Oud zeer

En helemaal onderin een paar lange beige-bruine, machinaal gebreide meisjeskousen.

Wetbuurt
Een koffer vol fournituren. Foto Corrie Groen

Een koffer vol fournituren. Foto Corrie Groen

 

Een paar dagen vakantie in Drenthe.

In  het dichtstbij zijnde toeristendorp viert de historische vereniging zaterdagmiddag zijn 30 jarig bestaan.  Een traditionele dansgroep met prachtige kostuums en originele sieraden treedt op, een antiek ijscokarretje staat te pronk, een paard wordt publiekelijk beslagen. Over het gras van een van de brinken komt een oudere man aangelopen met voorop zijn fiets een geopende koffer met allerlei fournituren. Glazen knopen, stopgaren, drukkers, brandweer bretels, Dubarry nylon kousen, lappen katoen om  schorten van te maken voor zware, middelzware en lichte rouw. Jaeger ondergoed, hand gebreide wolletjes (hemdjes), een onderbroek met ingebreid kruisje.  Theedoeken, gestreepte tijk die geen veren doorlaat voor kussens , gespen, pick-packknopen,linnen knopen, garen om file d’écosse kousen te stoppen, naalden, spelden.  En helemaal onderin een paar lange, beige-bruine, machinaal gebreide meisjeskousen. Dezelfde die ik ook moest dragen. 

Vreselijk. Ik was de enige in de hele school die begin jaren 50 nog lange kousen droeg.  De gêne als ik mij uit moest kleden voor de gymnastiekles. Iedereen zag het, lange beige-bruine  kousen die vastgemaakt werden met jarretelles aan een lijfje, een soort katoenen hemdje dat  van voren sloot met knopen en dat werd gedragen over je gewone hemd. Niemand, behalve ik, droeg zoiets.

“Ha, ha, Corrie heeft een corset aan”, spotten mijn klasgenoten. 

Dan droeg ik ook nog een wolletje door een van mijn oma’s gebreid van jaegerwol. Een extra hemdje over je gewone hemd, te dragen zolang de “R” in de maand zat. Gênant. Ook daarin leek ik de enige. Geen sprake van dat ik het niet aantrok.En eigenlijk terecht, want ik was en ben een koukleum. Net toen de kousen versleten waren en ik opgelucht dacht ervan verlost te zijn had de manufacturier in de nieuwe buurt nog wat van die kousen op de kop kunnen tikken. Mijn moeder blij. Daar ging ik weer……  “Lekker warm”, zeiden mijn moeder en mijn oma’s. Gepest werd ik ermee. Waarschijnlijk heb ik het nooit durven melden. Het zou ook weinig geholpen hebben. “Als ze je pesten, pest je maar terug… ”Ik heb er geen complex aan over gehouden. Later heb ik het verhaal wel aan mijn kinderen verteld, want je vergeet het niet, evenals de afkeer van de manufacturier die mij maar dom vond omdat ik wel mijn voornaam maar (nog) niet mijn moeilijke achternaam kon schrijven toen ik nog op de kleuterschool zat. 

De kousen in de koffer rakelden het verhaal weer op. Ik zag dat de mot aan de kousen had geknaagd. Een glimlach. Een pleister op de wonde, een vorm van genoegdoening.

 

juni 2016. 

 

 

                                                                                                    

                             

 

 

 

Alle rechten voorbehouden

194 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Een mot heeft aan de kousen geknaagd. Foto Corrie Groen

Een mot heeft aan de kousen geknaagd. Foto Corrie Groen

3 reacties

Voeg je reactie toe
Corrie Groen- Pickhard

Oud zeer.

Dag Jo.

Het is een site over Amsterdam Oost. Daar heb je gelijk aan. Ik kan je vertellen dat het lange kousen verhaal ook in Oost speelt. Ik zat destijds op de Abraham van Riebeeckschool en de manufacturier woonde in de Middelhofstraat, ik in de Wetbuurt. (Dat staat ook boven het verhaal). Het noemen van straten maakt het verhaal niet beter.

Groeten,

Corrie Groen

Jochem van Pinxteren

Mijn onvergetelijke vakantie belevenis op camping Zeeburg 2016

 

Met mijn ouders moest ik mee op vakantie naar Amsterdam. We hadden een tentje gehuurd op camping Zeeburg en aan het water hadden we zo'n keetje waar je spullen zoals ligstoelen en een strandtent in kon opbergen.
Op een dag waren mijn ouders met z'n tweetjes een tour door Amsterdam aan het maken en ik zat in mijn ligstoel voor ons keetje een beetje te relaxen. Het was mooi weer maar het was nog vroeg en er waren nog niet zoveel badgasten. Ik besloot een wandeling te maken om te kijken wat er vandaag allemaal voor lekkers langs het water rondliep. 

Na een poosje rondgewandeld te hebben wilde ik teruggaan toen me iets vreemds opviel aan de waterrand. Er lag iets lichtblauws op het zand en ik liep wat dichterbij om te bekijken wat het was. Toen ik het opraapte bleek het tot mijn grote verbazing een bikinislipje te zijn!
Ik keek rond maar zag natuurlijk niemand in een blote kont rondlopen. Ik draaide me om en keek naar het water. Er waren maar een paar mensen aan het zwemmen en de enige die een beetje in mijn buurt was was een meisje dat wat verder in de zee zwom. Ik riep haar en zwaaide met het slipje. Het meisje keek naar me en begon toen te gebaren dat ik naar haar moest komen. Ik sprong in het water en zwom naar haar toe.
Is deze van jou? vroeg ik. Ze knikte en toen zag ik pas dat ze huilde. Wat is er gebeurd? vroeg ik, terwijl ze zich weer in haar bikini worstelde. Hoe kan het dat je je slipje bent verloren? Ze zei dat weer door een paar "lollige' vriendinnen van haar bezeikt was en ze wees naar een groepje op het strand dat zat te lachen en te wijzen naar ons.
Nou das lullig zei ik. Dat vond ze ook. Ik bekeek haar eens wat beter en zag dat ze ongeveer even oud als mij was. En ze zag er helemaal niet slecht uit. Ze had lange, donkere haren en felle groene ogen. Ze leek me niet iemand die zich snel iets liet opnaaien en ik vroeg me dan ook af waarom ze zich zo liet bezeiken door die vriendinnen van haar. Ik vroeg of ze al lang in het water zat en ze zei dat ze er best al een poos in zat. Ik pakte haar arm vast en voelde dat die erg koud was. Ik nam haar mee het water uit en gaf haar een handdoek in onze keet. Ze droogde zich af en ik keek toe. Ze zag er inderdaad helemaal niet slecht uit. Een welgevormd lichaam met flinke tieten en een lekker kontje. Ze zag dat ik keek en lachte naar me. Ik vind het aardig van je dat je me hebt geholpen zei ze. Wat had ik anders moeten doen, jou daar naakt in het water laten verkleumen ofzo? Antwoordde ik daarop. Ze lachte weer en ik keek haar diep in haar mooie felle ogen. We lagen naast elkaar op een matje in de keet.
En toen gebeurde het. Opeens, we pakten elkaar zomaar op de bek. Een lange tongzoen. Na een tijdje kapte ze en zei die heb je wel verdiend!

We gaan nu bijna een jaar met elkaar en aankomende augustus gaan we weer naar Camping Zeeburg op vakantie.

 

Jo Haen - van Langen

Oud zeer

Mooi verhaal, maar ik dacht dat dit een site over Amsterdam Oost was. 

Jo Haen