De gevaarlijke doventelefoons

1 Fan

Het gebeurde op een onbewaakt ogenblik...

Rehobothkerk Oude ansichtkaart van de Rehobothkerk in de Paul Krugerstraat in Amsterdam-Watergraafsmeer. Gebouwd in 1907 en gesloopt in 1972. De Zacharias Janssestraat heette vroeger Paul Krugerstraat

Rehobothkerk Oude ansichtkaart van de Rehobothkerk in de Paul Krugerstraat in Amsterdam-Watergraafsmeer. Gebouwd in 1907 en gesloopt in 1972. De Zacharias Janssestraat heette vroeger Paul Krugerstraat

Alle rechten voorbehouden

De Gereformeerde Rehobothkerk was een prachtig kerkgebouw, met grote ramen, breed orgelfront, een majestueuze preekstoel met aan weerszijden grote sierlijke lampen op metalen voetstukken. (Art-deco stijl misschien?) De kerk had ook acht kroonluchters, grote blauwe hoepels waarop heel veel lampjes stonden gemonteerd. Die waren een lust voor het oog.
Het was 1948, ik was toen 9 jaar oud. Ik zat naast mijn vader in de kerk en keek in het rond. Op sommige kerkbanken, waren kleine bakelieten kastjes gemonteerd. Bovenop zaten een draaiknop en twee ongeïsoleerde stekkerbussen. Daaronder hing een koptelefoon. Dit alles was bestemd voor slechthorenden. Zij zetten de koptelefoon op, staken de stekker in de stekkerbussen en draaiden aan de knop om de predikanten beter te kunnen verstaan.
Mijn vader stootte me telkens aan, omdat ik niet stil kon zitten. Op die leeftijd had ik meer aandacht voor het kastje op de bank, dan voor de preek van de dominee. Toen gebeurde het in een onbewaakt ogenblik: ik kon niet van die knop afblijven en draaide die helemaal voluit! Tegelijkertijd raakte ik met mijn vingers aan de niet geïsoleerde stekkerbussen: héél gevaarlijk!
Door de stemverheffing van de dominee kwam er op die stekkerbussen zoveel spanning, dat ik een flinke elektrische schok kreeg. Ik keek verschrikt om me heen, maar niemand had gemerkt, dat ik aan die doventelefoon zat. Dit voorval is me altijd bijgebleven. Helaas is deze kerk in 1972 gesloopt. Een monument ging verloren, maar de herinnering aan de elektrische schok niet.

Alle rechten voorbehouden

2148 keer bekeken

3 reacties

Voeg je reactie toe
Een bezoeker

Kees Zijp

Beste Jan, Je kan best gelijk hebben dat het de heer Koomans was, overigens een vader van een oom van mij. Mijn oom Piet Koomans die getrouwd was met tante Jans Meinen (ze zijn beide al overleden) en dat was weer een zus van mijn moeder Truus Meinen. De heer Bakker kwam daarna als koster. Ik ben van 1951 dus kan niet weten wie er in 1948 koster was, maar nu je de naam Koomans noemt komen bij mij de overleveringsverhalen uit de familie weer naar boven. Deze ansichtkaart van de Rehobothkerk kende ik ook nog niet en is beslist een plaatje. Leuk weer iets van je te horen, met vriendelijke groeten Kees Zijp

Een bezoeker

Jan van Dalen

Deze foto van de Rehobothkerk had ik nog niet eerder gezien. De oude ansichtkaart dateert uit de tijd dat Watergraafsmeer een zelfstandige gemeente was (tot 1-1-1921). Het lijkt wel of de huizen aan de even zijde van de Willem Beukelsstraat toen nog niet gebouwd waren. Ik woonde daar op nummer 22, vlak bij de kerk, van 1939-1955. Iedere zondag, als de dienst was afgelopen en wij van het balkon via de trap naar beneden liepen steeg de rook van de kerkgangers die al op de trap een sigaret aanstaken, naar boven. Ik ruik dat nog. Voor de kerk nog een praatje maken en dan op naar de koffie.
Kees Zijp schrijft dat hij denkt dat in die tijd (1948) de heer Bakker koster van de kerk was. Volgens mij was dat toen echter nog de heer Koomans. Met Henk Seijmonsbergen ben ik het eens, de Rehobothkerk was een monument. Als ik nu op de plek van de voormalige kerk de huizenblokken zie, dan denk ik nog altijd met plezier aan mijn jeugdjaren waar ook de Rehobothkerk deel van uit maakte.

Een bezoeker

Kees Zijp

Ha die Henk, een mooi verhaal over die bakeliete telefoons. Ik weet dat mijn oma er ook één gebruikte, zij zat altijd beneden in de middelste rij. Ik zelf zat op de 1e etage links, als je binnen kwam, van de kansel.
Een mooie oude ansichtkaart van de kerk met de poortershoed op de toren. Mijn vriend Wim Versloot zijn vader was een van de kosters, ik denk dat de koster in jouw tijd Bakker heette, en op een zondagmiddag na de ochtenddienst zijn we eens in de toren geklommen. Zelf heb ik in mijn bijdrage ook nog een mooi verhaal over de Rehobothkerk, tik bij zoek 'Zijp' in en je vindt hem. Heeft jouw zoon overigens nog bij de Geuzen gevoetbald want de naam Seijmonsbergen komt mij daar bekent voor? Met vriendelijke groeten, Kees Zijp