Zoldertjes prikkelen de fantasie

Via de stenen zit iedereen aan elkaar vast

Verteller: Rogier Alleblas
Indische Buurt

In opdracht van woningbouwvereniging Alliantie maakt Rogier Alleblas een fotoboek van een woonblok aan de Gorontalostraat dat gerenoveerd wordt. Hij legt vast hoe de woningen- leeg maar nog intact -eruit zien, fotografeert de gesloopte en gestripte woningen en tenslotte de nieuwe woningen, eerst leeg en tenslotte ingericht en met bewoners.

negenluik Foto voorjaar 2012 van de te renoveren huizen, gemaakt door Rogier Alleblas

negenluik Foto voorjaar 2012 van de te renoveren huizen, gemaakt door Rogier Alleblas

Alle rechten voorbehouden

"Eigenlijk ga ik altijd eerst op zoek naar de mensen die in een buurt wonen. Dat doe ik meestal via een caféhouder of een buurtwinkelier die veel mensen kent uit de buurt. Maar bij dit project kreeg ik daar de tijd niet voor, in augustus 2011 kreeg ik de opdracht en in september 2011 moesten de mensen de woningen al uit. Toch is het nog gelukt om 6 oud bewoners en 4 tijdelijke bewoners voor de camera te krijgen " vertelt Rogier. Op het ogenblik - lente/zomer 2012- gaat het vooral om de woningen zelf die Rogier fotografeert. Dit betekent dat Rogier veel 'steen' gefotografeerd heeft, maar "ik ga steeds meer alles de moeite waard vinden om te fotograferen, via de stenen zit iedereen aan elkaar vast ".
Het woonblok uit 1925 is al eens eerder gerenoveerd, in de jaren 80 toen de trend was om zoveel mogelijk te slopen.Maar nu is het de bedoeling dat de buitenkant bewaard blijft en misschien komen er zelfs details in de gevel terug die in de jaren 80 weggehaald zijn. Het zijn nog grotendeels woningen zonder centrale verwarming en zonder uniforme betegeling en natuurlijk zijn ze ooit opgeleverd zonder douche en met slechts één w.c. per etage. Hoewel de meeste mensen die Rogier gesproken heeft niet weten wie er voorheen gewoond hebben in hun huis is het wel algemeen bekend dat het plein waaraan de huizen staan heel intensief werd gebruikt in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Er was een bloeiende speeltuinvereniging en een korfbalvereniging 'Archipel' waar veel mensen uit de buurt lid van waren. Het verhaal gaat dat tijdens wedstrijden diverse buurtbewoners uit hun raam hangend Archipel aanmoedigden ( of de tegenstander..)
Toen Rogier de foto's maakte waren de zolderverdiepingen van het woonblok nog in tact en wat er nog te zien was van de zolderkamertjes suggereerde allerlei vormen van gebruik van de zolderkamertjes. "Er zijn altijd aparte dingen gebeurd op zoldertjes, ik stel me voor dat ze bijvoorbeeld gebruikt zijn als donkere kamer om foto's te ontwikkelen, als bergruimte of kolenopslag of de kinderen hebben er geslapen, misschien hebben er ook wel onderduikers gewoond" fantaseert Rogier. Graag zou hij de verhalen willen horen van de oud bewoners.
Als de woningen klaar zijn zullen een aantal families terugkeren in hun huis, er zullen ook nieuwe bewoners komen. Maar allen zullen het boek van Rogier aangeboden krijgen.

Alle rechten voorbehouden

624 keer bekeken

Maria van Groen

Een reactie van Maria van Groen

Dit had ik geschreven naar een zekere Heer R alblas
Maar kreeg het onbestelbaar terug

>

Wij woonde in de tweede wereld oorlog in de Niasstraat 29 Twee hoog

het portaalraam en de erker was op de hoek ,in de niasstr;

een mooie hoekwoning > heel veel tijd hebben wij doorgebracht op het
portaal ,
men kon zo mooi uit het raam kijkend of op de vensterbank zittend naar de
sportwedstrijden kijken in de speeltuin. Vooral van Archipel ,de Korfbal
club ,je speelde genoeg op straat dat kon toen nog ,boksprong ,knikkeren
of met een touw aan de lantaren zweven ,omdat je het touw eerst helemaal
om de paal had gedraaid
er waren toen geen supermarkten ,maar er waren genoeg winkels in de buurt
,groenteman ,melkboer ,drogist ,wijnwinkel ,iedereen kende elkaar
,, bakker snoepwinkeltje enz
wilde men meer ,,was er dichtbij de javastraat en molukkenstr ; wij ,
kinderen mochten alleen niet verder dan de molukkenstraat. Alleen, het werd
steeds slechter met de jaren, vader was in Duitsland
en moeder had haar 6 kinderen graag in het zicht de bomen verdwenen
langzamerhand uit de straat voor het noodkacheltje
s,avonds ging men niet meer de straat op ,want lantarens branden er niet
meer ,er was geen electra ,geen gas ,
en men moest de boel verduisteren ,er werd je niet veel verteld ,dus
begreep je er niet veel van als kind
s,nachts hoorde men massaal de vliegtuigen over vliegen dan kroop je diep
onder dekens ,niet alleen van de kou ,maar ook van de angst,je zei niets
,maar vroeg je in stilte af ,waar zullen ze hun last laten vallen
gelukkig is hier weinig wat dat betreft gebeurd
ik kan mij nog herinneren dat er een vanille inpakkerij was ongeveer bij
nummer 18 in de Niasstraat
daar heb ik ook nog geholpen met inpakken ,volgens mij was dat ook stiekum
werk maar

,het rook zo lekker zoet verder was er niet veel te koop Alleen zwarte
sigaretten een rijksdaalder per stuk. Moeder heeft nog dag en nacht
zitten naaien op de trapnaaimachine om lappenpoppen te maken, wij kinderen
moesten ze dan vullen en dicht naaien ,ja ,iets anders was er niet als
speelgoed te koop ,de buurt kon je op je duimpje,,ook in het donker vinden
Boeroeplein ,,makkasarstr; gorontalestr;,eigenlijk wist je de weg in het
donker best .

onze woning bestaat nog steeds ,oost blijft een vertrouwde buurt voor
mij,al is er heel veel veranderd
Als het volle maan was ,dan ging je graag wel eens naar de bioscoop.
mvr mj,Muller - van Groen