Hoofddoekjes in de Bonifatiuskerk

Jeugdherinneringen van Pim Kool nr. 6

Verteller: Pim (W.H.) Kool
1 Fan
Oosterparkbuurt

Een neut en een sigaar en daarna was iedereen weer tevreden.

Interieur Bonifatiuskerk Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam

Interieur Bonifatiuskerk Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

De R.K. Bonifatiuskerk op het Kastanjeplein was onze parochiekerk. Wat ik mij herinner zijn oorverdovende kerkklokken (3 stuks), als die op volle sterkte luidden. Ook dat in de 50er jaren alle vrouwen met soms een hoedje maar meestal met een hoofddoekje op het hoofd ter kerke gingen. Misschien moet het hoofddoekje maar weer eens een modeartikel worden. Wat ik denk mij te herinneren (maar ik ben er niet zeker van, misschien weet iemand dat nog) was dat er begin 50er jaren nog gescheiden helften voor mannen en vrouwen waren. (is juist. Red.) Vooraan in de kerk hadden mensen een vaste plaats. Daarvoor hadden zij betaald. De rest kon in de "armenbankjes" plaatsnemen. Pastoor Pronk schakelde soms in het vuur van zijn preek over naar het Latijn. Bij een donderpreek werd zijn hoofd dan roder en roder totdat het paars aanliep. Ik was bang dat het hoofd ging exploderen. Later moest je voor een "mis met drie heeren en ouderwetsche donderpreek" naar Paradiso. Op rustiger momenten riep hij vanaf de preekstoel mensen individueel tot de orde, als zij tijdens een lange preek weggedommeld waren. Allemaal nostalgie. Het jaarlijkse huisbezoek van de kapelaan hoorde er ook bij. Een neut en een sigaar en daarna was iedereen weer tevreden.
Het je losmaken van de kerk is een geleidelijk proces, beginnend met achter in de kerk de
op zondag verplichte mis bijwonen. Veel kerkgangers deden dat eind 60er jaren, terwijl voorin de kerk nog heel veel plaats was. De pastoor bedacht een oplossing door halverwege de Bonifatiuskerk een groot gordijn op te hangen. Een verkeerde oplossing, want nu bleven de meeste kerkgangers achter het gordijn zitten.
-------------------------------------------------------------------------

Voor verhaal nr. 7 uit deze serie ga naar:
De Laurentius Jongensschool

Alle rechten voorbehouden

2143 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Uitzicht vanaf de Tugelaweg op de toren van de Bonifatiuskerk Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam.

Uitzicht vanaf de Tugelaweg op de toren van de Bonifatiuskerk Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden

3 reacties

Voeg je reactie toe
Janny van Galen v d Bosch

Herinneringen

De kerk van mijn schoonouders en mijn tante.
Mijn man was daar misdienaar, toen hij jong was.
Hij zat op de sint Laurentiusschool.
Mijn schoonzus op sint Barbaraschool.
Onze zoon die overleden was, werd aangegeven door de koster de heer Lemkes, van de kerk, hij was ook begrafenis ondernemer, onze zoon is begraven op begraafplaats sint Barbara in Amsterdam

Anneke Koehof

Juffrouw met het hoedje

Mijn grootouders woonden op de Kastanjeweg/hoek Vrolikstraat op 3 hoog. Als we er op zondag waren en vooral ook mijn 3 tantes, werden, als de klokken beierden, de schuin uit de Vrolikstraat haastig overstekende kerkgangers besproken. Ze hadden allemaal een naam: de juffrouw met het witte hoedje, de juffrouw met de handschoentjes, de man met de bolhoed, de mevrouw met de blauwe hoofddoek en kijk nu eens wie er 'onderdoor' komt. Die uitdrukking werd gebruikt omdat ze uit het zicht verdwenen zodra ze waren overgestoken, alsof daar een tunneltje was... Als het een bijzonder of bekend iemand was vlogen alle tantes naar het raam.

Bertie Braeken

Verplicht biechten

pffff. krijg er nog buikpijn van, zat als kind op de St.Barbara school, en 1 x per week verplicht biechten. heb ik het over de jaren, vlak na de oorlog.De nonnen en juffen waren in die jaren absoluut niet kind vriendelijk. 1 hoofdzuster dat was zo n schatje daar was ik dol op. 1 x werd ik geslagen door een juf tja toen was mijn moeder naar school gegaan gelukkig.