar komen halen en om dat gevreesde moment zo lang mogelijk uit te stellen koos ik bij voorkeur een heel lange draad. Dat had ze snel in de gaten en ze trok haar conclusie; "lange draden, luie naaisters " galmde het door de klas.