Mijn moeder, Schoontje Lap!

Verteller: Transvaalplein, ongeveer 1930. De 'Jonge Pieter Jelles' van de Arbeiders Sportvereniging. Debora Kolm
Auteur: Frits Slicht Frits Slicht
Transvaalbuurt, Transvaalstraat 78 II, Amsterdam

“Even kijken welke schlemiel daar Schoontje heet, wat ontzettend dat iemand zijn kind Schoontje noemt”.

Moeder en dochter Kolm Dit is mijn moeder Schoontje op het balkon van tante Rachel Uijenkruijer. Ik zit naast haar samen met mijn pop “Japie”. De foto is gemaakt door mijn tante Rachel. De fot  is gedateerd op 2 mei 1923 en is uit de privé collectie van Debora Kolm.

Moeder en dochter Kolm Dit is mijn moeder Schoontje op het balkon van tante Rachel Uijenkruijer. Ik zit naast haar samen met mijn pop “Japie”. De foto is gemaakt door mijn tante Rachel. De fot is gedateerd op 2 mei 1923 en is uit de privé collectie van Debora Kolm. Door: Debora Kolm

Alle rechten voorbehouden

Mijn moeder heette Schoontje. Hoewel vernoemd naar een heel lieve tante vond ze Schoontje een vreselijke naam. Ik weet nog goed een keer dat toen ik thuis was en de deuren openstonden. We hoorden toen buiten roepen: “Schoontje, Schoontje”. Mijn moeder zei: “Even kijken welke schlemiel daar Schoontje heet, wat ontzettend dat iemand zijn kind Schoontje noemt”.

Waar die naam vandaan komt weet ik niet. Haar vader was voor een tweede keer getrouwd, met een weduwe die al kinderen van zichzelf had. Dat werd plotseling een wel heel grote familie. Zij gingen wonen in een woning met souterrain. Later vertelde mijn moeder wel eens over al die bedjes in huis. Zij vond het bijzonder en leuk. Mijn moeder was het oudste kind dat nog thuis woonde, zij was ongeveer 17 jaar. De vrouw met wie mijn grootvader hertrouwde, heb ik gekend als mijn grootmoeder.

Mijn moeder heeft gedurende een bepaalde periode gewerkt in het bedrijf van een halfbroer (Isaac Posener). Die had in de Barndesteeg een lingeriebedrijfje. Daar was ook een atelier aan verbonden. Of zij nu de kantoorwerkzaamheden deed of iets anders weet ik niet meer. Zij liet zich door de andere meisjes die daar werkten Sofie noemen. Schoontje wilde ze liever niet genoemd worden.

Maar op een gegeven moment werd mijn moeder ernstig ziek, zij bleek tyfus te hebben. Zij werd zelfs opgenomen in het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis. Na een poosje mocht ze wel weer naar huis, maar werken mocht ze nog niet, bezoek ontvangen wel. Zo kwam er een aantal meisjes van het werk, van het atelier, haar opzoeken. Zij kwamen bij mijn grootmoeder aan de deur en vroegen naar Sofie. Mijn grootmoeder had geen idee wie zij bedoelden met Sofie. Plotseling ging er bij haar een lichtje branden: “Oh, jullie bedoelen natuurlijk Schoontje”.

Alle rechten voorbehouden

1242 keer bekeken

2 reacties

Voeg je reactie toe
hb

Schoontje

Een mooie naam. Toen ik 7 jaar was ( 1953! )ontmoette ik op het strand bij schoorl een meisje die zo heette. We speelden samen, de volgende dag was ze er ook. Daarna niet meer. Ik was bedroefd. Het was een mooi meisje de naam waardig, het gekke
was: bij het eerste moment dacht ik dat het een jongetje was. meisjes van 7 liepen vaak slechts gekleed in zwembroek bovendien had zij vrij kort haar.

mjmuller

bedankt anneke

wat geweldig leuk dat ik toch nog een reactie kreeg op mijn vraag

had het echt niet meer verwacht Anneke ,bedankt /
zou jij mij dan misschien ook nog je herinneren ,heb 7 jaar bij Mevr de Hooyer ingewoond ,zij was een vriendin van mijn moeder ,wij vaarde op de Rijn en haar man was machinist bij mijn vader , aanboord die de kaptein was/ ik woon nu in noord ,maar de Baweanstr was voor mij een tweede thuis
allen zaken namen weet ik mij nog goed voor de geest te halen hoor aan de overkant van de straat woonde veel mensen van het Abottoir he ,fam;Voogd ken jij misschien ook nog wel
mag ik hopen nog eens iets van je te horen ,lijkt mij gezellig
mariavangroen2@hotmail.com