Kattenkwaad

Verteller: Transvaalplein, ongeveer 1930. De 'Jonge Pieter Jelles' van de Arbeiders Sportvereniging. Debora Kolm
Auteur: Frits Slicht Frits Slicht
Transvaalbuurt, Transvaalstraat 78 II, Amsterdam

De bedoeling was dat je op deze manier de hoeden van de mannen zou af tikken.

Mijn vriendinnen Ik moet ongeveer in de zesde klas hebben gezeten. Ik heb zelf de foto gemaakt en sta er zelf dus niet op. Mijn vriendinnen die zijn afgebeeld zijn van links naar rechts: Frieda Heiman, Boortje Vigevena, Annie Nussbaum en Cillia Klatser (met op haar rug Nancy, haar jongere zusje).<br />Bron: privé collectie Debora Kolm.

Mijn vriendinnen Ik moet ongeveer in de zesde klas hebben gezeten. Ik heb zelf de foto gemaakt en sta er zelf dus niet op. Mijn vriendinnen die zijn afgebeeld zijn van links naar rechts: Frieda Heiman, Boortje Vigevena, Annie Nussbaum en Cillia Klatser (met op haar rug Nancy, haar jongere zusje).
Bron: privé collectie Debora Kolm. Door: Debora Kolm

Alle rechten voorbehouden

‘Hoedentikkertje’ was een minder onschuldig spel dat we speelden. Ik zal een jaar of tien zijn geweest. Je bevestigde een draad tussen een lantaarnpaal en de gevel. De bedoeling was dat je op deze manier de hoeden van de mannen zou af tikken. Je kon de draad niet goed zien, en hoep daar ging de hoed van de kop. Dat lukte niet altijd, zeker niet als de draad te laag gespannen was, we bleken te klein te zijn. Gelukkig hadden we dan nog Marietje Jansen, die was een stuk langer dan wij. Zij kon de draad hoger spannen.

Het wachten was op het eerste slachtoffer. En ja hoor daar kwam mijnheer Bon, een bekende figuur uit onze buurt. Hij was van de AWV, hij werd ook wel Rooie Bon genoemd. Meer vanwege de kleur van zijn haar dan vanwege zijn politieke overtuiging. Hij liep tegen de draad aan en greep direct naar zijn oog en maakte een hoop theater. Wij waren helemaal versteend van schrik. We beseften niet echt wat er gebeurde natuurlijk.

Bleek hij het achteraf allemaal gespeeld te hebben. Hij had direct ons kattenkwaad door, maar besloot ook om het spel mee te spelen. Maar wel op een zodanige manier dat wij er enorm van schrokken, wij voelden ons erg schuldig. Ontzettend was dat, hij hield aanvankelijk vol dat hij misschien wel naar de dokter moest.

Eerder was ‘ons spelletje’ wel gelukt, anders hadden we het nooit zo gedaan. Als het lukte was het erg gek om te zien. Maar nu waren we voorgoed genezen, we hebben het nooit meer gedaan. We zijn zelfs nog langs gegaan om te vragen hoe het er mee ging. We vonden het zo erg en ook nog eens bij iemand die we goed kenden. Pas later beseften wij dat we in de maling waren genomen.

Alle rechten voorbehouden

1065 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

 Dat we niet alleen uit waren op kattekwaad blijkt wel uit deze foto. Dit was namelijk het zondagse fietsclubje van Debora Kolm. De foto is gemaakt op het Transvaalplein (voor nummer 2). Afgebeeld op de achterste rij: Frieda Viskoop, Loesje Huisman en frieda Heiman. Op de voorste rij (ook van links naar rechts): Boortje Vigeveno, Annie Nussbaum, Debora Kolm en de dochter van de drogist Coopman. Voor de gelegeheid droegen we een kaki-kleurige broek en een geel shirtje.

Dat we niet alleen uit waren op kattekwaad blijkt wel uit deze foto. Dit was namelijk het zondagse fietsclubje van Debora Kolm. De foto is gemaakt op het Transvaalplein (voor nummer 2). Afgebeeld op de achterste rij: Frieda Viskoop, Loesje Huisman en frieda Heiman. Op de voorste rij (ook van links naar rechts): Boortje Vigeveno, Annie Nussbaum, Debora Kolm en de dochter van de drogist Coopman. Voor de gelegeheid droegen we een kaki-kleurige broek en een geel shirtje. Door: Debora Kolm

Alle rechten voorbehouden
Evert Kramer

Transvaalplein

Als kind heb ik op nummer 3 gewoond. De groep staat er pal voor.
Wij zijn daar heen gestuurd, nadat Amsterdam-Noord gebombardeerd werd.