Ha, die meester!

Verteller: Henk de Koning
Indische Buurt

Er heerste een streng consigne: niet spreken in de bebouwde kom.

Foto van recruten in opleiding tijdens ouderdag op Kamp Zeeburg eind 1959. .<br />Dolf Haen

Foto van recruten in opleiding tijdens ouderdag op Kamp Zeeburg eind 1959. .
Dolf Haen

Alle rechten voorbehouden

Mijn vader was in 1912 als onderwijzer benoemd aan de christelijke school op de Linnaeusparkweg, die later te klein werd en vervangen werd door de nieuwe school Hogeweg 61/63. Vader had zijn eerste diensttijd als militair ontvangen in de Oranje Nassaukazerne bij de Muiderpoort. Daarna werd hij landstormer, zoals velen van zijn lichting. Ze werden, indien nodig, ingezet voor bewaking en dergelijk. Het burgerberoep kon daarnaast gewoon worden uitgeoefend. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd vader in 1916 weer opgeroepen, hij diende de oorlog uit in Uithoorn, zijn geboortedorp. In de periode als landstormer moest vader op gezette tijden het uniform weer aantrekken om in oefening te blijven. Meestal bestond dat uit het maken van lange marsen, meestal op woensdag- en zaterdagmiddag. Tijdens de marsen heerste er een streng consigne: niet spreken in de bebouwde kom. Daarbuiten was onderling gesprek toegestaan. Op een mooie woensdagmiddag liepen de landstormers van vaders lichting een lange mars door onder andere de Indische buurt. Daar werd het commando: ‘Klep dicht!!!’ gegeven. Dat betekende strak voor je uit kijken, zwijgen en nergens op reageren. Kinderen liepen graag een eindje mee; velen zaten op de school waar vader lesgaf. Ze herkenden hun meester tussen alle andere militairen en riepen hem vrolijk toe: “Ha, die meester!" Mijn vader kon wel door de grond zakken. Wat moest hij doen? Gehoorzaam zijn aan de militaire wet en zwijgen of zijn onderwijzershart laten spreken en de kinderen vriendelijk terug groeten? Het was een akelig dilemma, de kinderen bleven maar meelopen en roepen: “Ha, die meester!". Vuurrood werd de arme man, maar hij zwichtte uiteindelijk voor het gezag en groette niet terug, liep door zonder de kinderen te willen zien. Hij vertelde me later dit een van de ergste dingen te hebben gevonden van zijn diensttijd.

Alle rechten voorbehouden

4072 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Mijn vader in militaire dienst. Hij staat op de 2e rij geheel rechts. Foto genomen op het terrein van de Oranje Nassaukazerne. .<br />Foto: Henk de Koning

Mijn vader in militaire dienst. Hij staat op de 2e rij geheel rechts. Foto genomen op het terrein van de Oranje Nassaukazerne. .
Foto: Henk de Koning

Alle rechten voorbehouden
 De christelijke school Linnaeusparkweg nr. 7, die later vervangen werd door de school op de Hogeweg.<br />(foto 2006)

De christelijke school Linnaeusparkweg nr. 7, die later vervangen werd door de school op de Hogeweg.
(foto 2006) Door: Jo Haen - van Langen

Alle rechten voorbehouden
 De Oranje Nassaukazerne anno 2006. Het gebouw is omstreeks de eeuwwisseling omgebouwd tot appartementen (architect J.van Stigt).

De Oranje Nassaukazerne anno 2006. Het gebouw is omstreeks de eeuwwisseling omgebouwd tot appartementen (architect J.van Stigt). Door: Jo Haen - van Langen

Alle rechten voorbehouden

2 reacties

Voeg je reactie toe
willie van niekerk

willie van niekerk

ik ben in myn meisjes tyd heel wat keertjes langs de orangekazerne ge fietst om maar van die leuke soldaten te zien dat was na 1945daar waren toen de nederlandse jongens in gekwartiert/en myn vader heeft daar gelegerd in ongeveer 1920 als huzaar van boreel hy ryde toen paard myn moeder ging hem daar altyd op haalen vertelden zymy/
zyn mooie oude dingen/

Een bezoeker

Ruurd Kooiman

Dat herken ik ook ik heb daar op Kampzeeburg gelegen 1955 februari het was verschrikkelijk koud. In ongeveer Mei was er een staking van de stadsreiniging en moesten wij op een vuilniswagen rijden en het huisvuil ophalen, ik meen dat het in een van de tuinsteden was,en het vuil moest gestort worden aan de Zoutkeetsgracht en de bak opgehehezen op een dek schuit. Maar weer richting Haarlemmerplein en daar bij het spoor viaduct stonden de stakers ons op te wachten en bekogelden ons met stenen. We hadden een helm op en een leentfield met losse flodders, we maakte ze bang door in de lucht te schieten, het is allemaal goed gekomen. En terug op de basis kregen wij allemaal een waarschuwing want we mochten niet schieten, maar ja een kat in nood maakt rare sprongen.