Getogen in Oost, deel 2
Afgelopen week heb ik voor het eerst de wandeling gemaakt van de Linnaeuskade waar ik woonde van 1954 tot 1979, naar de Zeeburgerdijk waar ik in 1953 en 1954 heb gelegen met tbc. Ik heb me nooit gerealiseerd dat ons woonhuis en de quarantainebarakken van Paviljoen 10 zo dicht bij elkaar liggen.
Van die barakken heb ik op internet fotoโs gezien en ik ben er jaren geleden wel eens langsgereden. Het zag er verwaarloosd uit. Maar alles wat ik tijdens mijn wandeling vorige week had verwacht, zeker niet de prachtig gerenoveerde woningen, met een tweede woonlaag en tuintjes aan de straatkant. Voor de zekerheid vroeg ik het een bewoner die bezig was met een racefiets: โMeneer hebben hier vroeger tbc-patiรซntjes gelegen?โ
โJazeker. En daarvoor was het een geboortecentrum.โ
Toen ik zei wat ik hier deed, vertelde hij dat er regelmatig mensen langskwamen die hier herinneringen hadden liggen. โHet is nu een rijkdom om hier te wonen,โ zei hij.
Een vrouw die zag dat ik fotoโs maakte bekeek me wantrouwend en reageerde kribbig op mijn verklaring: โJa, dat kan ik niet zien aan de buitenkant. Er komen hier ook mensen met minder vreedzame bedoelingen.โ
ย
Dit verhaal is de weergave van een van de reacties geschreven door John Toxopeus onder zijn verhaal Getogen in Oost