The Band

Buiten vriest het dat het kraakt. Binnen draag ik mijn eerste lange broek, waarin ik het bijna doe van de plankenkoorts. Kreten van verbazing en opgewonden gestamp overstemden de eerste maten die we de zaal in stuwden, de vette saxen en de gestopte trompetten in Glenn Millers In the Mood.

Kenners hadden kunnen tellen dat er niet echt twintig man zat te spelen, we waren maar met z’n tienen. Maar wie had in 1956 van playback gehoord?

Drie saxofoons, één klarinet en een trombone had ik gemaakt.

Buurvrouwen, tantes en oma's hadden er zeker een jaar aan bijgedragen met wc­rolletjes, goudpapier en oude wijnkurken. Klarinettist Rudi Brookmans vader had gelukkig een machine om buizen te buigen, zodat mijn maandenlange gepruts met de trombone uiteindelijk toch nog een mooi afgeronde schuif had opgeleverd. Het moest er allemaal echt uitzien. Daarom zat Henk Lingius vooraan, hij had een bugel waarop hij speelde in een fanfareorkest. Naast hem Robbie Bonaparte die een speelgoedtrompet op de kop had getikt.

Jan Sauer had zijn eigen gitaar meegenomen, het drumstel mochten we lenen van het Derde Drie­schoolorkest en Fok de Wits bas had ik op het laatste moment nog in elkaar getimmerd, althans het bovenste deel, de rest zag je vanuit de zaal toch niet.
Maar het belangrijkst waren onze repetities geweest, de houding, de vingerzetting, het ritmisch bewegen, en alles precies gelijk. Na de beroemde slotmaten van In the Mood stond de zaal dan ook als één man op in een ovatie.

De volgende dag vertelden mijn ouders trots dat een mevrouw in de rij achter hen vol ongeloof had gezegd dat zij dit nog nooit had meegemaakt: Zulke kinderen nog en dan zó een orkest, hoe krijgen ze het voor mekaar?

Maar Bellevue werd pas echt afgebroken na het volgende nummer door het close­harmony groepje dat The Modernaires imiteerde. Ver vóór playbackshows en X­factors hadden de vier met een ongelooflijk geduld geoefend op een lipsynchrone vertolking van Chattanooga Choo Choo.

Waar zijn ze gebleven: Cor de Ruyter, Lineke Smit, Jan Storck­meyer, Lenie Zootjes en al die anderen? In mijn dromen hoor ik ze nog wel eens.
Gelukkig ook maar, want zelfs op de radio spelen ze die liedjes niet meer.

---------------------------------------

Om terug te keren naar de Derde 3-jarige H.B.S. in de rubriek 'Mijn schooljeugd', klik op Derde 3-jarige H.B.S..
Eventuele reacties in die rubriek plaatsen.