Wonen in het Mariapaviljoen

Verteller: Dineke Rizzoli
2 Fans
Eerste Oosterparkstraat, Olvg, Oosterparkbuurt

Er werden ook grapjes gemaakt over de kleding van de nonnen, zij werden de 'Zusters Onder de Bogen' genoemd.

Wonen in het Mariapaviljoen - Ingang OLVG 1959.jpg De hoofdingang van het OLVG aan de Eerste Oosterparkstraat in 1959.

Wonen in het Mariapaviljoen - Ingang OLVG 1959.jpg De hoofdingang van het OLVG aan de Eerste Oosterparkstraat in 1959.

Alle rechten voorbehouden

In de winter van 1958 ging ik het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis (OLVG) binnen door de hoofdingang aan de Eerste Oosterparkstraat. Rooms Nederland is in die tijd gewend aan habijten en kappen. Er werden ook grapjes gemaakt over de kleding van de nonnen, zij werden de 'Zusters Onder de Bogen' genoemd. Ik dacht in 1958 dat de nonnen hun naam te danken hadden aan de vorm van hun kap. Later ontdekte ik dat de naam van het moederhuis (hoofdklooster) in Maastricht komt dat tegen de Servaaskerk aan lag.

Binnen ving zo'n 'zuster met boog' mij op. Mijn stage voor de Zonnebloemopleiding tot welfareleidster (bezigheidstherapie) ging beginnen. Eerst moest ik een korte keuring ondergaan. De zuster ging voor naar een kamertje voor bloedafname. In andere kamertjes werk naar mijn hart en longen gekeken. Vervolgens liep ik met 'de Boog' door een lange gang dat nu bekend is als 'de Lichtstraat'. Rechts zag ik kamertjes en links enorme zalen met witte gordijnen die hokjes vormden met daarin ziekenhuisbedden. Daarna kwamen we in een hal met een zeer mooi trappenhuis: we waren in het Mariapaviljoen. "De lift is voor zieken en bejaarden," merkte 'de Boog' gedecideerd op en we namen de trappen tot op zolder. Daar was een gang over de volle gebouwbreedte. Aan de parkzijde, rechts, waren allemaal deuren. Achter elke deur was een verpleegsterskamertje. In die tijd woonden verpleegsters 'intern'. 'De Boog' opende links een deur: "Dit is uw kamer." Die kamer leek wel een zaal met uitkijk over het ziekenhuis. Gelukkig verhuisde ik spoedig naar het verpleegstershuis 'huize Lydia' aan het Roelof Hartplein. Dat vond ik veel leuker. Elke dag nam ik tram 3 naar het OLVG of ik liep lekker door Amsterdam.

In 2003 zie ik op de plaats van het gesloopte Mariapaviljoen de nieuwe hoofdingang van het OLVG verschijnen.

Alle rechten voorbehouden

4633 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Wonen in het Mariapaviljoen - Zonnebloem folder welfareleidsters 1958.jpg Het foldertje van de Zonnebloemopleiding eind jaren 1950.

Wonen in het Mariapaviljoen - Zonnebloem folder welfareleidsters 1958.jpg Het foldertje van de Zonnebloemopleiding eind jaren 1950.

Alle rechten voorbehouden
Wonen in het Mariapaviljoen - ingang OLVG 2003.jpg De gloednieuwe hoofdingang van het OLVG in 2003, nu aan het Oosterpark op de plaats van het Mariapaviljoen.

Wonen in het Mariapaviljoen - ingang OLVG 2003.jpg De gloednieuwe hoofdingang van het OLVG in 2003, nu aan het Oosterpark op de plaats van het Mariapaviljoen.

