Een emotionele verhalenwandeling

Weer terug op het Transvaalplein

Op 17 april j.l. was de joodse mevrouw van Vlaanderen (94 jaar), samen met haar zoon en schoondochter, een van de deelnemers aan een verhalenwandeling door de Transvaalbuurt waar zij in de oorlog tijdens een razzia via een touwladder ontvluchtte uit haar woning op het Transvaalplein. Het was voor haar een hele emotionele dag.

Transvaalstraat 92 .<br />Foto: Beeldbank Amsterdam

Transvaalstraat 92 .
Foto: Beeldbank Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Ondanks alles een mooie dag
Ook wij hebben genoten van de wandeling met al die leuke en boeiende verhalen en zeker voor mijn schoonmoeder was het een tocht om niet meer te vergeten, terwijl het heel emotioneel voor haar was. Heel knap dat er geen tranen zijn gevloeid. De rest van de dag bleef zij maar zeggen "Oh, oh, wat heb ik een mooie dag gehad, maar het werkt nog wel even bij me door". Gelukkig heeft zij een rustige nacht gehad, want het gebeurt wel eens, dat na een emotionele dag, de herinneringen parten spelen. Zij vond het ook heel indrukwekkend, dat er zoveel aandacht is besteed aan de Joodse gemeenschap uit die tijd door het plaatsen van foto's en gedenktekens.

Onderduikadres Helaas weten wij geen huisnummer van haar onderduikadres, maar het is het eerste benedenhuis vanaf de hoek Transvaalplein. Zij is tijdens een razzia via een soort touwladder gevlucht naar de woning op 1-hoog op het Transvaalplein. Met de toenmalige bewoonster heeft zij nog steeds contact. Deze mevrouw woont nu in Drunen en is 103 jaar!!!

Transvaalplein 37 hs en 37 1-hoog - 2016 .<br />Foto: Jo Haen

Transvaalplein 37 hs en 37 1-hoog - 2016 .
Foto: Jo Haen

Alle rechten voorbehouden

Wat ziet die deur eruit!
Mijn schoonmoeder heeft met haar gezin van 1960 tot 1980 op nummer 92' gewoond. Dat zij vanuit de Betuwe wederom naar Amsterdam is verhuisd en ook nog eens in de Transvaalstraat kwam te wonen, is louter toeval. Zij vond het zo leuk om de woning nog eens te zien, waarbij zij direct de opmerking maakte "Jeetje, wat ziet die deur eruit en waar zijn de koperen bellen, waarop ik mij iedere week heb gestort met koperpoets!!"

De familie Engelander die staat afgebeeld op de foto op een van de erkers op het Transvaalplein, compleet met lidmaatschapsbewijs, waren vrienden van mijn schoonmoeder en hebben dus ook de oorlog overleefd. Zij woonden in de Transvaalstraat op nummer 90hs.

Weggevoerd en omgekomen
Mijn schoonmoeders' familie, vader, moeder, zusje, opa en oma zijn allemaal uit de Gerard Doustraat weggevoerd en omgekomen. Mijn schoonmoeder deed op dat moment een interne opleiding in het ziekenhuis "de Ciz" in de Jacob Obrechtstraat, dus woonde niet thuis.
Mijn schoonmoeder heeft via de ondergrondse verzetsbeweging een vals paspoort gekregen en heette i.p.v. Eveline Pijnappel, Joke Bakker.
Zij is op een boot van een fruitkweker en andere sluipwegen ontsnapt uit Amsterdam naar de Betuwe gereisd en leefde daar verder als Joke Bakker. Daar heeft zij haar man ontmoet en heeft hij heeft haar zijn hele leven ook altijd Jo genoemd.

Alle rechten voorbehouden

1059 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Transvaalstraat 92 - 2016 .<br />Foto: Jo Haen

Transvaalstraat 92 - 2016 .
Foto: Jo Haen

Alle rechten voorbehouden

5 reacties

Voeg je reactie toe
Aleander Boeken

Evelina Pijnappel

Mooi om dit te lezen allemaal. Ik ben een kleinzoon van Leendert Stouwer

die voor de oorlog getrouwd was met Evelina Pijnappel. Door omstandigheden kon mijn opa niet praten over zijn eerste huwelijk, maar ik vind het wel leuk om te lezen dat zijn eerste vrouw nog leeft en zo een hoge leeftijd heeft bereikt. Mijn opa heeft tegen alle verwachtingen in 2,5jaar concentratiekamp overleefd en kwam er na de oorlog achter als 23 jarige jongen dat zijn vrouw gevlucht was uit Amsterdam en een ander had getrouwd. Daarna heeft hij tot zijn dood in 2013 gelukkig, maar helaas getraumatiseerd geleefd met mijn oma (nu 95). Ben benieuwd naar de verhalen van Evelina haar (achter)(klein) kinderen en familie. Lijkt me leuk om deze mensen een keer te spreken of te zien. Ik weet ook niet of deze familie er van weet dat Evelina een eerder huwelijk heeft gehad. Zoniet hoop ik dat de shock niet te groot is.

Daarom vermeld ik nu mijn gsm nummer:0651577941

Sylvia Scheper

Evelina Pijnappel

Mijn moeder was het vriendinnetje van Estella Pijnappel, Evelina's zusje. Zij woonden in hetzelfde huis en heeft de familie Pijnappel weg zien halen. Wij hebben thuis één foto waar Estella en mijn moeder samen op staan. Na de oorlog is Evelina (die door alle Joodse vrienden Esther genoemd werd) nog een keer terug geweest in de Gerard Dou. Mijn moeder had ondergedoken gezeten bij de dijkgraaf in de Bijlmer (toen nog polder) en woonde met haar ouders weer op het oude adres. Nadien heeft zij Evelina nooit meer gezien en zich altijd afgevraagd hoe het haar verder vergaan is. Mijn moeder was net zo oud als Estella (Stellly). Mijn moeder leeft nog.

Peter Fijma

Ontroerend verhaal

Ontroerend verhaal en gelukkig voor mijn tijd; ik woonde vanaf mijn geboorte tot 1969 in de Transvaalstraat op 143 huis...maar ik heb er -net als door heer Mokum vele gelukkige jaren beleefd...

Anneke Koehof

Een emotionele verhalenwandeling

Ik heb dit stuk met veel belangstelling gelezen. Mijn tante (nu ruim 96) die zelf op de Kastanjeweg woonde, maakte mee dat op haar werk, Hollandia Kattenburg, alle Joodse werknemers werden opgehaald op 11 november 1942. Het niet Joodse personeel moest tot 's avonds 8 uur blijven, totdat hun collega's waren afgevoerd. Mijn tante is daarna naar de Transvaalbuurt gehold om hun familie te waarschuwen maar kwam er achter dat deze tegelijkertijd werden opgehaald. Toen ze bij een familie boven kwam was daar de Nederlandse politie (!!!) die haar sommeerden te vertrekken, ze werd een handje geholpen, want ze duwden haar de trap af. Ze kwam geheel overstuur bij haar ouders op de Kastanjeweg aan.

Ria Evertse - Staartjes

RE : De emotionele verhalenwandeling .

Ik heb die wandeling meegelopen en was zeer onder de indruk van mevr van Vlaanderen . En mooie en bijzondere wijze vrouw . Ik vroeg mij inderdaad af hoe zij de wandeling en verhalen had ervaren . Zelf kwam zij ook met haar herinneringen en daar werd je toch wel stil van . Veel bewondering en respect , en heel veel lieve groeten voor haar .