Boodschappen rondbrengen

Tweede Ringdijkstraat, Schagerlaan

Zo moest ik boodschappen brengen bij een vrouw die beweerde dat haar kat kon praten.

Schagerlaan 1919 Buurtbewoners in de Schagerlaan 1919

Schagerlaan 1919 Buurtbewoners in de Schagerlaan 1919

Alle rechten voorbehouden

We woonden in de Schagerlaan, een straatje opzij van de Ringdijk. Het was een echt buurtje, iedereen kende elkaar en ging met elkaar om. Het was er heel gezellig, er waren veel kleine winkeltjes. Onze winkel was op nummer 10, een kruidenierszaakje waar we ook melk verkochten. Concurrentie kenden we niet. Iedereen had zo zijn klanten. Naast ons had een nicht van mijn moeder een melkwinkel.

De mensen hadden niet veel geld in die tijd. Ik ben van 1919. Vanaf ongeveer mijn veertiende moest ik meehelpen in de winkel van mijn ouders, ik zat toen op de modevakschool in de Zacharias Jansestraat. Veel mensen kochten op de pof omdat ze arm waren. Ik stond in de winkel als het druk was en bracht de boodschappen rond. Dat vond ik heel normaal, maar bij sommige mensen was het eng.

Zo moest ik bijvoorbeeld boodschappen brengen bij een vrouw in de hoogbouw, vooraan in de laan. Ze beweerde dat ze een kat had die praten kon. Ik moest er iedere dag een halve liter melk brengen en ik vond het een eng mens. In de Dijklaan, eigenlijk de 2e Ringdijkstraat, woonde nog zo'n type. Bij haar moest ik altijd vier beugelflesjes pils brengen. Ze stond me al op te wachten, zo'n dorst had ze. Dat huisje daar, zo'n huisje heb je nog nooit gezien. Eén kamer met een aanrecht en een bed, en in het midden een potkachel met een pijp, zo door het dak! Gek, hè, dat ik dat zo eng vond?

Alle rechten voorbehouden

3121 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Schagerlaan 2003 De Schagerlaan anno 2003.

Schagerlaan 2003 De Schagerlaan anno 2003.

Alle rechten voorbehouden

3 reacties

Voeg je reactie toe
Visitor

Ria Bomers (johnria@aol.com)

Ik vond dit zo leuk om te lezen. Mijn tante woonde in de Eerste Ringdijkstraat en ze keek zo naar het Amstelstation. Het was net of ik met vakantie was als ik bij haar was. Als ik van het Amstelparkbad af kwam, liep ik alijd over dat land en riep haar: "Daag tante Mien." Dit is 57 jaar geleden. Waar blijft de tijd? Dat waren zulke leuke huisjes. Het was werkelijk heel erg leuk daar. Ik vergeet het nooit. Ria Bomers

Visitor

Bruno Lujebroek

Erg gezellig allemaal, ik wou dat het nu nog zo was.

Visitor

Jotie Wolff

Met dit verhaal ben ik het helemaal eens. Ik heb het zelf ook ooit meegemaakt en ik voelde precies hetzelfde als de schrijver van dit verhaal.