Hongerwinter

Dappere vrouwen trotseren kou

Verteller: Henk Penseel
Auteur: 01.23 schoolOK.jpg Henk Penseel
Zeeburgerdijk

De winter van 1944 was extreem koud en in Amsterdam was het voedsel schaars. Toch zorgde mijn moeder voor eten op tafel.

Hongerwinter (Linosnede)  Oorlogswinter 1940 - 1945..jpg Twee vrouwen en een kind, terugkerend naar Amsterdam van een hongertocht in de omgeving van Purmerend. Techniek: linosnede en sproeitechniek. Serie: Canon Amsterdam Hongerwinter, getekend door Broeder Paulus. Bron: beeldbank SAA.

Hongerwinter (Linosnede) Oorlogswinter 1940 - 1945..jpg Twee vrouwen en een kind, terugkerend naar Amsterdam van een hongertocht in de omgeving van Purmerend. Techniek: linosnede en sproeitechniek. Serie: Canon Amsterdam Hongerwinter, getekend door Broeder Paulus. Bron: beeldbank SAA.

Hanneloes Pen schrijft in Het Parool (december 2019) een serie over de hongerwinter van 1944, alweer 75 jaar geleden.  Daarin komt een West-Friese boer Jo van Diepen voor, die in een schrift bijhield wie in de oorlog eten kwamen bietsen. Mijn moeder staat niet in dat schrift. Zij bezocht andere boeren. Ze moest voor haarzelf, mijn zus (ik werd in 1946 geboren) en mijn vader die met tuberculose in het sanatorium lag, de maaltijden bij elkaar sprokkelen. Een bed en de verpleging was geregeld, maar voor je eten moest de familie zorgen.

Mijn moeder, Coba Penseel, ging geregeld met mevrouw Roomers, die twee huizen verderop woonde op de fiets met houten banden het land in. Mijn moeder had een brief van het sanatorium bij zich waarop stond dat ze eten voor mijn vader nodig had.

Zo kwam ze bij een boer, die aan het plafond gerookte worsten had hangen. Toen hij even naar achteren liep om aardappelen te halen, sprong mijn moeder op een stoel en graaide naar de worsten. Die kwamen echter niet mooi in z’n geheel van het touwtje, maar braken doormidden, zodat er een paar halve worsten aan het plafond hingen. Toen de boer terugkwam met de aardappelen, keek hij gelukkig niet naar boven. De buurvrouw en mijn moeder zijn snel weer op de fiets gesprongen, zonder achterom te kijken, richting Zeeburgerdijk. En dat kon weleens tientallen kilometers of nog verder weg zijn.

Alle rechten voorbehouden

702 keer bekeken

2 reacties

Voeg je reactie toe
Henk Penseel

Sanatorium Hoog Laren

Dag Richard,

Dat was sanatorium Hoog Laren, dat stond zo ongeveer op de plaats waar nu ziekenhuis Tergooi staat. Tenminste voor even, want dat verhuist weer naar Hilversum.Vanwege de goede luchtkwaliteit ontstonden er in het Gooi meerdere sanatoria. Doordat de snelweg Amsterdam-Amersfoort zich tot een echte drukke straat ontwikkelde was de rol van het er vlakbij gelegen sanatorium echter niet langer houdbaar. Vooral omdat veel van de patiënten zich gedurende de dag in de open lucht bevonden. Ik weet niet of er enig archief is van het oude sanatorium. 

Richard Cuperus

Ook mijn pake lag in het sanatorium

Hallo Henk. Ook mijn pake lag in 44-45 in het sanatorium in Amsterdam met tbc. Mijn beppe is daar in 43 bevallen van mijn oom en in 45 in Friesland van mijn vader. Datg is alles wat ik van die tijd weet. Weet jij waar het sanatorium destijds lag? En zijn daar nog archieven van? Vriendelijke groet, Richard Cuperus