Bakkerij Kapadokya, voorheen kleermakerij Levy

In Javastraat 96 huis was tot 1942 kleermakerij Levy.

Javastraat

Het gezin bestond uit de weduwe Rachel Levi-Lopez Diaz en haar twee kinderen. Dit is een van de 21.662 huizen waar in de tweede wereldoorlog joden zijn weggehaald. Samen met Mustafa Cinar zoek ik op het digitaal monument naar de mensen die tijdens de oorlog op nummer 96 woonden.
Dit is een van de verhalen die eerder gepubliceerd zijn op de website "Buurtwinkels" van het Amsterdam Museum. De verhalen die in Oost spelen zullen vanaf 2019 overgeplaatst gaan worden naar het Geheugen van Oost, vanwege sluiting van de oorspronkelijke website. Dit verhaal is uit 2014.

Mustafa-hangt--poster-op,-29-april-2011.JPG

Mustafa-hangt--poster-op,-29-april-2011.JPG

 De oudste zoon was Simon Levy, geboren in Amsterdam in 1900, hij had een één jaar jongere zuster Magdalena. Moeder Rachel Levy-Lopez Diaz was 63 toen de Duitsers Nederland bezetten. Ze had wel meegemaakt dat joden een J in hun persoonsbewijs (ID) kregen, ze droeg een gele ster op haar kleding en ze mocht geen niet-Joden als klanten hebben. Gelukkig heeft ze   niet meer mee hoeven maken hoe de joden uit hun huizen werden gehaald, op de trein naar Westerbork werden gezet en vandaar naar de concentratiekampen in Duitsland en Polen. Simon en Magdalena wel. Simon stierf in Auschwitz op 28 februari 1943. Magdalena in Sobibor op 23 juli 1943.

Nu zit er al weer jaren bakkerij Kapadokya van Mustafa Cinar. Hij wil graag de poster ophangen. Ook zijn vrouw Nuria die meestal achter de toonbank staat, vindt dat een goed idee. Achter de winkel is de bakkerij waar de hele dag door Turkse broden uit de oven komen. Ik probeer me voor te stellen hoe het was toen hier de familie Levy woonde. Waarschijnlijk woonden ze achter de winkel. Het pand is gebouwd als winkel. Dat is te zien op een bouwtekening uit 1902 in het stadsarchief. De plattegrond van het huis was zo: achter de winkel een alkoof (een heel klein slaapkamertje zonder ramen), de woonkamer en een keukentje. Dus waarschijnlijk sliepen Simon en Magdalena in de woonkamer. Dat was gebruikelijk bij veel gezinnen in die tijd. ‘Goed dat moeder dit niet mee hoeft te maken’, zullen ze wel vaak tegen elkaar gezegd hebben, toen ook zij het bevel kregen zich te melden voor arbeid in Duitsland.

Annemarie de Wildt april 2011

Alle rechten voorbehouden

51 keer bekeken

Geen reacties

Voeg je reactie toe