Kind aan huis bij de melkboer

Verteller: Anneke Koehof
Indische Buurt

Anneke werd midden in de oorlog geboren, haar vader was ondergedoken en haar moeder stierf kort na de bevalling. Ze werd op verschillende plekken ondergebracht, totdat de melkboer aanbood voor haar te zorgen tot vader haar weer een thuis kon geven.

Anneke als baby Ter gelegenheid van haar 1e verjaardag werd Anneke door haar pleegfamilie in de beste kleertjes gestoken, daaronder waren poppekleren. De foto is gemaakt door het destijds befaamde foto-atelier Niestadt  in december 1944.

Anneke als baby Ter gelegenheid van haar 1e verjaardag werd Anneke door haar pleegfamilie in de beste kleertjes gestoken, daaronder waren poppekleren. De foto is gemaakt door het destijds befaamde foto-atelier Niestadt in december 1944.

Alle rechten voorbehouden

Achteraf heeft Anneke gehoord dat de familie van der Vecht- die een melkzaak hadden op de hoek van de Baweanstraat en de Boetonstraat - zich al eerder over een pleegkind hadden ontfermd, hoewel ze zelf toch ook vier kinderen hadden. Met veel warmte denkt ze terug aan de jaren die ze in dit gezin heeft doorgebracht. Ze herinnert zich dat ze als kind achter de toonbank zat op een theekist van Van Nelle, speelde met het handvat van de kaassnijmachine en keek hoe de rauwe melk vanuit een bus in de pannen van de klanten werd geschonken.

Ze is zelfs een keer in de strooppot geduikeld bij een snoeppoging! Stroop werd toen vanuit een groot vat verkocht. Ook later - toen ze al lang weer bij haar vader en tweede moeder woonde - kwam ze nog veel bij oom en tante 'Vechie'. Dat was een winkel waar ze met plezier kwam, doorgaans vond ze het niet leuk om boodschappen te moeten doen. Ze ziet zo weer de Jaminwinkel voor zich waar ze jam moest halen. Vaak moest ze door om 1 postzegel te kopen in de Molukkenstraat waar een kantoorboekhandel annex postkantoortje was, een man in een beige stofjas klapte met een stempel op de brieven. In haar beleving was het in alle winkels druk, werden er veel praatjes gemaakt en moest ze - als dromerig kind dat vaak niet goed op haar beurt lette - altijd lang wachten.

De enige winkel waar ze ook nog wel graag kwam was de bakker op de hoek. Officieel mochten men niet voor 10 uur vers brood verkopen, dat was vanwege de arbeidstijden van de bakkers, maar als Anneke met schoolreisje ging werd er toch gezorgd dat ze verse kadetjes bij zich had. In alle vroegte kwam Anneke op de dag van het reisje naar de winkel, de bakkersvrouw deed de kadetjes in een tas en ging samen met Anneke de straat afspieden of er geen mens te zien was. Als de kust veilig was, moest Anneke snel naar huis hollen. Tot op de dag van vandaag weet Anneke niet of dit nu gespeeld was om het spannend te maken of niet.

Alle rechten voorbehouden

3484 keer bekeken

7 reacties

Voeg je reactie toe
Marja Mulder,Smeekes

Bakker,

Wij woonden vlakbij de bakkerij,ruik nog de geur van koekjes ,brood,hij heten moes geloof ik,

anneke koehof

Ben je familie van mij

Beste Ermina,

Het zou best wel eens kunnen dat we (verre) familie van elkaar zijn. Belangrijk is het om te weten of je voorouders een café hadden op de Oude Schans t/o de Montelbaanstoren. Dat waren mijn overgrootouders.
Ik weet dat er broers van mijn opa de kant van Tilburg op zijn gegaan. Leuk om eens uit te zoeken!

irmina anna dorothea koehof

ben je familie van mij

ik heet irmina koehof ben je familie van mij?
mijn oma heette anna dorothea doring uit hannover getrouwd met bernard koehof uit amsterdam later wonende in tilburg

Hans Helmerhorst

Fietsen stelen?

Lieve Heidi, wij woonden in de Niasstraat en daar werden wel zeker fietsen gestolen. Eigenlijk langs de hele route van het Muiderpoortstation tot de Zeeburgerdijk.
Wie dat deden?
Onze soldaten, die gelegerd lagen in Kamp Zeeburg.
Op zaterdagmiddag gingen zij in colonne naar het station, maar op zondagavond kwam men individueel terug en men had vaak geen zin om te lopen, helemaal naar Kamp Zeeburg en een fiets was dan gauw "geleend".
Hij werd dan in het Merwedekanaal, nu Amsterdam-Rijnkanaal, gedumpd. Jaarlijks werden daar honderden fietsen uit het kanaal gehaald. De meeste mensen namen dan ook de fiets op de bult (rug) naar een twee of drie hoog toe, of zette hem in de fietsenstalling.

Anneke

Kind aan huis bij de melkboer

Gelukkig wist het kindje op de foto nog nergens van, zeker niet van de reacties die dit stukje oplevert.

Zullen we verder bij het onderwerp blijven? De mensen die mij hebben opgevangen waren wat mij betreft goud waard en ik ben ze daarvoor nog altijd dankbaar!

mary muller van groen

zeuren ???

nou de waarheid mag heust wel eens luid en duidelijk gezegd worden hoor ,maar of ze er wat van leren of zich er iets van aan trekken dat is helaas niet te verwachten ,de mensheid is heel veel veranderd en niet in hun voordeel ,alleswerd ook maar gedoogd he nu nog terug draaien ,ik geloof er ook niet meer in ,maar probeer niet verbittert te worden ,daar help je jezelf mee om zeep ,sterkte / wij denken nu eenmaal anders mary

Heidi van duinen

vroeger werd er tenminste opgelet

vroeger was er tenminste sociale controle, gebeurde er wat, was er altyd iemand die er wat van zei, al was het soms niet helemaal terecht.
nu wordt er maar wat aangerommeld met sommige dingen...
kroegen blijven soms een half uur of uur langer open dan is toegestaan, en dat is(als je er vlakbij woont)niet altyd even fijn...
schreeuwende jongeren, met taal als een bootwerker tegen oudere mensen,veel vernielingen, je fiets wordt gesloopt als je hem bij de bus zet om naar je werk tegaan..
"ouwe zeur van 43.."
mischien wel....
mischien kon je vroeger in bepaalde buurtrn ook niet lopen zonder beroofd teworden, maar...het mijn en zijn zat er bij iedereen goed in ,en..een fiets van iemand werd niet gestolen, noch vernield, en zeker niet de fiets van een invalide persoon!!!
dat kan ik in de oude tyd van vroeger wel waarderen...
want je hoefde niet thuis tekomen als je wat vernield had..
tegenwoordig weten ze niet waar de kinderen om 04.00uur s'nachts zijn,pa en ma werken, en de kinderen banjeren vanaf 14a'15 jr maar rond....
gelukkig ben ik maar raar ,ouderwets, en vervelend, en... we zeuren ook nog