Een verhaal over drie continenten

Verjaagd door Idi Amin

De familie Joshi heeft een hele tocht over de wereld achter de rug. De grootouders van Suraj trokken van India naar Oeganda. In de hoofdstad Kampala hadden ze een bioscoop en een stoffenwinkel. In 1972 verjoeg dictator Idi Amin duizenden Indiërs uit het land. Het gezin Joshi, met inmiddels drie zoons, had niets meer dan de kleding die ze aanhadden. ‘She’s my hero’, zegt Suraj, die in Engeland geboren is, over zijn oma. Ze spaarde elke penny en ontzag zichzelf van alles. In Engeland openden ze een textielwinkel City Silks. Ze waren de eerste Indiërs die een Engelse naam kozen voor hun sariwinkel. ‘Dat scheelde heel wat gedoe met de tax inspector’, vertelt Suraj die een mix van Nederlands en Engels spreekt. ‘Bij winkels met een Indiase naam waren ze altijd veel achterdochtiger’. Inmiddels bestaat City Silks uit een groothandel in Engeland en vier zaken in Nederland, in Rotterdam, Den Haag en twee in Amsterdam. Eerst opende de familie een zaak aan het Beukenplein en in 2009 volgde de Javastraat. Suraj is 25 en heeft grootse plannen met de zaak. Misschien opent hij ooit wel een winkel in Marokko.

Bruidsjurken

Tegenwoordig zijn sari’s erg populair onder Marokkaanse vrouwen om een feest- of bruidsjurk van te maken. Suraj werkt samen met een Marokkaanse ontwerpstudio en naaiatelier in Amsterdam Noord. In de winkel heeft hij kant-en-klare jurken maar ze kunnen ook op bestelling gemaakt worden in Nederland, Marokko of India. Ook sluiers laat hij uit India komen. Bruiden beginnen maanden van te voren aan hun kleding. Bij City Silks kunnen ze op internet uit verschillende modellen een sluier uitzoeken die dan in India in de gewenste kleur – meestal wit of beige – gemaakt kan worden.

Net een snoepwinkel

‘Net een snoepwinkel’, vond een drie-jarig jongetje toen hij de winkel binnen stapte. Het ontwerp is van Suraj zelf. Hij zocht iets wat goedkoop en efficiënt was, want waarom zou je veel geld uitgeven aan de inrichting? De kasten waar de kostbare stoffen in hangen, zijn witte Billykasten van IKEA. Het andere Amsterdamse filiaal van City Silks, op de Beukenweg is wat traditioneler ingericht. In het midden van die zaak staan rekken met kleding, langs de wanden hangen planken waar de sari’s op liggen. Er staat een immense bedbank, waar de stoffen op uitgespreid worden. Suraj wilde al langer naar de Javastraat maar heeft gewacht tot er een winkel vrijkwam op zijn droomlocatie: naast een Bollywoodvideotheek en tegenover een Marokkaanse fourniturenzaak. De vishandel El Pescador en de Zeeman zorgen ook voor potentiële klanten. ‘Als de Zeeman hier weg zou gaan, ben ik ook vertrokken’, zegt Suraj. Het lijken de uitersten van de kledingmarkt, maar de vrouwen die bij Zeeman kopen, komen ook uit nieuwsgierigheid bij City Silks binnen en als ze dan een feestjurk nodig hebben, bestellen of kopen ze die soms bij City Silk. De zaken gaan in de Javastraat minder voorspoedig dan gehoopt. De mensen in de buurt hebben weinig geld en voor zijn klanten van buiten de buurt zijn de hoge parkeertarieven en strenge parkeerwachters een bezwaar. Inmiddels hangt er een plakkaat te huur op de ramen. Maar als de zaken weer aantrekken, blijft Suraj.
Mei 2011