Verhalen van vroeger voorlezen

Verteller: Tonny Snabel
Auteur: Tonny Snabel
Indische Buurt

In het Flevohuis lazen vrijwilligers verhalen voor uit het Geheugen van Oost en stimuleerden zo de herinneringen van de oudere bewoners.

 m De reminiscentieruimte van het Flevohuis: een plek vol voorwerpen die herinneringen oproepen aan vroeger en waar vrijwilligers van het Geheugen van Oost verhalen van de website voorlazen.

m De reminiscentieruimte van het Flevohuis: een plek vol voorwerpen die herinneringen oproepen aan vroeger en waar vrijwilligers van het Geheugen van Oost verhalen van de website voorlazen. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden

Deze zomer op 8 juli 2008 waren vrijwilligers van Het Geheugen van Oost uitgenodigd in het zorgcentrum Flevohuis om bij wijze van proef, onze verhalen aan een aantal dementerende bewoners voor te lezen.

Dit gebeurde tijdens een reminiscentiebijeenkomst. In deze wekelijkse bijeenkomsten komen beginnend dementerende ouderen bijeen om herinneringen aan het verleden op halen. In het begin van hun ziekte zijn zij namelijk vaak nog goed in staat om te vertellen over vroeger. Dit is behalve leuk, ook zinvol, omdat het voor deze bejaarden vaak nog de enige manier is om hun persoonlijkheid te bewaren. Zij zijn hun richting in het heden kwijt en de herinneringen van het verleden zorgen voor meer grip op het leven. Door de verhalen over hun leven kunnen ouderen duidelijk maken wie en wat zij zijn en wat ze beleefd en gepresteerd hebben. En dat maakt dat ze zich prettiger voelen.
De deelnemers aan zo’n reminiscentiebijeenkomst raken bovendien vertrouwd met elkaar waardoor nieuwe contacten ontstaan. En dat is een groot voordeel, omdat op oudere leeftijd het verlies van contacten eerder regel dan uitzondering is.

De bijeenkomsten worden geleid door Pollo Hamburger en Mieke Reijn, de coördinator en medewerker van de afdeling Reminiscentie van het Zorgcentrum Flevohuis en worden gehouden in een speciaal daartoe ingerichte reminiscentiekamer. In deze kamer hangen, staan en liggen overal spulletjes uit het dagelijks leven van zo’n vijftig jaar geleden. Een oude koektrommel, poppenwagen, strijkijzer of radio: voor mensen uit die tijd een feest der herkenning.

De verhalen van het Geheugen van Oost werden voorgelezen aan een ronde tafel. Er was koffie en thee met wat lekkers erbij. De ouderen waren duidelijk nieuwsgierig naar wat er deze ochtend stond te gebeuren. Het was nieuw voor hen dat er verhalen over vroeger werden voorgelezen. Bij het verhaal over vaders klok werd heftig geknikt; allemaal wisten ze nog hoe vader de klok gelijk zette met de grote sleutel die bijna bij iedereen ónder de klok lag. Bij het verhaal over de kolenkist werden de kolenkit en kachelpook tevoorschijn gehaald. De één herinnerde zich dat ze vroeger eierkolen hadden, bij een ander hadden ze antraciet, maar die was wel duurder.
Bij het verhaal van de telefooncel wisten velen nog dat ze thuis geen telefoon hadden, je ging gewoon naar mensen toe als je wat te vertellen had en later telefoneerde je voor een stuiver bij buren die er wel eentje hadden. De melkboer op de Ringdijk bracht herinneringen teweeg aan het rekje vol melkflessen, zilveren doppen voor de melk en rode voor karnemelk. En slagroom? Dat schepten ze vroeger allemaal van de dikke, romige melk af.

Het was geweldig om deze ouderen een fijne ochtend te bezorgen. Na afloop reageerden de bejaarden enthousiast. Ze hadden een geweldige ochtend gehad. Zowel de ouderen als de reminiscentiecoördinatoren vonden de proef geslaagd en voor herhaling vatbaar.

Meer weten over reminiscentie? Zie de website van Pollo Hamburger: www.reminiscentie.nl

Alle rechten voorbehouden

9628 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

 m Jo Haen, vrijwilliger van het Geheugen van Oost organiseert wandelingen door de buurt en vertelt ter plekken verhalen van het Geheugen van Oost. Het was haar idee om aan ouderen die niet mee kunnen wandelen verhalen voor te lezen, een virtuele wandeling.

m Jo Haen, vrijwilliger van het Geheugen van Oost organiseert wandelingen door de buurt en vertelt ter plekken verhalen van het Geheugen van Oost. Het was haar idee om aan ouderen die niet mee kunnen wandelen verhalen voor te lezen, een virtuele wandeling. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m Pollo Hamburger (coördinator reminiscentie) en Mieke Reijn (medewerker reminiscentie) van het Flevohuis.

m Pollo Hamburger (coördinator reminiscentie) en Mieke Reijn (medewerker reminiscentie) van het Flevohuis. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m Ouderwets gezellige hapjes om herinneringen bij op te halen.

m Ouderwets gezellige hapjes om herinneringen bij op te halen. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken.

m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken.

m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken.

m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken.

m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken.

m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden
 m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken.

m De reminiscentieruimte: vol met voorwerpen die aan vroeger doen denken. Door: Christina Mercken

Alle rechten voorbehouden

3 reacties

Voeg je reactie toe
Mieke Reijn

nostalgie

Geachte lezer,
Van mijn oud collega Mieke Den Oude kreeg ik de tip van
deze website door. De contacten met "het geheugen van Oost"
was altijd heel plezierig. Leuk om alsnog iets daarvan terug te zien in het verhaal van Tonny Schnabel. Met weemoed denk ik nog vaak
terug aan de heerlijke uurtjes in onze reminiscentieruimte met onze
"gasten." Via via hoorde ik dat de kamer ontruimd wordt.
Wat een verschraling.
Nu ik gepensionneerd ben denk ik nog na wat ik met mijn ervaring
en liefde voor het reminiscentie werk in een ander verband kan doen.
Af en toe mijmer ik nog over het werk met Pollo Hamburger (de initiator van het werk in het Flevohuis) en Mieke Den Oude die in-
middels elders werkt.
Succes met het geheugen (van Oost) en tot ziens.

