Over suikerbieten en gaarkeukens

De restwarmte werd gebruikt om bijvoorbeeld suikerbietenpulp te laten indikken tot een soort stroop.

Verteller: Carbidlamp. O. Monsees
Auteur: Frits Slicht Frits Slicht
1 Fan
Bunsenstraat, Middenmeer, Johann Keplerstraat

Over het improviseren tijdens de hongerwinter van 1944 - 1945 en de centrale gaarkeukens.

 In de gaarkeuken konden de armste mensen terecht voor een bord eten. Van deze treurige situatie maakte de propaganda toch nog iets moois en gezelligs. <br />Bron: Verzetsmuseum Amsterdam.

In de gaarkeuken konden de armste mensen terecht voor een bord eten. Van deze treurige situatie maakte de propaganda toch nog iets moois en gezelligs.
Bron: Verzetsmuseum Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden

Suikerbieten

Mijn grootvader had voor ons een eigen kook- en stookinstallatie gefabriceerd (Zie het verhaal: “Koken en verwarming in de oorlog”). Op zijn installatie kon worden gekookt, de restwarmte werd gebruikt om bijvoorbeeld suikerbietenpulp te laten indikken tot een soort stroop. Na een paar dagen had zich onder in de pan een klein laagje stroop afgezet. Deze stroop werd op een sneetje oorlogsbrood dun uitgesmeerd. Dat moest dan zoiets als beleg voorstellen.
Naarmate de Hongerwinter verder ging, werd het noodkacheltje annex fornuis gebruikt om de schillensoep nog iets te verwarmen. Die schillensoep kregen we via de gaarkeuken die was gevestigd in de Van der Waalsschool.

De Gaarkeuken

Amsterdam werd zwaar door de schaarste getroffen. Voor 440.000 Amsterdammers (meer dan de helft van de bevolking) werd een noodvoorziening getroffen: zij konden voor porties warm eten naar de Centrale Gaarkeukens.
Dit is een keuken waar de mensen uit de stad eten konden halen voor het gezin. Voor 440.000 Amsterdammers (meer dan de helft van de bevolking) werd een noodvoorziening getroffen. Hier moest je betalen met bonnen. Zo had je bijvoorbeeld een bon voor suiker, brood en soep. Mensen stonden vaak uren in de rij voor een halve liter soep of een pannetje stamppot. De soep was vaak niet meer dan heet water met een paar koolbladen erin. Ook de stamppot was waterig en deze werd steeds dunner naar het einde van de oorlog toe. Het eten van de gaarkeuken was dus lang niet genoeg voor een gezin. Uiteindelijk konden de mensen ook niet meer bij de gaarkeukens terecht, het eten daar was op. Uiteindelijk gingen mensen vaak op hongertocht om eten te zoeken. Vlees werd bijna niet meer gedistribueerd. Melk (taptemelk) was alleen beschikbaar voor kleine kinderen. Groente was of erg duur of helemaal niet te koop. (Aanvulling F.Slicht, bron: o.a. Verzetsmuseum. Zie ook: “Distributie en voedseltochten”.)

Alle rechten voorbehouden

3541 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Suikerbietenrasp Onder normale omstandigheden zijn suikerbieten veevoer of worden ze gebruikt om suiker van te maken. Tijdens de Hongerwinter worden ze door mensen gegeten. Suikerbieten zijn nog wel te eten omdat ze zoetig zijn. Er worden allerlei recepten voor bedacht. <br />Omdat suikerbieten vaak keihard zijn, worden speciale raspen gemaakt.<br />Bron: Verzetsmuseum Amsterdam.

Suikerbietenrasp Onder normale omstandigheden zijn suikerbieten veevoer of worden ze gebruikt om suiker van te maken. Tijdens de Hongerwinter worden ze door mensen gegeten. Suikerbieten zijn nog wel te eten omdat ze zoetig zijn. Er worden allerlei recepten voor bedacht.
Omdat suikerbieten vaak keihard zijn, worden speciale raspen gemaakt.
Bron: Verzetsmuseum Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden
 Dit nummer van het Algemeen Handelsblad is van 1 mei 1945. Opvallend is de mededeling dat suikerbieten nu te verkrijgen zijn op de aardappelbon. Deze krant was een officiële krant, wel onder censuur, en werd tot aan het eind van de oorlog uitgegeven. De papierschaarste maakte dat de krant wel steeds kleiner van formaat werd. Ook de kwalitiet van het papier werd slechter.<br /> Bron: privé collectie O.Monsees

Dit nummer van het Algemeen Handelsblad is van 1 mei 1945. Opvallend is de mededeling dat suikerbieten nu te verkrijgen zijn op de aardappelbon. Deze krant was een officiële krant, wel onder censuur, en werd tot aan het eind van de oorlog uitgegeven. De papierschaarste maakte dat de krant wel steeds kleiner van formaat werd. Ook de kwalitiet van het papier werd slechter.
Bron: privé collectie O.Monsees

Alle rechten voorbehouden

Geen reacties

Voeg je reactie toe