Insulindeschool 1940-1945, een school met gebruiksaanwijzing.

Auteur:

Een meester met een bierbuik, een juffrouw die aan oren trekt: herinneringen aan een schooltijd die in het geheugen gegrift blijven

De Insulindeschool.  <p>De Insulindeschool (school voor gewoon lager onderwijs) zat aan het Javaplantsoen op nummer 9, met links de Javastraat en rechts de Boetonstraat.<br />
Datering: juni 1940<br />
Bron: Beeldbank, Stadsarchief Amsterdam.</p>

De Insulindeschool.

De Insulindeschool (school voor gewoon lager onderwijs) zat aan het Javaplantsoen op nummer 9, met links de Javastraat en rechts de Boetonstraat.
Datering: juni 1940
Bron: Beeldbank, Stadsarchief Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden

 

Na het knusse kindvriendelijke Montessori-kleuterschooltje ervoer ik de Insulindeschool in Amsterdam-Oost (met betegeld traplokaal en hoge ramen) als een gevangenis. In plaats van de gezellige tafel-en-stoeltjes waren er tweepersoons banken waarin je "mooi moest zitten", d.w.z. rechtop en armen over elkaar.
In het schrijfblad zat een opening voor het inktpotje. Toen er geen papier meer was kregen wij een lei, maar moesten zelf voor griffels zorgen; de grijze zachte Faber griffels waren de beste, want die krasten niet! Communiceren met de juf moest via opgestoken vingers; voor vraag-en-antwoord één, voor de w.c. twee. Na de eerste twee klassen met een lieve onderwijzeres, kregen we in de derde een zure mejuffrouw Wolters.


Op mijn plaats achterin de klas zat ik weg te dromen want wat zij op het schoolbord schreef kon ik toch niet lezen. (pas jaren later werd ontdekt dat ik slechte ogen had.) Om mij bij de les te halen trok mej. Wolters mij aan mijn oor de hele klas door naar het podium..  Toen mijn moeder mijn rode opgezette oor zag was zij razend en toog op hoge benen naar school. Hierna bestond ik niet meer voor juffrouw Wolters.


In de vierde klas kregen wij meester Knoop; zijn vrouw was net bevallen van een jongetje en hij liet ons zingen:
"En over de weide daar blonk de zon..." met als laatste zin: "dat een lief Sjoerdje geboren is.." in plaats van "een lief kindje".

In de zesde klas kregen we de hoofdonderwijzer, mijnheer Hamerpagt, bijgenaamd "Bierbuik". Hij liet ons tweestemmig zingen uit "Kun je nog zingen, zing dan mee". Dan dacht je even niet aan die enge vliegtuigen, die onzichtbare dreiging, dat luchtalarm..
En nu op mijn 86ste ken ik nog al die liedjes. Die onderwijzers leven niet meer om hen te bedanken, maar misschien is er een familielid die ik met bovenstaande een plezier doe!

Nannie M.L. Kerkmeester, (geb. A'dam 8 sept.1934.)
Pieterburen

.

 

 

 

 

 

 

 

 

Alle rechten voorbehouden

144 keer bekeken

Anneke Koehof

Insulindeschool 1940-1945

Ik heb dit onder een ander verhaal al eens beschreven, maar misschien leuk om het onder dit verhaal nog eens te herhalen.

Na de oorlog (en misschien ook nog wel in de oorlog, maar dat weet ik niet) was in deze school  de 'eetzaal'.   

Veel gezinnen waren ook na de oorlog nog erg arm, veel was op de bon of onbetaalbaar. Als er geen vader meer was moest moeder de kost verdienen.  De kinderen uit die gezinnen kregen in de eetzaal een maaltijd. Oh wat rook het daar altijd heerlijk, vooral in de winter naar stamppot en ik zag kinderen vaak met een sinaasappel naar buiten komen.

Ik wilde er ook op, maar daar kwam niets van in. Niet dat we rijk waren, maar ik had een vader en een moeder, er was voldoende te eten.

Aan de Boetonstraat kant zat er onder de ramen een vierkant (lucht)gat in de gevel. Een jongen uit de Boetonstraat/hoek Baweanstraat, Herbert Vermeer heette hij geloof ik, stak daar zijn hand in, maar die hand wilde er niet meer uit. Het werd een hele oploop en volgens mij moest de brandweer eraan te pas komen om de hand te bevrijden. Ik ben benieuwd of iemand zich dit voorval nog herinnert.  Het moet rond 1950 zijn geweest...