Bekendheid Zeeburgerdijk

Ik heb er heel wat stappen liggen

Auteur: Henk Penseel
1 Fan
Indische Buurt
Quarantaine-inrichting Zeeburgerdijk 321 - 1970 .<br />Foto: Beeldbank Amsterdam

Quarantaine-inrichting Zeeburgerdijk 321 - 1970 .
Foto: Beeldbank Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Eigenlijk vormde de Zeeburgerdijk de grens tussen de Indische buurt en het centrum, maar ook tussen de Dapperbuurt en het centrum. Nescio (pseudoniem van J.H.F. Grönloh (1882-1961) schreef in 1914 in Mene Tekel al over de Zeeburgerdijk, toen hij daar liep met Bavink, Bekker, Kees en Hoyer. Wat hij het Spuikanaal noemde, heet nu nog steeds het Lozingskanaal. “Wij liepen van de stad af. (…) Wij gingen uit om de wereld te veroveren; alleen Hoyer geloofde daar niet aan, die wist niet beter dan datti op den Zeeburgerdijk liep bij de slachtplaats.” De veemarkt en de slachtplaats waren er toen ook al.

Zeeburgerdijk 141 .<br />Foto: Beeldbank Amsterdam

Zeeburgerdijk 141 .
Foto: Beeldbank Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omdat ik geboren en getogen ben op 141, heb ik er heel wat stappen liggen. Maar met mij een heleboel anderen. Ik noem alleen al degenen die in de Indische buurt woonden en op de slachtplaats werkten of in de haven. Ook de militairen, die gelegerd waren op het Zeeburgereiland waar nu een hele nieuwe wijk vereist. Ze moesten vandaar in looppas naar de Oranje kazerne. Er werd nog wel eens een fiets gestolen door een militair die op tijd terug moest zijn, die (de fiets en niet de militair) kon je dan vlak bij het kampement terugvinden.

Helemaal aan het eind van de Zeeburgerdijk was in de jaren vijftig een hospitaal, bestaande uit houten barakken. Volgens mij werden daar psychiatrische patiënten verpleegd. Jongens die niet in militaire dienst hoefden, omdat ze S5 hadden. Maar het fijne weet ik er niet van. Wel dat een heel klein zustertje, ik schat ruim anderhalve meter groot, elke dag langskwam. Ze was in het blauw gekleed met een wit schort. Ik herinner me haar ook in een lange donkerblauwe regenjas. Ze had grijs haar en woonde aan het begin van de Zeeburgerdijk.

Zomers gingen al veel mensen naar het vijfcentenbad of naar het Nieuwe diep. Later kwam het Flevobad. Met de aanleg van de Schellingwouderbrug nam het autoverkeer toe en fietsers die naar Durgerdam, Zunderdorp of verder gingen. Ook het succes van de camping zorgde, zeker zomers voor meer langskomende fietsers en jongeren met rugzakken.

Van een paar jongens, die al filosoferend op de Zeeburgerdijk liepen in 1914 is deze dijk in een eeuw heel wat drukker en bekender geworden.

Alle rechten voorbehouden

3260 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Nescio-Titaantjes, enz

Nescio-Titaantjes, enz

Alle rechten voorbehouden
Veelaan 1-5 - 1960 .<br />Foto: Beeldbank Amsterdam

Veelaan 1-5 - 1960 .
Foto: Beeldbank Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

4 reacties

Voeg je reactie toe
Henk Penseel

Zeeburgerdijk

Dag Bianca,

bedankt voor je reactie en gefeliciteerd met je 54e verjaardag ergens dit jaar.

Groet, Henk

Bianca Jongkind

Oude barakken een ziekenhuis-afdeling

Hallo Meneer Penseel en Anneke, er was inderdaad een hospitaal -afdeling.

In de kraamafdeling ben ikzelf geboren in 1963, maar wat er nog meer zat in die tijd,was/is mij onbekend, en mijn moeder kan ik het helaas niet meer vragen.

Ook wat hier vóór mijn geboorte heeft gezeten vind ik natuurlijk wel erg interessant te weten.

Erg bedankt voor de informatie die u hier al heeft geschreven. 

 

Anneke

Zeeburgerdijk

Mij staat bij dat er in de barakken later ook TBC-patiënten werden opgenomen en zeker weet ik dat er ook een dependance was van de kraamkliniek van het WG.

Heel veel kindertjes zijn daar geboren. Er mochten alleen volwassen bezoekers komen, kinderen moesten buiten blijven, w.s. om besmetting met eventuele kinderziektes te voorkomen.

Broertjes en zusjes, neefjes en nichtjes mochten aan de achterkant van de barak komen kijken, daar werd de nieuwe baby dan door een zuster voor het raam getoond.

 

Henk Penseel

Quarantaine-inrichting

Ton Heijdra schrijft in zijn boek Zeeburg (geschiedenis van de Indische Buurt en het Oostelijk Havengebied) dat in de barakken van de quarantaine-inrichting aan het einde van de Zeeburgerdijk mensen behandeld worden voor schurft, luizen en allerlei besmettelijke ziekten. Dus helemaal geen gekkenhuis of psychiatrische inrichting zoals ik toen dacht.