Alleen veilig in je eigen buurt

Verteller: Tonnie
Indische Buurt

Soms werd je aangekleed alweer je hokje uitgejaagd.

 Spoorwegovergang van de Czaar Peterstraat naar de 'gevreesde' Oostelijke Eilanden in 1936.<br />(Foto:  Gemeentearchief Amsterdam)

Spoorwegovergang van de Czaar Peterstraat naar de 'gevreesde' Oostelijke Eilanden in 1936.
(Foto: Gemeentearchief Amsterdam)

Alle rechten voorbehouden

Ik durfde als kind niet door de Jordaan. Ik was bang voor de kinderen die daar woonden. Daar woonde toch een ander soort mensen en die zagen precies aan jou dat je niet uit hun buurt kwam. Maar ja, dat gold waarschijnlijk ook voor andere buurten. Alleen in de buurt waar je woonde voelde je je eigenlijk veilig. Zo voelde ik me ook erg ongemakkelijk in de Oostelijke Eilanden. Als ik als kind dan uit het badhuis kwam, rende ik zo hard als ik kon door die buurt, omdat ik bang was voor een pak op mijn donder.

Wat de badhuis betreft, ik weet nog dat ik als kind vaak op woensdag de hele middag in het badhuis zat. Kreeg je een gratis kaartje en dan zat je daar met heel veel andere kinderen. Kreeg je een nummer, moest je uren wachten en als je aan de beurt was dan stond dat wijf al weer op de deur te rammen. Moest je binnen vijf minuten weer klaar zijn. Soms werd je half aangekleed alweer je hokje uit gejaagd. Ja, wat een rotwijven waren dat. Die werden daar volgens mij speciaal voor opgeleid.

Alle rechten voorbehouden

2249 keer bekeken

3 reacties

Voeg je reactie toe
mj muller van groen

niasstraat

wij woonde in de oorlog in de niasstraat 29 zat op het javaplantsoen op de lagereschool..anthonie van diemen,,heette hij,wij hadden er een prachtige grote woning en konden heerlijk vanuit het portaalraam op de speeltuin kijken ,vaak als er korfballen was of speel kwartier en er wat te doen was ,kon ik daar mooi van mee genieten ,wij kwamen van een schip ,en waren nood gedwongen eraf gegaan door de oorlog
op straat speelde ik niet vaak ,wat de kinderen in de stad waren mij te ,maar op school heb ik wel geleerd hoe ik mij moest verweren mijn dagelijkse route was dan ook iedere dag ,niasstraat boetonstraat ,javaplantsoen en terug het badhuis behoefde wij niet te bezoeken ,wij hadden zelf een badcel,ben wel eens meegegaan met een vriendinnetje ,maar nee ,,dat leek mij niets

Hans Helmerhorst

Dinie

In de Solostraat op nr 3' woonde een meisje met heel mooi blond haar; Dinie hete ze wie weet waar zij nu is? Het was rond 1955.

Een bezoeker

Beppie

Dat verhaal van het badhuis, wat hebben we "geleden" zeg. Ik dacht in die tijd dat ze de pik op mij hadden, maar iedereen had dat. Bonken op de deur en zomaar openmaken. Ik durfde soms mijn haar niet te wassen uit angst dat ik niet op tijd klaar was. Wat ik ook had, dat ik een heel eind moest lopen van huis naar school en andersom. Dan was er een griet van een andere school en die kon je zo gemeen schoppen enzo. Meestal liep ik het hele eind alleen er woonde niemand mijn kant op, wat een ellende.