Oorlog in mijn land Syria en het is zo erg

Mijn verhaal is over mijn land

1 Fan
Syria

Syria

 Ik ben Fatima, ik ben 15 jaar en ik kom uit Syria. Ik woon in Nederland. Het is oorlog in mijn land; zo veel mensen die elke dag overleden zijn. Ik mis mijn land omdat ik het allang niet gezien heb.

Gisteren wast echt erg omdat in mijn dorpje zijn veel  mensen overleden. Door het gevaarlijke gas zijn er 200 kinderen dood. Door het gaas veel kinderen gaan niet naar school en die leren niet. Ze gaan niet naar school omdat het is echt gevaarlijk door de bommen die komen uit de lucht.

Ik ben boos en verdrietig en ik ben boos over de president want hij maakt de eigen mensen dood en ik heb veel mensen dood gezien die ik herken. Het eten is echt duur daar omdat het is weinig groente, weinig spullen van eten alles is niet meer.

De liefde is echt verandert voor de scholen voor de mensen voor de kinderen. Wat hebben wij gedaan? We hebben gezegd dat Syria vrij is. De ene groep zegt dat wij zijn goed en die ander groep zegt dat we ook zijn goed. Wie is goed? Hèhè wij weten niks van.  

Waarom ben ik hier eigenlijk? Ik ben hier gekomen met die klein boot. Het is plastic boot wast echt erg moeilijk omdat we waren bijna gevallen in het  water. Het is toch gevaarlijk maar we moeten goed leven zoeken en ik kwam naar hier met mijn gezin die zijn 8 personen.

Ik heb veel vrienden gevonden die zijn echt lief. Ik hoop dat mijn beste vriend snel zijn familie gaat vinden /MOU..../ hij is echt lief ik praat altijd met hem. Ik wil hem klein beetje vergeten. Ik hoop dat hij altijd goed is  en niet zo weer denken.  

Ik wil veel vertellen  maar een andere keer. Dank u voor het lezen en ik hoop dat jullie het leuk vinden.  

 

Alle rechten voorbehouden

194 keer bekeken

3 reacties

Voeg je reactie toe
desiree ygel-vet

dankjewel voor je mooie en bijzondere verhaal

Fatima , ik wens je  een veilig leven  in Nederland en vooral veel geluk en gezondheid . 

Yvonne

Veilig

Lieve Fatima

Wat heb je al veel meegemaakt in je jonge leventje.

Ik hoop dat jij en je gezin de rust en het geluk kunnen vinden  waar ieder mens recht op heeft.

 

Rob

En wij maar mopperen...

Lieve Fatima,

Je verhaal greep mij bij de strot. Dat ten eerste. Verder bewonder ik je om je moed, om je fantastische taalgebruik en ik hoop zeker dat we nog eens iets van je lezen. Maar weet je wat mij vooral zo ontroert? Dat je waarschijnkijk veel moeite hebt moeten doen om dit op papier te zetten. Daaraan kan menigeen die hier is geboren een voorbeeld nemen. Alleen heeft niemand van ons zoiets verschrikkelijks meegemaakt. Toch wordt er in Nederland veel gemopperd, geklaagd, gescholden. Ook op lieverds zoals jij. Ik schaam me een beetje. maar aan de andere kant geven mensen zoals jij de wereld weer wat hoop. Ik hoop heel erg dat je hier gelukkig zult zijn!