Geloven in Oost: De Elthetokerk

Ik stopte het geldstuk in de zak en het pepermuntje in mijn mond.

Indische Buurt
Elthetokerk - 1972 .<br />Foto: Beeldbank Amsterdam

Elthetokerk - 1972 .
Foto: Beeldbank Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Geloven, daar deden we niet aan in ons gezin.
'Weet je wat ik geloof? Dat het vlees beter is dan het been,' zei mijn vader, terwijl hij zijn karbonaadje tot op het bot afschraapte.
Hij was daar goed in, in schrapen. Niet alleen kauwde hij elke hap minstens zesentachtig keer, hij schraapte zijn bord daarna zo zorgvuldig schoon dat afwassen overbodig was. Het gepiep van zijn vork snerpte in onze oren en bezorgde ons kippenvel.
'Hè George, moet dat nou,' mopperde mijn moeder.
'Ja, dat moet, als je in het kamp hebt gezeten weet je wat honger is, dan heb je het schrokken voorgoed afgeleerd.'
– Goed kauwen zodat het eten gelijkmatig in je bloed komt - was vóór Koot en Bie al eerder door mijn vader uitgevonden.

Mijn vader hing het communistische geloof aan, daar kwam geen kerk aan te pas.
Terwijl hij in zijn luie stoel 'De Waarheid' las, zat ik aan zijn voeten 'Wij zijn jong en dat is fijn', de jeugdpagina op de achterkant van de krant, uit te spellen. ' fijn is dat en jong zijn Wij' las ik achterstevoren. Nog altijd lees ik de krant van achteren naar voren, zou dat daar zijn oorsprong hebben?

De straat waarin wij woonden werd qua vriendjes en vriendinnetjes naar geloof ingedeeld. Andere scholen, andere verenigingen, verschil moest er zijn.
Toch speelde de Elthetokerk aan het Javaplantsoen in onze buurt een belangrijke rol. Rond de kerk, alsof het daar neutraal terrein was, werd wél met elkaar gespeeld: cowboytje of indiaantje of oorlogje. Achter de stenen kolommen loerde de vijand.
'Pang, pang, liggen, je was dood!'
Werd er getrouwd dan zoemde het door de buurt: 'Een bruidje, een bruidje!'
We holden naar de kerk om de bruid te bewonderen.
Oh, als ik toch ook eens in zo'n mooie jurk...
Maar terugkomend wachtte de koude douche. Mijn moeder stond me woedend op te wachten. Hoe had ik mijn broertje, die ze aan de regenpijp had gebonden, alleen kunnen laten, hij had wel in het touw kunnen stikken!
Gewoon vergeten, kon ik er wat aan doen, iedereen ging 'bruidje kijken'. Een gepaste straf volgde, dat was ik gewend.

Bij mijn pleegouders uit de oorlog had ik geleerd wat geloven was. Er werd gebeden voor het eten en ze gingen nu en dan, het lag er aan wie er predikte, naar de Elthetokerk.
Na lang zeuren mocht ik een keer mee. Onder de indruk luisterde ik naar de dominee, al begreep ik niets van wat hij vertelde. Bij de samenzang verbaasde het me dat de kerkgangers maar zo'n beetje achter het orgel aan zongen.
Het duurde en duurde; natuurlijk moest ik weer plassen en ik zat ongemakkelijk te wiebelen. Mijn pleegmoeder drukte me een pepermuntje in de hand terwijl tegelijkertijd een stok met daaraan een zwarte zak mijn kant op kwam zweven, o ja, daarvoor had ik een dubbeltje gekregen.

Met kloppend hart stopte ik het geldstuk in de zak en het pepermuntje in mijn mond. Ik ontdekte de fatale fout toen ik de metalige smaak op mijn tong proefde.
Deftige mannen in zwarte pakken verzamelden de zakken en verdwenen in een andere ruimte.
O God, nu zouden ze het pepermuntje vinden en ze zouden maar hoeven rond te kijken om te weten te komen wie de schuldige was, want ik was knalrood en het zweet stond op mijn voorhoofd. Als God echt bestond zou ik zwaar worden gestraft, dat wist ik wel zeker. Het dubbeltje liet ik stiekem in mijn jaszak glijden.

Anneke Koehof

 

 lees ook: 

Javaplantsoen, een herinnering in de stijl van Nescio;

 

Alle rechten voorbehouden

1580 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Anneke bij Elthetokerk .<br />Foto: Anneke Koehof

Anneke bij Elthetokerk .
Foto: Anneke Koehof

Alle rechten voorbehouden
Anneke Kleuterschool .<br />Foto: Anneke Koehof

Anneke Kleuterschool .
Foto: Anneke Koehof

Alle rechten voorbehouden

6 reacties

Voeg je reactie toe
Redactie

Reactie van A.Tolhuijs

 

Dag Anneke,

 

een uitgebreide reactie op dit verhaal is geschreven door A.Tolhuijs

https://geheugenvanoost.amsterdam/page/96633/elthetokerk-javaplantsoen-ook-voor-mij-een-baken.

Hein

Elthetokerk Indische buurt Amsterdam oost

Mijn opa was daar stoker tot half 60-tige jaren. Begon op vrijdagavond de enorme kachels op te stoken. Grote scheppen kolen gingen daarin. Als jochie van 8 en ouder mocht ik soms mee helpen. Vond dat allemaal wel interessant. Was in het stookhok altijd bloedheet. Opa hield dat zaterdagavond en ook in de nacht van zaterdag op zondag bij. Hij woonde in de Solostraat en ging altijd lopend zondagochtend naar het stookhok.  Sneeuw, hagel, regen en wind, opa zorgde dat het in de zondagsdiensten in de wintermaanden warm was de kerk.

Rob Spel

Geloven in oost

...Zo zou ik nog door kunnen gaan, maar we moeten helaas naar de einduitslag. Ten eerste willen we Anneke Koehof complimenteren met een eervolle vermelding. Twee prachtige miniatuurtjes, twee herinneringen, met grote impact. Vooral je verhaal in de stijl van Nescio maakte grote indruk.

En nóg een eervolle vermelding van Schrijvers uit Oost! Knap van je, Anneke!

Rob

Anneke

Ik geloof in Oost maar vooral in jou

Wat lief van je Rob! Je bent mijn grootste fan en zonder jouw aanmoedigingen en enthousiasme zou het beslist minder leuk zijn om elke keer weer met zoveel plezier aan een nieuw verhaal te beginnen!

Desiree

Re: Ik geloof in oost, maar vooral in jou!

Rob Spel:
Wat een schitterend verhaal weer, Anneke. Enne: humor, het moeilijkste dat er is bij het schrijven van een verhaal! Eh, "Schrijvers uit Oost", horen jullie dit?

Hoi Rob ....Horen doen we het niet, maar lezen wel.
Anneke het is inderdaad een mooi verhaal. Ik heb er van genoten.
Groetjes van Désirée

Rob Spel

Ik geloof in oost, maar vooral in jou!

Wat een schitterend verhaal weer, Anneke. Enne: humor, het moeilijkste dat er is bij het schrijven van een verhaal! Eh, "Schrijvers uit Oost", horen jullie dit?