Pretplein 18

Verteller: Michel Jonker
Steve Bikoplein - Pretoriusplein, Transvaalbuurt

Ze waren wel de meest fervente bewaaksters van het plantsoen van het Pretoriusplein.

 De familie Jonker op het Pretoriusplein (nu Steve Bikoplein) in de winter van 1958/59.

De familie Jonker op het Pretoriusplein (nu Steve Bikoplein) in de winter van 1958/59.

Alle rechten voorbehouden

In een groot gezin — in 1960 waren we met acht kinderen — wordt wel eens geruzied en door het huis gerend. Als dat teveel werd, bonsde mevrouw Rienks, de benedenbuurvrouw, met een bezem tegen het plafond (onze vloer) om te laten weten dat het welletjes was.
Buitenspelen had ook zijn beperkingen. Wij waren geen voetbalfanaten en speelden liever onschuldige balspelletjes voor de deur, zoals ‘bordje-tik’ of tikkertje met de bal. Er liep een onzichtbare lijn over de stoep die wij allemaal heel goed kenden, want als de bal daarachter kwam was de kans groot dat benedenbuurvrouw juffrouw De Hulu, van nummer 20, de deur uit kwam stormen om onze bal in beslag te nemen. Dat gebal voor haar raam kon ze niet hebben. Ach, vaak wisten we die lijn te respecteren en zoveel ballen zijn we niet kwijtgeraakt.
Dan waren er de dames Steen. Die woonden op tweehoog en waren niet meer zo vlot ter been, ze werden dus minder gevreesd. Ze waren wel de meest fervente bewaaksters van het plantsoen van het Pretoriusplein. Heel verleidelijk als kind om daar te spelen, maar al na een paar stappen op het gras, om er een bal te halen of zo, kwam eerst het waarschuwend getik tegen de ramen, vervolgens ging het raam open, en als daar geen acht op werd geslagen, kwam vijf minuten later de volkswagen van de politie langs: "jongens, willen jullie onmiddellijk het plantsoen verlaten". In het begin van de zestiger jaren viel er in de winter zoveel sneeuw dat de buurtkinderen niet meer te houden waren. Wij moesten spelen in het plantsoen: sleeën, sneeuwpoppen maken, sneeuwbalgevechten. De dames Steen hebben nog een paar keer op het raam getikt en de politie zal ook nog wel langsgekomen zijn, maar die slag was door de kinderen uit de buurt gewonnen.

Alle rechten voorbehouden

3037 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Pretoriusplein - winter 1958-1959 Foto uit het Jonker familie-album.

Pretoriusplein - winter 1958-1959 Foto uit het Jonker familie-album.

Alle rechten voorbehouden
Pretplein Verboden speelplek: het Pretoriusplein in 1972. Michel zit in de boom, met vriendje Hans op het plein.

Pretplein Verboden speelplek: het Pretoriusplein in 1972. Michel zit in de boom, met vriendje Hans op het plein.

Alle rechten voorbehouden

4 reacties

Voeg je reactie toe
Ad Rienks

mevr. Rienks

Wat leuk om dit te lezen; mevrouw Rienks, dat is mijn oma. Kan iemand vertellen om welke huisnummers het gaat? Ik ben er als kind vaker geweest, ik herinner mij een hoekhuis, en oma woonde inderdaad beneden op die hoek.

Anita

Pretplein

Hallo Michel,
Leuk verhaal en zeker de foto's zijn ontzettend leuk. Ons ouderlijk huis staat er heel duidelijk op, voor mijn moeder dus een dierbare herinnering.
Hartelijke groet
Anita

Een bezoeker

Taeko

Dus als ik het goed begrijp is het jullie schuld dat het nu zo een naar pleintje is geworden? Alle gekheid op een stokje, ik vind het nog steeds vreselijk dat het pleintje zo veranderd is, zowel de naam als de inrichting is er volgens mij niet beter op geworden. De winter van 62-63 was inderdaad koud en vol sneeuw, wij hadden een sneeuwhut voor de deur bij houthandel André in de Transvaalstraat waar je met gemak met 6 man (kind) in kon autosurfen, deden we op de Pretoriusstraat rond het plein. Nogmaals jammer dat het zo veranderd is, zeker nu ze nu weer overal rotondes aanleggen te pas en onpas. Groetjes Taeko

Visitor

Joost

Groetjes.