Engels Voetbal

Voetballen met kiezelstenen

Verteller: Paul Welling Paul Welling
Auteur: Paul Welling Paul Welling
1 Fan
Linnaeushof

Met primitieve middelen kan je een ingewikkeld spel spelen, zoals Paul Welling hier beschrijft.

Klas 5-3 van de Lidwinaschool in 1959  De jongens op 4e rij achteraan en de jongens op de 3e rij rechts van meester Duivelshof behoorden tot de 5e klas. De namen:<br />3e rij rechts van Duivelshof:<br />Dick Klaassen (achterneef van mij), Paul Wartenbergh, Jos Schippers, Herman Gelens, Hans Kraan (nog steeds een goede vriend van mij)<br />4e rij v.l.n.r.: Connie Brautigam (overleden door een ongeluk op de Centuurbaan in 1962 of 1963, toen hij naar huis fietste vanaf het St. Ignatiuscollege), ? Tol, ikzelf, Dick Hendriks, dan meester Duivelshof,, Ad Coffeng, Pim Merlijn, Robbie Flapper en onbekend.

Klas 5-3 van de Lidwinaschool in 1959 De jongens op 4e rij achteraan en de jongens op de 3e rij rechts van meester Duivelshof behoorden tot de 5e klas. De namen:
3e rij rechts van Duivelshof:
Dick Klaassen (achterneef van mij), Paul Wartenbergh, Jos Schippers, Herman Gelens, Hans Kraan (nog steeds een goede vriend van mij)
4e rij v.l.n.r.: Connie Brautigam (overleden door een ongeluk op de Centuurbaan in 1962 of 1963, toen hij naar huis fietste vanaf het St. Ignatiuscollege), ? Tol, ikzelf, Dick Hendriks, dan meester Duivelshof,, Ad Coffeng, Pim Merlijn, Robbie Flapper en onbekend.

Alle rechten voorbehouden

Engels Voetbal

Als jongens van de hogere klassen van de St. Lidwinaschool speelden we, als het seizoen er was, op het trottoir langs de tennisbaan vóór en na school altijd Engels voetbal. Soms ook tijdens het speelkwartier, al was die tijd vaak te kort om een wedstrijd uit te spelen.

Engels voetbal speelde je met drie kiezelstenen. Die koos je met veel zorg uit. Ze moesten goed over de tegels van het trottoir kunnen glijden, maar moesten ook niet te ver door rollen.
Op het trottoir tekenden we met krijt of met een steen een voetbalveld. De bedoeling van het spel was, dat je met je voet een steen tussen de twee andere door schopte. Raakte je een van die twee andere stenen , of ging jouw steen er niet tussen door dan was je af. Je mocht bij het spel het been waarmee je niet schopte gebruiken als een soort biljartband om de geschopte steen tussen de twee andere door te krijgen, maar je mocht de te spelen steen niet met die voet aan de zij- of achterlijn tegenhouden. Wanneer een steen precies in het doel bleef liggen had je een doelpunt. Rolde die steen door het doel heen, dan gold dat als een achterbal.

Een wedstrijd duurde zolang totdat een van de spelers vijf of tien doelpunten had gescoord. Dat hing af van wat je had afgesproken. Sommige jongens waren bekwame “steenbal kunstenaars” met voetenwerk à la Dennis Bergkamp later.
Menigmaal kreeg ik van mijn moeder op mijn kop, wanneer ik weer eens veel te lang Engels voetbal was blijven spelen op de Linnaeushof en vergat naar huis te gaan.

Alle rechten voorbehouden

2103 keer bekeken

2 reacties

Voeg je reactie toe
Theo Tol

Engels voetbal

Voor de volledigheid op het schrijven van Marella Karpe. Mijn naam is dus Theo Tol en woonde op de Brink in Betondorp, dus niet op het Linnaeushof, daar woonden mijn neven en nichten. Ik voetbalde wel in Ajax, maar kreeg problemen met het Sint Nicolaaslyceum, omdat Ajax geen katholieke club was. Of voetballen bij Wilskracht SNL of een andere katholieke club of van school af. Ik bleef dus en bij Ajax en op school (vrijheid van vereniging, geloof etc). Werd niet in dank afgenomen. Het waren dus feodale praktijken. Ik heb het tot de betaalde jeugd van Ajax gered, maar door onenigheid weggegaan. Achteraf spijt, maar er werd toen niet zoveel betaald.

Marella Karpe

Namen

Ter aanvulling: de voornaam van Tol (bovenste rij) was Theo. Hij kon goed voetballen, is ook voor de jeugd van Ajax gevraagd (zoals meer Volendammers), maar Ajax was een niet-katholieke club, dus... The woonde boven de bakkerij van Kwakman aan deingang van het Linnaeushof, vanaf de Middenweg.
De jongen helemaal rechts, naast Robbie Flapper, is Peter IJzenbrand. Zijn vader had een zaak op de Van Swindenstraat, maar Peter woonde in de Pasteurstraat, vlak achter de Emmakerk.
Ik reed honderd meter achter Conny Brautigam, toen hij op het kruispunt Ceintuurbaan/Van Woustraat werd overreden door een vrachtwagen van Sterovita, de melkfabriek. Conny kwam met zijn hoofd onder de achterwielen terecht. Hij was op slag dood. We herkenden zijn IG-das, toen we voorbij fietsten. Bij de uitvaartmis, enkele dagen later, zat de kerk van de Martelaren van Gorkum helemaal vol. Op een verjaardagsfeestje bij Conny, twee jaar eerder, draaide hij veel plaatjes van Fats Domino - dat was zijn favoriete artiest. Red sails in the sunset... e.d.
Het berichtje van het ongeluk, dat in de Volkskrant verscheen, heb ik minstens twintig jaar in mijn portemonnee bij me gedragen. Ik heb nog steeds goede herinneringen aan Conny, die een alleraardigste, vriendelijke jongen was.