Meester Holzappel van de Transvaalschool

Hij vond dat het belang van leerlingen boven alles ging.

Auteur: Frits Slicht Frits Slicht
Retiefstraat 99

Oveer de manier van lesgeven van meester Holzappel, een zeer positief verhaal!

De Smitstraat. De Smitstraat in 1934. Deze prentbriefkaart is een uitgave van Boekhandel van Utteren, Amsterdam. Bron: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam.

De Smitstraat. De Smitstraat in 1934. Deze prentbriefkaart is een uitgave van Boekhandel van Utteren, Amsterdam. Bron: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden

In de zesde klas kwam ik bij meester Holzappel, hij was toen hoofd van de Transvaalschool (een jongensschool). Als hij op zijn fiets vanuit de Amstellaan kwam aangereden, stonden wij hem al in de Smitstraat op te wachten. ‘Meneer, meneer’, riepen we in koor – we mochten geen meester zeggen – ‘mag ik uw fiets naar de stalling brengen’? Dan koos hij er eentje uit; elke keer een ander. Wat een verademing na meester Vervennen. Bij hem ontstond de eerste vorm van inspraak. Hij vond dat het belang van leerlingen boven alles ging. De omgangsvormen werden losser. Hij beschouwde je niet als kind, maar als een opgroeiende jongeman. Hij introduceerde plakboeken voor aardrijkskunde en geschiedenis. Belangrijke artikelen in kranten en tijdschriften mocht je in je schrift plakken en die in de klas bespreken.

Af en toe vond hij dat zijn jongens moesten wandelen. Dan nam hij ons mee naar de Transvaalkade, over de brug van de Ringvaart naar het volkstuincomplex Klein Dantzig, om daar uitleg te geven hoe alles groeide en bloeide. Trots liet ik de kinderen het tuintje van mijn vader zien, die daar groente verbouwde.

In de onderwijzerskamer was een kleine bibliotheek waar de kinderen uit de vijfde en zesde klas boeken konden lenen. Mijn favorieten waren Fulco de Minstreel, Okke Tannema, Pietje Bel en Dik Trom.

Toen het Duitse watervliegtuig met tien motoren – de DoX – boven Amsterdam zou verschijnen nam Holzappel de kinderen van de zesde klas mee naar het grote platte dak. Daar hebben we gewacht tot het vliegtuig verscheen. En wij maar zwaaien. Zo was Holzappel, een fijne man! Ik ben nog steeds dankbaar voor zijn wijsheid die hij spelenderwijze op mij heeft geprobeerd over te brengen, en voor de wijze waarop hij les gaf.

Alle rechten voorbehouden

521 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Titelblad van het boek: Een jeugd in Amsterdam. In dit boek beschrijft Jules Schelvis zijn jeugd in onder andere de Retiefstraat.<br />Geplaatst met toestemming van uitgever en auteur.

Titelblad van het boek: Een jeugd in Amsterdam. In dit boek beschrijft Jules Schelvis zijn jeugd in onder andere de Retiefstraat.
Geplaatst met toestemming van uitgever en auteur.

Alle rechten voorbehouden
Okke Tannema. Okke Tannema was een echte straatjongen. Thuis was hij nooit dan om te slapen en te eten. De overige tijd bracht hij altijd buitenshuis door, zelfs al regende het, dat het goot, of woei het een halve orkaan.<br />Bron tekst: Honderd jaar Kinderboeken.

Okke Tannema. Okke Tannema was een echte straatjongen. Thuis was hij nooit dan om te slapen en te eten. De overige tijd bracht hij altijd buitenshuis door, zelfs al regende het, dat het goot, of woei het een halve orkaan.
Bron tekst: Honderd jaar Kinderboeken.

Alle rechten voorbehouden
Marina van Koesveld

Reproductie van schilderij ,

Geachte lezer, ik vond bij mijn vaders schilderijen( neef van meester Holzappel, een afscheids herinnering aan de 6 e klassers van de Transvaal school waar Jules Schelvis over mijn oudoom Meester Holzappel schrijft.Grappig om te lezen.Was dit een joodse school?
Marina van Koesveld

Transvaalschool herinnering

Transvaalschool herinnering

Alle rechten voorbehouden