Een kleurrijke verzameling docenten

Verteller: Rob Sevenhuijsen

Rob Sevenhuijsen bundelde op ons verzoek zijn reacties op verhalen uit de website tot een verhaal over zijn levendige herinneringen aan de Breitner Mavo.

Breitner Mavo James Wattstraat .<br />Foto: Beeldbank Amsterdam

Breitner Mavo James Wattstraat .
Foto: Beeldbank Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

 

 

11 november 2018 

 

 

De Breitner MULO was gevestigd in een houten prefab-gebouw, waarvan de gemeente zo'n tiental voor onderwijsdoeleinden had aangekocht. In 1963 kwam ik er in de eerste klas; in een vleugel die grensde aan het hotel annex studentenhuis Casa 400. Op een foto uit het Stadsarchief schijnt de zon uitbundig het lokaal in. Mogelijk was het dezelfde klas als waarin Sarina ter Veer (Dromen van het hotel) zat; misschien ook werden we pas in latere jaren klasgenoten.

 

Ik had een plaats aan het raam. Dromerig dwaalden mijn blikken soms over straat, hoewel daar meestal weinig spectaculairs te zien was. De kamermeisjes hadden niet mijn bijzondere aandacht. Maar één gebeurtenis buiten, op een keer dat ik wel bij de les was, is me levendig bijgebleven. Op die dag klom iemand langs de brandtrap aan de buitenzijde omhoog. Tot grote schrik van enkele leerlingen, die net uit het raam keken, stapte hij vervolgens over de balustrade van de bovenste verdieping en sprong. Casa 400: Ik kijk nog altijd even naar boven als ik er langskom...      

In hoeverre onze herinneringen aan leerkrachten gekleurd zijn door onze puberblikken valt moeilijk te achterhalen. Maar dat de Breitner MULO onderdak bood aan een kleurrijke verzameling docenten is wel duidelijk.

 

Nog steeds vraag ik thuis af en toe “Woh ist die Brille des Lehrers?”; precies zoals ‘Herr’ Ploeg al de eerste les bij binnenkomst uitriep. Hij had in zijn studietijd begrepen dat leerlingen een taal sneller leren wanneer ze daarin ook worden toegesproken. Verder had hij helaas niet zoveel kaas gegeten van pedagogie. Meneer Hardonk, docent Frans, was van een heel ander kaliber. Hij sprak niet zoveel, maar was non-verbaal des te uitdrukkelijker aanwezig met zijn zwarte Citroën ‘Traction Avant’, zijn zwierige Franse baret en het zitkussentje onder zijn arm.  

 

“Zo, Klein broekenmannetje”, was de begroeting waarmee mevrouw Verschuren, lerares Frans en Duits, haar leerlingen regelmatig verwelkomde. Ook die uitdrukking heb ik overgenomen. Toen Ankie, met wie ik ’t heel gezellig had, van school ging, constateerde mevrouw Verschuren bij mij duidelijke tekenen van “Luduvudu”. Naar ik later begreep, stond de afkorting LDVD voor ‘liefdesverdriet’. In eerste instantie begreep ik echter, om haar woorden te gebruiken, “nul komma nul repetent” van wat zij bedoelde.

 

Het summum was natuurlijk wanneer wij een docent zover kregen dat hij op zijn ‘praatstoel’ plaats nam. Zoals bij meneer Moelans van Engels, “Just like his brother”, die ons verhaalde over zijn broer in Engeland. Of bij de neerlandicus, meneer Vunderink, die zijn tropen-avonturen met ons deelde,  toen hij met een “djeep” dwars door de “djungle” reed. Maar we luisterden vooral ademloos naar meneer Rijkeboer, leraar wiskunde. Vaak sloot hij zijn les af met een spannende geschiedenis. Later herkende ik er onder andere het verhaal over “De tien kleine negertjes’ van Agatha Christie in.

 

Alleen meneer Zegge, die eveneens wiskunde gaf, was echt een stille kracht. Hij kwam uit Suriname en combineerde zijn docentschap met een universitaire studie. Ik heb begrepen dat hij met lesgeven zijn opleiding in Nederland bekostigde. Eenmaal afgestudeerd zou hij terugkeren naar zijn geboorteland. We snapten niet zoveel van hem… en hij niet van ons, denk ik. De etnische en culturele verschillen waren te groot. Sommige meisjes waren zelfs een beetje bang voor hem. Er liepen in die tijd nog nauwelijks zwarte mensen in Amsterdam rond.

 

Alle rechten voorbehouden

224 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Toelating MULO,foto uit privé bezit Rob S.

Toelating MULO,foto uit privé bezit Rob S.

5 reacties

Voeg je reactie toe
Sarina ter Veer

Hallo Rob

Ik kwam ,na een aantal jaar, weer eens koekeloeren hier en zag je verhaal  Leuk, om eens wat te lezen, van een oud klasgenoot  Fijne feestdagen, groetjes, Sarina

Erik van der Eems

Breitner Facebookgroep

Beste mensen

Heb je op de Breitner mavo in Amsterdam gezeten. Ik ben op zoek naar oud leerlingen van de Breitner. We hebben een grote Facebookgroep.

Hartelijke groet.

Erik van der Eems.

( Beheerder)

Adrie Groen

springer

De herinnering aan de "Springer" is mij altijd bijgebleven. Helaas op een niet erg nette  manier n.l. Wij zaten in het laatste gebouw, onze  hele klas heeft het gevolgd, het naar boven lopen, op de rand  gaan staan en de sprong. Niemand besefte eigenlijk wat een drama er zich afspeelde. Wij zagen alleen de man EN ZIJN HOED die er langzaam achteraan dwarrelde. Gelukkig hebben wij hem niet zien neerkomen,  helaas de eerste klassers wel. Toen ik thuis lachend het verhaal vertelde werd mijn boos op mij, toen besefte ik pas dat het geen leuk, maar een diep triest verhaal was.

Adrie Groen

heer Zegge

Ik vergat de heer Zegge. Het was inderdaad een bijzondere man. Bij Nederlands kwam ooit het woord "borstrok" ter sprake. Hij kende dat niet, nogal logisch eigenlijk als je uit een erg warm land komt. Wij moesten gaan uitleggen wat het precies inhield. De klas lach dubbel van het lachen, zo erg, dat heer Koops de klas binnenviel om te  kijken wat er aan de hand was. Als ik het woord nu nog tegenkom krijg ik bijna nog de slappen lach.

Jaren na mijn schooltijd werd ik op de Albert Cuypmarkt op mijn schouder getikt en werd mijn naam genoemd, ik schrok eerst even, maar het was heer Zegge. Nee terug naar Suriname was voor hem geen optie meer.

Adrie Groen

leraren Breitner

Veel herken ik in je verhaal. Heer Moelands, die ook nog al eens zijn Vlaamse achtergrond aanhaalde. Rijkeboer met zijn strafwerk van derdemachten maken en ze ook nog nakeek of ze goed waren. JUFFROUW Verschuren die altijd mijn achternaam op de Franse manier uitsprak terwijl het geen Franse naam was. Wat was het toch een pinnige tante. Hardonk die nog nooit van deodorant had gehoord. Heer Koops die stampend door de gang liep. Zo kanik nog wel even doorgaan.

Ik heb toch goede herinneringen aan deze school en vond het erg jammer dat ik van de reünie die vlak voor de sloop is gehouden mij de week erna pas ter ore kwam.