De oorlog breekt uit!

Auteur: Frits Slicht Frits Slicht
Transvaalbuurt, President Brandtstraat

‘Nou krijgen we hetzelfde als wat er in Duitsland gebeurd, nu worden we allemaal vermoord’.

Hoe je voor te bereiden op de Arbeidsdienst Buurman Van der Kar zou gelijk krijgen. Onder het mom van "Arbeidsdienst" in Duitsland werd de Joodse bevolking uit de samenleving verwijderd. De tekst heeft, nu we weten wat er allemaal heeft plaatsgevonden een cynische ondertoon.<br />Uit: Het Joodsche Weekblad van 4 september 1942 (jrg. 2, nr. 22).

Hoe je voor te bereiden op de Arbeidsdienst Buurman Van der Kar zou gelijk krijgen. Onder het mom van "Arbeidsdienst" in Duitsland werd de Joodse bevolking uit de samenleving verwijderd. De tekst heeft, nu we weten wat er allemaal heeft plaatsgevonden een cynische ondertoon.
Uit: Het Joodsche Weekblad van 4 september 1942 (jrg. 2, nr. 22). Door: Frits Slicht

Alle rechten voorbehouden

Op 10 mei 1940 brak de oorlog uit. Ik kreeg het te horen van een man die op zijn fiets langskwam. Hij riep dat hij op de radio had gehoord dat de Duitsers ons land waren binnen gevallen. Een buurman riep dat er helemaal niets van waar was, ga maar weer rustig slapen. Een andere buurman, een echte ouderwetse Joodse man, stond bij het raam (net als ik). Die buurman keek toch wel bedrukt en zei tegen mij: ‘Nou krijgen we hetzelfde als wat er in Duitsland gebeurd, nu worden we allemaal vermoord’.

Ik zal zijn gezicht nooit meer vergeten. Hij had een gezin met wel zeven kinderen (2 zoons en 5 dochters). Het was het gezin van Abraham van der Kar. Zij woonden bij ons in het portiek, op nummer 74. Uiteindelijk zijn ze allemaal weggevoerd. Alleen een dochter heeft het overleefd.

Je had trouwens wel meer grote gezinnen bij ons in de buurt. De grootste familie was de familie Waterman, schoenmaker van beroep. Als ik mij goed herinner hadden die 24 kinderen.

Was het eerste oorlogsjaar nog rustig, in 1941 begon de ellende. De eerste anti-joodse maatregelen werden ingevoerd. Met de komst van de eerste razzia’s werd het pas echt erg. Steeds meer mensen verdwenen uit de buurt. Na de grote razzia’s van 1943 was er nog maar een handjevol Joodse mensen over. Ik heb toen tegen die mensen gezegd: ‘Jullie moeten proberen weg te komen, probeer het nou’. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan, zoveel onderduikplekken waren er nu ook weer niet. Er waren maar een paar mensen die echt durfden te zeggen: ‘Kom maar bij mij’.

Toen ons werd gevraagd: ‘Maar waarom zijn jullie nog niet opgehaald’, kreeg mijn moeder het benauwd. Vanaf dat moment mochten we niet meer naar buiten.

 

Voor alle verhalen: Katharina Blog-Suesan inhoudsopgave

Alle rechten voorbehouden

1122 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

De Hollandsche Schouwburg De muur met namen van de slachtoffers, herdenkingsplek in de Hollandsche Schouwburg.<br />bron: Joods Historisch Museum

De Hollandsche Schouwburg De muur met namen van de slachtoffers, herdenkingsplek in de Hollandsche Schouwburg.
bron: Joods Historisch Museum Door: Frits Slicht

Alle rechten voorbehouden

Geen reacties

Voeg je reactie toe