Het Gallie

Verteller: Wietskenel
Auteur: Wietskenel
1 Fan
Middenmeer, Galileiplantsoen

Bij de Montesorischool was een stukje asfalt aangelegd om te kunnen rolschaatsen.

Wietskenl Hier sta ik met mijn jongste broertje op het Galieplansoen. Ik was toen ongeveer zeven jaar.

Wietskenl Hier sta ik met mijn jongste broertje op het Galieplansoen. Ik was toen ongeveer zeven jaar. Door: Wietskenel

Alle rechten voorbehouden

‘s Ochtends wandelden mijn broertjes en ik naar school. We liepen langs het Gallie, zo noemde we het Gallileïplantsoen. Op weg naar de professor Pieter Zeemanschool, die tegenover het Willem Dreeshuis stond. Op weg naar school speelden we paard en wagen. Een van mijn broertjes kreeg dan een lange gebreide das om en dan onder de armen door. De uiteinden dienden als leidsel.

Bij de Montesorischool was een stukje asfalt om te kunnen rolschaatsen. Ik weet nog hoe ik daar sierlijk schaatste. Mijn vader heeft mij nog gefilmd op zijn acht-millimeter camera. Het leek nergens op, zo houterig en stijf zagen mij bewegingen er uit!

In de witte nog onbedorven sneeuw kon je een afdruk van je gezicht. maken. Je zag ogen, neus en mond. Op het water van het Gallie leerden we schaatsen. Op kleine doorlopertjes met een oude stoel voor het evenwicht. We kregen geen schaatsers met dubbele ijzers. We moesten meteen aan die smalle ijzers wennen. Soms was er een wak, dat was gevaarlijk. De grote jongens durfden zelfs onder de brug door naar de vierkante vijver bij de Apostolische kerk. Daar heb ik ook wel eens geschaatst. Dan moest je eerst een hele helling af, waar een plantsoen was, voordat je beneden bij het ijs kwam. Aan de overkant lag de brug, die doorliep in een hoge bakstenen muur. Daar in die hoek was het ijs altijd slecht.

Ik kreeg een fiets en fietste naar school. Voor mijn jongere broertjes was dat te gevaarlijk. Dus nam ik ze om de beurt achter op. Dat steeds maar heen en weer fietsen, het was een heel gedoe. Dan maar allebei achterop langs het Gallileïplanstoen. Bij de Wethouder Frankenweg stapten we af en liepen verder naar de Middenweg.

Alle rechten voorbehouden

1433 keer bekeken

5 reacties

Voeg je reactie toe
mariondeboer-schreuder

montessorischoolgallileiplts

zo bekend het gallileiplantsoen.geboren op het linnaeushof in 1947. 4 jaar ik ging naar de zilvermeeuw [5 de montessorischool] juffrouw harder.daarna herschelstraat voor de volgende jaren .m.n zus 2 jaar ouder dus verder. natuurlijk schaatsen.weet ik maar al te goed! veel vriendinnetjes ....linnaeusparkweg weth. frankeweg...archimedesplts.voltapln..fijne buurt om op te groeien.trouwde op m.n 20 ste woonde 2 en een half jaar in de jordaan maar ben toen weer teruggekomen op het archimedesplantsoen met man en kind.en m.n zoon werd 4 jaar op de zilvermeeuw bij juffrouw harder die nog daar werkte.weer terug in m.n oude buurt. heerlijk.9 jaar gewoond en toen naar slotervaart verhuisd..

René van Eunen

Prachtig verhaal

Wat een prachtig verhaal! En wat een fantastische foto, met de Apostolische kerk en het huizenblok bij de vierkante vijver op de achtergrond.

Williy heri - de Vries

Heel leuk

Ons huis keek uit op het Gallie. Ik ben in de Pythagorasstraat geboren. Vanuit onze erker keken we op het Gallie. Ik kan me nog herinneren dat er eens (ik zat toen in de 1ste klas) een hondje door het ijs gezakt was. Ik vond dat zo erg dat ik tranen met tuiten gehuild heb. Toen ik ouder was en ook een hond had liep ik altijd een rondje Gallie. Op de hoek van de lineusweg stond altijd een bloemenstalletje en op de andere hoek was de Vana daar kocht mijn moeder altijd alles. Toen ik dan ging werken ging ik met bus D naar het amstelstation om daarna als ik me niet vergis met bus E verder te gaan. Ik woon allang in Zürich maar ga elk jaar naar de Watergraafsmeer om al die bekende plekken te bezoeken.

Peter Hendriks

Het Galli

Dit verhaal spreekt me aan daar ik in 1946 geboren ben op Galileiplanstoen nr 129 dat is het woonblok bij de vijver en Apostolische kerk.
Zelf ging ik naar de kleuterschool op het Galli en de lagere (Lorentz ) school in de Copernicusstraat. Altijd dicht bij huis gebleven met de school want na de lagere ben ik naar de 4 jarige Frankendael ULO hoek Arntzeniusweg/Copernicusstraat gegaan.
Heb de schaatskoorts van m'n vader meegekregen en in de vele strenge winters waren we altijd op het vijvertje te vinden. Later ging ik met m'n vader mee naar het nieuwe diep achter het Shell sportpark wat altijd een prachtig stuk ijs was. Ik heb n.a.v een oproep in het Parool een stukje geschreven (27-08-2006) over herinneringen aan de Watergraafsmeer. Een foto waar we met alle buurtkinderen op het ijs van de vijver staan zat daar bij.
Kan niet traceren of dat verhaaltje nog ergens te vinden is op de site.
Indien interesse kan ik het sturen als ik een email adres heb.
Groet,
Peter Hendriks

Leon

Leuk verhaal!

Echt een leuk verhaaltje Wietskenel! Het Gallie, zo zal ik voortaan ook blijven noemen.