Werken en zondagvieren in het OLVG

Verteller: Cathrien
3 Fans
Olvg, Oosterparkbuurt

De hoofdzuster hield alles in de gaten en de nonnen stonden borg voor een echt katholiek ziekenhuis.

Werken en zondagvieren - beeld OLVG.jpg Een katholiek beeld van het oude gebouw is opgenomen in het nieuwe OLVG-gebouw.

Werken en zondagvieren - beeld OLVG.jpg Een katholiek beeld van het oude gebouw is opgenomen in het nieuwe OLVG-gebouw.

Alle rechten voorbehouden

Aan het gebouw van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis (OLVG) heb ik goede herinneringen. De grote zalen waren voorzien van een ‘voorhuis’ voor ‘ernstige patiënten’ en een ‘achterhuis’ voor de ‘langdurig zieken’. Alle zalen hadden hun eigen sfeer. En dan de zwaar zuchtende en steunende liften; de eindeloze gangen die alles verbonden; de op zondag druk bezochte kapel; de wasserij, de kelder onder de keuken waar je als ‘vroegdienst’ de broodtrommel ging ophalen.
En natuurlijk het drukke gedoe rond het middageten. In de afdelingskeuken stonden op een grote ijzeren plaat boven de gaspitten stapels pannen en pannetjes. Allemaal stevig ingedeukt. De soep op de soepkar ging vooraf de zaal op. Het opscheppen was het werk van hoofdzuster of subhoofd. Het had iets huiselijks.
En dan het soppen! Na het ‘soppen’ van de patiënten ging je over naar nachtkastjes, bedden, sanitair en uiteindelijk de vloer. Deze kreeg vrijdags een grote beurt. Emmers vol water gingen er overheen. Niet mis. Ik heb er nooit een hekel aan gehad. Het hoorde allemaal bij die huiselijkheid.
De hoofdzuster hield alles in de gaten. Zij was aanspreekpunt voor leerlingen, patiënten en artsen. Een optimale duidelijkheid die nogal eens zoek is in de huidige ‘zorgmodellen’. De nonnen stonden borg voor een echt katholiek ziekenhuis. Er werd gebeden voor de maaltijden. Op zondagochtend wilden velen de communie, het Heilig Brood, ontvangen. Je zorgde dat deze communicanten een mooie kantafgezette doek op hun laken hadden liggen. Je lette dan op het naderend belletje van de misdienaar en stond klaar met een devotielampje om daarmee de priester langs de communicanten op zaal te leiden. Zondag was feestdag.

Alle rechten voorbehouden

3213 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Werken en zondagvieren - Heilig brood.jpg Communiekaartje

Werken en zondagvieren - Heilig brood.jpg Communiekaartje

Alle rechten voorbehouden

5 reacties

Voeg je reactie toe
maria van groen

Zieken broeder muller

nu ga ik wel heel ver terug met mijn verhaal ,
mijn man zijn Vader is namelijk ook Ziekenbrieder inhet olvz geweest ,mijn man mocht als 11jarig zoontje ,Zondagsochtend met zijn Vader mee en ging ze even op zaal bij de patienten langs ,natuurlijk werd mijn man dan verwend ,hier een appel daar een snoepje of koekje en pa ook wel een een sigaar ,pa verzorgde ook de overledenen en dus gingen ze daar ook even kijken of alles in orde was ,daarna wandelde zij weer heel rustig naar huis ,woonde vlakbij in de oosterparkstr;
moeder had intussen de kleintjes aangekleed ,mijn man was een van de oudste ,ja,dit was zo het vaste patroon voor hun twee zondagsmorgens ,mijn man had er veel over te vertellen

willy kastelijn

oude bekende?

graag wil ik reageren op personeel wat onder juffrouw tol werkte mijn tante ria kastelijn en haar vriendin corry kooi die woonde ook in het o l v g alleen corry ging naar de sparreweg toe later wie weet zich hierover nog iets te herinneren uit de periode ik denk dat het 1955 1960 geweest is ik wacht af en tot horens willy kastelijn

Visitor

Theo Kool (theo.kool@supermail.nl)

Hans en Anton Bergen, Bert Baars en ik waren collega's van Hans Hervij en ik kan onderschrijven wat hij schrijft. Wel wil ik er nog aan toevoegen dat wij tijdens deze ochtend rondgangen onze ogen op de dameszalen wel op hadden om te zien of er nog leuke meisjes lagen. Ook gingen we kapelaan van de Boogaart op vakantie naar Terschelling, vervoerd door de portier (ik meen de heer Haayer) en de auto van het ziekenhuis. Inderdaad ook ik bewaar daar goede herinneringen aan.

Dineke Rizzoli

Dineke

Beste Hans, weet je nog meer over de gebruiken in het ziekenhuis in die tijd? Groet

Visitor

Hans Hervij Nederhorst den Berg

Van 1950 t/m 1961 ben ik misdienaar en later accoliet in het OLVG geweest. Het was een prachtige tijd en we zijn altijd erg verwend door de nonnen.Wat mij het meest is bijgebleven, was de "tour"; dit was de rondgang door het ziekenhuis voor de communie. Vooral in het Annapaviljoen, want daar was het het leukst, omdat wij lantaarns hadden met een belletje erop en wij daar dus extra ons best deden waardoor de baby's gingen huilen. Een prachtige tijd...