Eerste liefde.

Wetbuurt

Het werd niets meer tussen ons...

Pop met nieuwe kop.

Pop met nieuwe kop.

 

Voor mijn vierde of vijfde verjaardag kreeg ik van mijn beide oma’s een pop. De ene oma had hem zelf gemaakt. Ze had hem als jongetje aangekleed en hij heette Jaan, naar haar zelf vernoemd. Fout. Ik had een hekel aan jongetjes. Beleefd moest ik dank u wel zeggen voor deze onvergeeflijke fout. Een jongenspop. Hoe had ze het kunnen bedenken.  

 De andere oma had een pop gekocht. Die stelde, traditioneel, een meisje voor. Ik was blij met haar. Ze droeg een wijnrood acetaat zijden jurkje, een bijpassend mutsje met een omgeslagen rand waaraan een wit kantje gemaakt was.

Niet lang daarna vroeg mijn moeder mij even een boodschap te doen bij de drogist om de hoek. ‘Laat je pop maar thuis. Straks valt ze en dan is de kop kapot’, zei ze. Ik, in een zeldzame bui van niet luisteren, ging met de pop in de arm naar drogisterij Van der Vlugt op de hoek van de Reaumurstraat en de Von Guerickestraat. Twee minuten lopen van ons huis. Een winkel met een terrazzo vloer. U begrijpt het al, anders was dit verhaal niet geschreven. De pop viel en de kop brak. Huilend, zonder mijn boodschap te hebben gedaan ging ik naar huis.

Later heeft mijn pop een nieuwe kop gekregen. Helaas, die kop haalde het niet bij de eerste. Het werd niets meer tussen ons. Net of je eerste liefde er vandoor is gegaan en je ongevraagd met een vervanger wordt opgezadeld.

De versmade Jaan trof het beter met de liefde. Mijn jongere broertje ontfermde zich over hem. Overal werd hij mee naar toe gesleept en tot op de draad versleten.

 

Alle rechten voorbehouden

268 keer bekeken

Anneke Koehof

Eerste Liefde

Dit mooie verhaal deed mij denken aan mijn eigen pop. Eindelijk kreeg ik er een en wat was ik er blij mee. Ik was  een jaar of zeven, of misschien wel acht. Het verlangen was groot, maar we hadden het thuis niet breed. Er waren belangrijker dingen dan een pop. Daarbij kwam nog dat ik op 6 december jarig was. Vroeger werd Sinterklaas gevierd op die dag, omdat het de verjaardag was van de Sint,  later werd dat 5 december. Geld voor een dubbel cadeau was er niet, dus wat ik van Sinterklaas kreeg was meteen voor mijn verjaardag. Het was een pop met slaapogen en echt haar, nou ja, echt, het voelde wel een beetje stug aan. Verder was ze tamelijk stijf, maar dat deerde mij niet. Ik noemde de pop 'Loesje', omdat mijn schoolvriendinnetje, Loesje van Heerde uit de Gorontalostraat zo heette. De rest van mijn kindertijd koesterde ik mijn pop. Mijn vader timmerde een ledikantje en mijn moeder breidde een blauw jurkje, afgezet met een lichtgrijs gehaakt schulprandje. Waar pop Loesje gebleven is weet ik niet, maar ik noemde mijn jongste dochter Anneloes. Dat kon geen toeval zijn...