Steun

Mijn vader en moeder trouwden in 1939, om precies te zijn op 15 februari. Het was hoog tijd want mijn geboorte was aanstaande. Een grote schande in die tijd, maar nood brak wet.

Of ze ook al samen ‘hokten’, daar ben ik niet achter gekomen. Officieel woonde mijn vader in een kosthuis en mijn moeder in haar eentje in een seniorenwoninkje in de Landbouwstraat nr. 17. Precies op de trouwdatum staat mijn vader ingeschreven op het adres Landbouwstraat 17

Waarom zo lang gewacht?
Dat de huwelijksvoltrekking niet eerder plaatsvond had te maken met de Grote Depressie na de Beurskrach (1929-1940). Er heerste enorme werkloosheid en werklozen, zoals mijn ouders, kregen regeringssteun, die natuurlijk niet al te hoog mocht zijn, want ‘dan zouden die steuntrekkers maar lui worden’. Mijn moeder vertelde mij eens dat de steun voor alleenstaanden fl. 8,00 bedroeg. Echtparen kregen fl. 13,00. En als er een kindje geboren was, werd er ook nog een kleine verhoging in het vooruitzicht gesteld. Mijn ouders hebben dus bewust het huwelijk tot 15 januari kunnen uitstellen, elk apart, voordat het echt zichtbaar werd. Op trouwen stond namelijk wel een ‘boete’ van fl. 3,00. Mijn moeder zei daarom altijd dat ze niet móchten trouwen. Ik heb op internet de hoogte van de steunuitkeringen niet kunnen verifiëren. (foto: tuin Landbouwstraat 17 met zicht op woningen Weidepleintje)

Hulparbeider
Gelukkig kreeg mijn vader een baantje als ‘hulparbeider’ bij de Nederlandsche Spoorwegen en kwam met het riante bedrag van fl. 20,00 in de week thuis. Hieronder zijn legitimatiepas. Hij werd te werk gesteld in het onderhoud van de spoorbanen van het spoorwegemplacement in de Amsterdamse Rietlanden. Door dit belangrijke baantje, de treinen moesten immers kunnen blijven rijden, werd hij vermoedelijk vrijgesteld van verplicht werken in Duitsland. Op de legitimatie is echter geen datum van in dienst treden