Tante Nel van het O.L.V.G.

Verteller: Hans van Onna
Oosterparkbuurt

De dienst geestelijke verzorging van het O.L.V.G. geeft elke twee maanden een nieuwsbrief uit, waarin mensen een stukje kunnen plaatsen over hun ervaringen met het ziekenhuis en met de kapel die er gevestigd is. De coördinator van de dienst - Dionne Brussee- stuurde met toestemming van de schrijver, dit verhaal van een van de bezoekers van de kapel door.

 Foto uit juli 2006 van Simon Hoolischka. Bron; Flickr

Foto uit juli 2006 van Simon Hoolischka. Bron; Flickr

Alle rechten voorbehouden

Ik kom uit een gezin van 12 kinderen. Mijn moeder had een jongere zus die non was in het OLVG. Zij werd aangesproken als Zuster Marie Louise, maar voor ons was het tante Nel.
Tante Nel had nooit tijd. Zij werkte gewoon altijd. Ze kon ook nooit gewoon lopen; ze liep op een soort drafje. Steeds ook werd zij gestoord door dokters die haar nodig hadden. Ja, Zuster Marie Louise had een belangrijke positie, zij was hoofd van de Operatie Kamer. Zij had daar ook een werkkamertje. In 1950 kwam ik als militait uit Nederlandsch-Indië en moest opgenomen worden, natuurlijk in het OLVG. Mijn tante kwam mij regelmatig bezoeken, zij was ook bij de onderzoeken die ik onderging. Ik hoor het haar nog zeggen: "Hans het doet geen pijn, het is alleen een vreemd gevoel".

Het was niet altijd mogelijk om met bed en al naar de kapel te gaan. Mocht dit wel, dan was dit een hele verhuizing: van die geweldig grote bedden met een verpleegster ervoor en een erachter. .. Maar je was er lekker even tussen uit. Later heb ik daar ook mijn vrouw- Ines Duives- leren kennen die als verpleegster werkte op de 2e verdieping van de klasse-afdeling.
Natuurlijk heb ik in de loop der tijd meermalen het OLVG bezocht.
Nu staat er een nieuw gebouw met een prachtige kapel. Gelukkig wordt er aan gewerkt om de sfeer van vroeger een beetje aan te houden.

Alle rechten voorbehouden

861 keer bekeken

3 reacties

Voeg je reactie toe
Jack

Ruyschstraat

ik heb van 1953 t/m 1968 in de Ruyschstraat gewoond tegenover het OLVG. Ik had/heb geen idee wat zich allemaal in het klooster afspeelde. Alleen de kerktoren die om het half uur sloeg en de klokken die op diverse tijden van zich lieten horen en een oudere non die ons vroeg weg te gaan als we aan het voetballen waren op het toen nog pleintje van het klooster. Verder was er een jaarlijkse busreis met opvallend veel nonnen die je normaliter nooit zag, wellicht richting Lourdes.

Jan v d Groep Almelo

herinneringen aan het OLVG zaal 8

Op 11 jarige leeftijd brak ik met een vechtpartijtje mijn onderarm (school de Hogewegschool)en werd met een taxi naar het OLVG gebracht en aldaar opgenomen en geopereerd .Totale verblijfsduur 3 weken Heden ten dage onvoorstelbaar .Ik werd verpleegd op zaal 8 waar zr Longino als hoofdverpleegster de scepter hanteerde .Door haar werd mijn interesse gewekt voor de verpleging die ik later ben ingegaan en het vak ruim 43 jaar heb uitgeoefend De laatste 25 jaar als hoofd ambulance dienst bij de GG & GD in Almelo .Opleiding in Santpoort en het W.G .Met de kennis van nu moet ik zeggen toen was het nog een ziekenhuis nu is het een reparatie afdeling en het herstel is thuis of een verpleegtehuis .De zorg van de nonnen en verpleegkundigen was perfect en niets was hun te veel ..Tevens goede herinneringen aan de toenmalige kapel waar de zusters prachtig met de Pasen bv zongen .Helaas het zijn nu herinneringen

joop jansen 32

Nog èèn poging

Beste hr.Hans v. Onna,
Ik heb U het een jaar of wat al eens eerder gevraagd,over Jos v. Onna.
Mijn zwager zijn moeder was ook een v. Onna en was getrouwd met een Flaat,die dik voor de oorlog naar Indië zijn gegaan.
Hij had een neef Jos v.Onna,waarmee ik op de lagere school heb gezeten en woonde in de Rijnstraat , zijn vader had een beeldenwinkel daar.
Mijn vraag:
Kent U deze Jos en eventueel Flaat ?
Is dat familie van U ?
Graag Uw anwoord a.u.b
groetjes Joop 32