Alle rechten voorbehouden

6 reacties

Voeg je reactie toe
Corrie van Weerdt

geloof

Het was heel erg - één van mijn beste vriendinnetjes woonde pal aan de overkant van onze straat. We waren heel erg gesteld op elkaar. Zij katholiek en ik hervormd. We wisten samen niet eens wat dat nu in werkelijkheid betekenden. Nou ja, zij had een rozenkransje en Alie mijn Joodse vriendinnetje zei altijd: tot morgen als God het wil.
Eens zei ik tegen Alie - ik was toen 10 jaar of 11 - zeg dat maar niet meer we zien elkaar morgen toch weer en dat is zo gebleven. Maar met Gertie - haar moeder kwam aan de deur - zo spraken mensen vroeger - en zei zomaar gewoon: "Corrie (ik) is een schat van een meid maar Gertie mag niet meer met haar spelen op straat (dat kon toen nog) want ze is niet katholiek."
Maar het is wel zo dat je dat van elkaar accepteerde wat nu gebeurt als je niet van moslim of iets anders bent dan kun je als je ervoor uitkomt doodgemaakt worden en dat is waarom ik mijn verhaal vertel.
Wij zijn dieren als je niet in de islam gelooft dus geen waardering voor de mensen zonder of met een geloof. Dit vind ik zeer ernstig omdat een mens een mens is - zwart - wit - gedeelde kleur - is een MENS.
Geloof is niet iedereen gegeven. Mijn vader zei altijd: Alleen HIJ is liefde.
Tracht elke dag dat te voelen en bid bijna elke dag maar het gevoel het echte gevoel HIJ om me heen heb ik niet gehad. Wanneer ik weer zomaar moet huilen omdat mijn hele familie door normale doodsoorzaken zijn verdwenen en niemand meer weet in mijn nieuwe leven zonder hen dan ben ik vreselijk bang. Net zo bang als voor religie. De religie veroorzaakt oorlogen en daarom is een bepaalde richting onjuist. Als je werkelijk in iets bovenaards gelooft dan vermoord je elkaar niet maar dan ben je zelf een zondaar.

null

Corry Oud.

Wij woonden tot 1965 in Amsterdam. Mijn ouders waren bevriend met Ab en Magda Smit.
Lydia ben jij soms de dochter, je had ook nog een broer zijn naam weet ik niet meer. Er zijn nog veel foto's van feestjes bij ons. Het zou erg leuk zijn een reactie van je te ontvangen.
mail; corryoud@hetnet.nl

Een bezoeker

Lydia Smit

Op 9 october 1945 ben ik geboren in het OLVG afdeling Mariapaviljoen de nonnen hebben op het geboortebewijs 8 october ingevuld maar bij de burgelijke sta ik ingeschreven op 9 0ctober wie heeft het goed gedaan de nonnen waren erg precies maar ook mijn vader zal het goed gedaan hebben. Het blijft gissen en is helaas niet meer te achterhalen.

Een bezoeker

hanna siedsma selier

ik denk dat het 1947 was dat myn vaderin het onze lieveheeft gelegen ik kan my herrinneren dat ik als kind by vader op bezoek kwam en er waren alleen nonnen wat ik erg eng vond, volgens vader waren ze erg lief voor hem.myn vader is in 1967 overleden.

Dineke Rizzoli

Dineke Rizzoli

Ik denk dat bloedtransfusie altijd nodig zal zijn. Donors zijn altijd welkom. Er zijn zeer goede controles op de kwaliteit. Dank voor uw reactie

Visitor

Jan Vrolijk

Zonde dat die mooie monumentale hoofdingang is verdwenen, ik ben in de jaren dat ik op het Iepenplein woonde (tot 1974)daar diverse keren doorgegaan voor de eerste hulp, de poli's en voor ziekenbezoek. Tegenover de ingang, op de hoek van de Sparreweg, was de bloedtransfusiedienst, waarvandaan het afgetapte bloed soms door de verpleegster schuddend (want het moest in beweging blijven) over straat naar het ziekenhuis werd gebracht want er was een operatie aan de gang en daar was vers bloed voor de trasfusie nodig. Zou nu niet meer mogenlijk zijn met alle infectieziektes, zoals aids.