Verlaten van ouderlijk huis

Verteller: Quirinus Hoogland

De ruimte van de zee is aanlokkelijk voor Quirinus die tijdens zijn jeugd met veel mensen in een kleine woning leefde.

De lokroep van de zee

De lokroep van de zee

 

 

Amsterdam-oost heb ik verlaten

Vergeten doe ik het niet licht

Door er steeds maar over te praten

Ontstond het volgende gedicht

 

Met zestien wilde ik op mezelf

Dat had ik mijzelf toebedacht

Het plan ontstond, toen was ik nog elf

Op een kamer met 'n man of acht

 

Als zeeman wilde ik beginnen

En bij de marine, 'n idee

Ik kon er alleen maar bij winnen

Thuis gingen ze er niet in mee

 

Dus dat werd praten, praten, praten

Gelukkig was ik rap van tong

Zij wilden mij niet loslaten

Vonden mij daarvoor veel te jong

 

Bij de zeemacht ging het niet lukken

Zij vonden mij niet goed genoeg

Dus mocht ik mijn snor daar gaan drukken

'Wat nu?' Is wat ik mij afvroeg

 

Maandenlang zat ik toen te mokken

En ging overal tegenin

Het varen bleef mij steeds maar lokken

Uiteindelijk kreeg ik mijn zin

 

't Ouderlijk huis heb ik verlaten

Nog geen zeventien jaren oud

Dat mijn ouders in zorgen zaten

Liet mij toentertijd gewoon koud

 

 

Quirinus, januari 2020

Alle rechten voorbehouden

57 keer bekeken

Geen reacties

Voeg je reactie toe