De gaarkeuken in de Hogewegschool

Verteller: Henk de Koning
1 Fan
Middenmeer

Tussen de middag werd het voedsel aan de kinderen uitgedeeld.

 De Hogewegschool, nu Frankendaelschool geheten (Foto: 2006, Jo Haen)

De Hogewegschool, nu Frankendaelschool geheten (Foto: 2006, Jo Haen) Door: Jo Haen - van Langen

Alle rechten voorbehouden

In de loop van de barre oorlogswinter 1944-1945 werd besloten om de lagere scholen extra voedsel te verstrekken bestemd voor ondervoede leerlingen. Velen van hen waren reeds vertrokken naar familie of naar in Friesland of het oosten van het land wonende vriendelijke boeren en burgers, die belangeloos één of meerdere Amsterdammertjes in hun huis opnamen. Elke dag waren er op school minder kinderen. Eén der onderwijzers op de Hogewegschool vertrok met zijn hele gezin naar familie in Friesland. Omdat ik vlak vóór Dolle Dinsdag vanuit mijn onderduikadres in Naaldwijk naar huis was gekomen, kon ik in zijn plaats benoemd worden.

Tussen de middag kwam de wagen met de gamellen aan en werd het voedsel aan de kinderen uitgedeeld. Ook vader (directeur van de school) en ik hielden ons pannetje gereed. Veel stelde het voedselpakket niet voor, maar het was altijd een dankbare maagvulling! In de loop van de winter raakten de aardappels op en werden ze vervangen door suikerbieten. Niet erg smakelijk! Toen ook die opraakten, kregen we zowaar bloembollen voorgeschoteld, beslist niet te eten. Maar… wat moet je als je maag knort?

Gelukkig voor de leerkrachten bleken de aantallen te voeden leerlingen door het vertrek naar Friesland e.d. niet meer te kloppen en werd er eigenlijk te veel voedsel bezorgd. De extra porties werden onder ons verdeeld. Je liet toch geen gamel vol eten staan! Zelfs met de wijsvinger werd soms de gamel uitgeschraapt voor het laatste restje! Ik was de collega, die naar Friesland was vertrokken, ziels dankbaar.

Alle rechten voorbehouden

3318 keer bekeken

2 reacties

Voeg je reactie toe
Ans Glastra

Gaarkeuken.

Ik ben Annie glastra en mijn vader had een lederhandel op de Hogeweg 40. Hij kon gelukkig leer voor eten ruilen en dan hielden wij bonnen over die mijn ouders aan de hongerigen gaf die dan naar de gaarkeuken konden voor een extra maaltje.Mijn vader zorgde voor onderduikadressen en er zat een joodse mevrouw ondergedoken in een kelder naast de wasserij ( Linneausparkweg) bij het Hogeweglpeintje. Ik mocht nooit er over praten van mijn ouders maar ik moest vaak eten voor haar brengen en omdat ze zo eenzaam was mocht ze onze hond een tijdje hebben. Ik kan mij nog best veel herinneren al ben ik nu 77 Jaar. Mijn vader is op dolle Dinsdag beschoten. Hij deed de balcondeuren open om een vrouw te roepen om binnen te komen er werd ook op haar geschoten ze liep met een kinderwagen. Hoe het met haar is afgelopen weten we niet maar mijn vader lag in een bloedbad.Je kan mij emailen via de CP van mijn vriend. ( loekvangerven@ymail.com )

Een bezoeker

Arie Bijl (1933)

In de oorlogswinter heb ik ook menig keer met pannetje de oversteek naar de Hoogewegschool gemaakt. Ik zat op de Koningin Wilhelminaschool, die uiteraard toen zo niet genoemd mocht worden, het werd de zoveel Spijkersschool genoemd naar het aantal spijkers of bouten die nog aan de muur zichtbaar was waar ooit de naam had gestaan.
Toevalligerwijs stuitte ik op deze site en genoot van al de verhalen, vooral die vanuit de Transvaalbuurt. Ben geboren in de Pretoriusstraat, hoek Cillierstraat waar mijn vader een slagerij had, één van de velen toendertijd! Later was er een groentezaak, hoe het er nu is weet ik niet, woon al vele jaren in Spanje. We woonden van 1938 tot 1943 op de Transvaalkade 61 en van 1943 tot 1946 op het Transvaalplein tegenover de Smitstraat, daarna tot 1957 weer op de Transvaalkade 76. Daarna bij mijn schoonouders in de Pretoriusstraat 91. Vanaf de begin jaren 60 woonden we resp. in Amsterdam West, Amsterdam Noord, Watergang, Purmerend en Ermelo. De meeste herinneringen heb ik echter aan de Transvaalbuurt met de tragiek van de oorlog en de gezelligheid en saamhorigheid uit die tijd. Vele namen van vrienden en buren, van winkels weten wij ons, mijn vrouw Afra Messelaar (1938) in 1943 vanuit Noord weggebombardeerd, te herinneren. Mochten er zijn die contact willen, ons e-mailadres is: afrarie@gmail.com