Brandstofschaarste.

Verteller: Carbidlamp. O. Monsees
Auteur: Frits Slicht Frits Slicht
1 Fan
Middenmeer, Pasteurstraat, Bunsenstraat, Jeruzalem

Ook ik heb mijn aandeel gehad en had kapotte knieën van het knielen op de sintels.

 Kolen zoeken op het terrein bij de Wibautstraat. Dit is niet het gebied waar de heer Monsees heeft gezocht !<br />Bron: Gemeentearchief Amsterdam (Beeldbank).

Kolen zoeken op het terrein bij de Wibautstraat. Dit is niet het gebied waar de heer Monsees heeft gezocht !
Bron: Gemeentearchief Amsterdam (Beeldbank).

Alle rechten voorbehouden

Ik heb al verteld dat de Duitsers luchtdoelgeschut hadden geplaatst bij ons in de Watergraafsmeer. Op het terrein tussen ruwweg de Emmakerk, de Pasteurstraat en de Middenweg werden paden aangelegd en plekken voor het luchtdoelgeschut. Ze gebruikten voor de verharding sintels van de elektriciteitscentrale. Aan het eind van 1944 en begin 1945, de Duitsers hadden het luchtdoelgeschut inmiddels weggehaald, was het zeer slecht gesteld met de brandstof situatie. Vandaar dat al snel de eerste bewoners kwamen zoeken tussen de sintels naar nog goede kooltjes. Het duurde niet lang of de helft van de bewoners van de Watergraafsmeer lagen op hun knieën en zochten naar de bruikbare kolen. De grond werd zorgvuldig gezeefd. Er verschenen allerlei zeven met grote en fijne mazen. Ook ik heb mijn aandeel gehad en had kapotte knieën van het knielen op de sintels. Volgens mij is het hele gebied als het ware omgeploegd door al die zevers.

Na de oorlog werd dit terrein opgespoten met zand, voor de woningen van de latere wijk Jeruzalem. Omdat er allemaal lage dijkjes waren aangelegd ontstonden er stukken grond met een omvang van ongeveer een half voetbalveld. Na een flinke regenperiode bleef er vaak water instaan. Als het daarna ook nog eens ging vriezen ontstond er voor ons kinderen een ideale schaatsbaan.

Wat ook grote indruk op mij heeft gemaakt in de oorlog, was dat in één nacht alle bomen uit onze straat verdwenen. De bewoners vreesden dat andere mensen de bomen zouden komen omhakken voor stookhout, daarom werd besloten ze allemaal zelf in één actie om te hakken. Iedere bewoner kreeg een stuk stam. Het hout dat wij kregen was nog zo jong dat het weken nodig had om te drogen. Ons hout heeft nog lang in de tuin gelegen.

Alle rechten voorbehouden

1003 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

 Affiche waarin duidelijk wordt aangegeven dat het kappen van bomen was verboden. Hoewel deze affiche afkomstig is uit Utrecht gold het verbod ook voor Amsterdam. Bron: Verzetsmuseum, www.verzetsmuseum.org

Affiche waarin duidelijk wordt aangegeven dat het kappen van bomen was verboden. Hoewel deze affiche afkomstig is uit Utrecht gold het verbod ook voor Amsterdam. Bron: Verzetsmuseum, www.verzetsmuseum.org

Alle rechten voorbehouden

2 reacties

Voeg je reactie toe
Ruurd Kooiman

branstofschaarste

Die foto kijktlgeop de Vrolijkstraat ik kan ook mischien ook op die foto staan heb daar ook kolen weg gehaald wat je kon dragen.Daar stonden de onderkomen van de Locomotiefen.En ook de speeltuin aan de Joubertstraat moest er aan geloven want onder het rode greffel zaten kolen.mijn broer en ik hebben daar kolen gespit,mijn oom was daar in die tijd 1944 portier en werd meteen ontslagen(op verjaardag party kwam dat verhaal naar voren)Maar het is toch allemaal goed gekomen. op Gemeente Archief Amsterdam zijn er foto's tezien van de speeltuin het lijkt wel een maanlandschap

joop jansen 32

Kolen zoeken

Ook ik heb als kind kooltjes gezocht.
Al hoewel ons terrein op de treinbaan ,even buiten het Amstelstation lag,waar meestal de locomotief
schoongemaakt werd en nieuwe kolen weer op het vuur gedaan moest worden,om de lange rit naar Utrecht te gaan en zochten wij daar het goede nog bruikbare van
Ook op de oude nog lage spoorbaan hadden wij onze mijnen,zoals wij dat noemden.
Een keer bij de Vrolikstr.zoals ik mij dat nog kan herinneren en wij zijn (mijn broer en ik) nog een paar keer
op het terrein waar het afweergeschut van de moffen ,zoals wij die mensen toen noemde, gestaan hadden,kooltjes wezen zoeken.
Ik heb dat wel eens aan mijn kleinkinderen verteld,hoe dat in mijn jeugd was,maar het komt niet bij ze binnen.
Misschien later ? !