Mieke Reijn

taeko

Bezuinigen ?

Dit vind ik om het netjes te zeggen :waardeloos;

Maya Pejic

een bijzondere kamer voor bijzondere mensen

Een paar dagen geleden was ik te gast bij de ouderen en begeleider Mieke den Ouden en vrijwilliger Christien Gelderblom
in de "reminiscentiekamer"in het Flevohuis. Vijf dames waren
daar een paar uur aanwezig, om samen koffie te drinken en vooral: om te praten over vroeger. Over hun jongere jaren, hun
ouders, broers, zussen, school en vriendschappen. De kamer is prachtig ingericht met veel voorwerpen uit vervlogen tijden: een wikkel van Sunlightzeep, een Aap-noot-mies schoolbord, een oude radio, een Blooker cacaoblik, te veel om op te noemen.
Mieke, komt elke vrijdag met de trein uit Soest om hier te werken.
Ze is vandaag, 18 september 2009, nogal weemoedig.
Wat is er aan de hand? deze prachtige reminiscentiekamer dreigt
binnenkort opgeheven te worden. Wegens personeelsgebrek en
gebrek aan geld! (lees: bezuinigingen).
Mieke: "Mijn hart huilt dat deze afdeling gesloten moet worden. We hebben hier geweldig kunnen werken met de bewoners, die
stuk voor stuk ernstige geheugenproblemen hebben, ze zijn
aan het dementeren, maar nog niet zo erg dat ze niets meer weten. Wanneer we ze een beetje op weg helpen, bij voorbeeld
door een onderwerp aan te geven, komen er vaak van allerlei
herinneringen boven en kunnen ze daar mooi over vertellen. De
dames komen van verschillende afdelingen in het Flevohuis, ze
kennen elkaar alleen van hier. Samen herinneringen ophalen
geeft voldoening en de verhalen zijn vaak amusant en ontroerend.
We hebben met verschillende mensen ook levensboeken gemaakt, met oude foto's en hun eigen teksten.'
Eén van de bezoeksters zingt spontaan een klein liedje: 'onze Mieke, die ons gaat verlaten, ze komt uit Soest, een eind reizen
met trein en fiets en bus!'
Christien begint een gesprek met mevrouw Regina: 'hebt u wel eens foto's gemaakt?' "ja zeker! zwart/wit' is het spontane antwoord.
Even later is gespreksonderwerp het theater. Wie ging er wel naar het theater, vroeger? Nee, niet theater, wel naar de bioscoop, op de Nieuwendijk. Iemand anders vertelt dat ze
vroeger danste in Carré. Kwam ze dan niet te laat thuis? Nee, hoor, mijn vader trad zelf ook op!
Mevrouw Ina vertelt dat ze vijf broers had, die haar altijd beschermden en haar meenamen naar leuke dingen en ook zorgden dat ze van school gehaald werd. Ze geniet nog bij de herinnering. Op een vraag wie er vroeger dieren had, weet Ruth dat ze honden, katten en paarden hadden. 'Jammer, m'n hond
leeft niet meer, maar dat is ook al 40 jaar geleden'.
Mevrouw Regina antwoordt op de vraag of geld gelukkig maakt:
'nee, het maakt niks, en m'n naam zegt me ook niks'.
Ruth is met 62 jaar de jongste in het gezelschap. Zij heeft een
verkeersongeluk gehad, vertelt ze. Gelukkig mag ze op vrijdag
meedoen met de reminiscentie. Eén dag in de week mag ze maar het Dagcentrum. Verder verveelt ze zich nogal.
Wanneer mevrouw T. onrustig wordt en friemelt aan het tafelkleed
en even later verdrietig laat weten dat ze niet weet hoe ze straks
terug moet, ontfermt Christien zich over haar. 'Komt u maar, dan gaan we samen naar boven met de lift'.
Mevrouw Ina laat weten dat ze drie dagen op stap gaat met haar
dochter en kleindochter. Ze kijkt heel blij. 'Moet kunnen' zegt ze nog.
Mieke: 'Pollo Hamburger heeft dit hier opgezet; hij heeft dit werk in Londen geleerd en gaf workshops om dit op de verzorgers over te dragen. We deden dit werk vaak met drie mensen. Nu ben ik nog alleen als vaste kracht en Christien als vrijwilliger. Zonde is het, om dit alles verloren te laten gaan. Voor
mij wordt het te zwaar in m'n eentje. Drie uur reizen voor één dag
kan gewoon niet. Ik ga nu in Soest werken, dan ben ik ook
dicht bij mijn dochtertje. Eind oktober ben ik voor het laatst hier,
na ruim acht jaar. Christien stopt ook. Jammer dat we zo weinig
medewerking kregen hier. Ik ben bang dat het grote belang van
deze herinnerings-kamer voor de ouderen in dit verzorgingshuis
niet wordt erkend.

maya pejic.