Verloren paradijs van stilte en rust

Verteller: Pieter Bol
Auteur: Pieter Bol
Oostelijk Havengebied

Nu is er een nieuwe stad, zonder aanknopingspunt aan de oude steppe.

 Een vorbeeld van stilte en rust. Foto Pieter Bol Een voorbeeld van stilte en rust in het Oostelijk Havengebied in 1979.<br />Foto: Ties Wijnen.

Een vorbeeld van stilte en rust. Foto Pieter Bol Een voorbeeld van stilte en rust in het Oostelijk Havengebied in 1979.
Foto: Ties Wijnen. Door: Esther van der Veldt

Alle rechten voorbehouden

Van 1970 tot 1974 woonde ik op Kattenburg, in de studentenflats achter de oude geveltjes op het Plein. In die tijd was Kattenburg nogal afgelegen, er waren veel minder verbindingen tussen de oostelijke eilanden onderling en met de stad dan nu. Boodschappen doen was bewerkelijk. Op Oostenburg waren toen nog een groenteboer en een slager, Siem.

Maar vanaf Kattenburg kon je richting het IJ, aan de andere kant van het spoor, het Oostelijk Havengebied in. Dat was een paradijs van stilte en rust. Heel vaak was je er de enige levende ziel. Aan alles zag je de grote bedrijvigheid die hier eens had geheerst. En nu was alles vervallen, roestig, overgroeid. Je kon er uren dwalen zonder het besef van een metropool op een paar kilometer afstand.

Er groeiden en bloeiden allerlei planten die je nooit had gezien, waarschijnlijk afkomstig uit zaden die bij verlading gemorst waren. Hier en daar lagen hopen stenen of steenkool. Er was het grafje van een jongetje dat daar door de Duitsers was doodgeschoten omdat hij in de Hongerwinter kolen jatte. Op Java-eiland zag je de schepen op weg naar of van het Amsterdam-Rijnkanaal. Maar ze deden deze kant van de stad niet meer aan.

In 2004-2007 was ik er een paar maal terug. Er was een nieuwe stad ontstaan, met nauwelijks enig aanknopingspunt aan de oude steppe. Veel lawaai en verkeer. Ik voelde me als Rip van Winkle, een persoon gecreëerd door Washington Irving in 1819. Die man is een Hollandse inwoner van het Amerika nabij New York van voor de onafhankelijkheid. Na een honderd jaar durende slaap wordt hij wakker in de jonge Verenigde Staten.

Wie tijd van leven heeft, maakt mee dat alles anders wordt. Dat kan op allerlei vlakken van het leven. Voor mij was dat het Oostelijk Havengebied.

Alle rechten voorbehouden

2497 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

 De hedendaagse Javakade. De Javakade anno 2008.Foto: ?

De hedendaagse Javakade. De Javakade anno 2008.Foto: ? Door: Esther van der Veldt

Alle rechten voorbehouden

3 reacties

Voeg je reactie toe
mariavangroen

verloren Paradijs

voor mij was het vroeger mijn veilige haven ,als de boot ,, de Troostwijk,van De NRM er lag
Dat alles eens zo veranderen zou daar geloofde toen toch niet in .
ik kan niet goed weergeven wat mij nu werkelijk daar zo aan trok, maar ik voelde mij er prettig /
Het was niet alleen ,het schip waar wij op woonde ,maar de gehele bedrijvigheid ,de werksfeer die er heerste ,de grote mooie Zeeschepen ,,Ik kwam er altijd wel bekende tegen ,je was 1 met elkaar .. en als wij een vrij weekend in de haven lagen ,wat niet veel gebeurde hoor ,dan kon je heerlijk fietsen op de perrons ,stond er ergens een loods nog open nou ,dan nam je de gelegenheid meteen waar en fietse er in ,mocht eigenlijk niet van Pa ,maar ja ,ook wij waren wel eens ondeugend ,
,kwam ik de portier tegen ,die zijn wacht ronde liep ,dan keek hij met gefronst voorhoofd even mij aan ,en zei half lachend ,dat mag toch eigelijk niet he ,Groentje nu alles verandert is ,,want de haven is verlegd naar de Westhaven ,of in ieder geval die kant op ,heeft het voor mij geen aantrekkingskracht meer ,Er was zelfs een tijd dat ik het er vreselijk verwaarloosd vond uitzien ,ja ,dat deed pijn ,nu geloof ik best dat er mensen heerlijk wonen want alleen al de bootjes die langs de wallen kant liggen doet doet gezellig aan ,en ze liggn af gemeerd aan onze oude kade ,dus vond ik toch nog iets vertrouwds terug

Anneke

Verloren Paradijs

Een prachtig geschreven verhaal, maar dat niet alleen, ook de reactie erop van Maria van Groen doet me veel. Aan de ene kant vol heimwee naar wat was, maar ook, ondanks wat kritiek, de gunfactor aan de huidige bewoners. Dit is nu wat ik noem een 'mensen mens'! Dit is zoals 'Het Geheugen' moet zijn, prachtig dat deze verhalen middels Facebook weer opnieuw aandacht krijgen.

maria van groen

het oostelijke havengebied

ja ,wat moet ik hier nu eerlijk van zeggen ,voor mij is het een bittere pil als ik het zie
maar als men zit te springen om woonruimte en een gezinnetjewil stichten ,dan denk je er heel anders over ,,ik ben een dochter van een Rijnkaptein en voor ons was het onze thuishaven
mijn vader heeft er zijn hele leven zijn brood verdient en wij hadden er een buitengewoon heerlijk en vrij leven ,zagen veel meer van de wereld ,maar waren altijd weer blij als we zeeburgersluis zagen ..
zo ,zei pa ,,we zijn weer thuis ,dat is nu helaas verdwenen tijd
toendertijd een haven vol leven en werk ,nu een rustige plek waar men zich thuis moet voelen
of ik het mooi vind zijn geworden is weer een andere kwestie
natuurlijk vond ik de zeeschepen en kranen en de bedrijvigheid prachtig ,de aparte sfeer die er hing iets werelds iets groots ,,maar hier moet toch ook iets moois van deze plek te maken zijn
de wallekant en bolders,de afmeerpalen , ja die zeggen mij ongetwijfeld veel meer dan de mensen die er nu wonen ,ik vind het nu ergens een bij elkaar gezet ongeregeld goed ,maar dat is mijn inzicht ,
ik hoop dat de bewoners er anders over denken en er tevreden zijn