Een nieuw kunstwerk in de openbare ruimte van Oost

Polderweg

‘Het Been’ of ‘Noch Einmal’.

Het Been

Het Been

 

Op 29 juni 2018 fietste ik aan het einde van de middag van de Linnaeusstraat de Polderweg op. Aan het einde de hoek om naar de brug over de ringvaart en tot mijn verbazing staat daar opeens in de plantsoenstrook langs het spoor een been. Uit het niets: een been. Het eerste dat mij te binnen schiet, gedeformeerd als ik ben na 53 jaar langs het spoor wonen, “afgereden door de trein”. Zo’n rare gedachte duurt korter dan een seconde en ik stap af. Verbluft. Een been van zes meter hoog, gegoten in brons.  Volgens mij stond het er niet eerder en ik heb er nergens iets over gelezen. Ik ga naar huis om mijn fototoestel te halen, dat ik natuurlijk niet bij mij heb op het moment dat ik iets aparts zie.

Maar waarom staat dat been daar? Geen idee. Gelukkig geeft het internet antwoord op bijna al je vragen. In het definitief ontwerp inrichtingsplan openbare ruimte Oostpoort Oost van 20 januari 2015 wordt ‘Het Been’ als ‘special’ binnen Oostpoort genoemd zonder verdere omschrijving. Het blijkt dat het been gewoon “Het Been” of “Noch einmal” heet. Het is geen unicum. Iedere keer als kunstenaar Henk Visch een exemplaar kan verkopen wordt  ‘noch ein Mal’ een been gegoten.

Dit exemplaar van ‘Het Been’ is gemaakt in opdracht van woningcorporatie Ymere voor een woonwijk in Haarlem. De gemeente heeft daar echter nooit een vergunning afgegeven om het te plaatsen. Ymere zat met een fors been in zijn maag. Voor de in 2011 gehouden solo tentoonstelling van de maker van het beeld Henk Visch, is het in Amersfoort voor kunsthal ‘Kade’ geplaatst. Omdat Ymere er nog steeds geen goede bestemming voor had, heeft 'Het Been' daar asiel gekregen tot  28 juni 2018. Meteen de volgende dag is het aan de Polderweg op zijn definitieve plek geïnstalleerd.

Maar Amsterdam blijft Amsterdam. Toen ik een week later weer langs ‘Het Been’ kwam waren de nagels rood gelakt. Zo kreeg het confectie been toch een exclusief tintje.

Alle rechten voorbehouden

234 keer bekeken

Bekijk meer afbeeldingen

Een exclusief tintje.

Een exclusief tintje.

Noch ein Mal

Noch ein Mal

6 reacties

Voeg je reactie toe
Dineke Rizzoli

Henk Visch vertelt over zijn werk 'het Been' in Oostpoort

lees: 'noch-einmal-het-beeld-in-oostpoort-beter-begrijpen'

 

Mirabdoljabbar

een nieuw Beeld in mijn buurt

Ik hoorde dat een nieuw been  in mijn buurt is geland. Prima, laat zien hoe mooi het been is. Duizend kilo's brons geven Oost meer waarde.

Het thema lijkt zacht en gevoelig, maar het materiaal daarvoor is heel zwaar. In ieder geval wordt welkom geheten aan deze art in Oost. Veel succes voor de kunstenaar

Dineke Rizzoli

Onwerkelijke werkelijkheid

 

het hoort elders thuis

in een denk-omgeving

 

onbegrepen Been, een droom

een half zelf-vertrouwen

 

smeekbede tot bewegen

machtige onzekerheid

 

zicht op een weerloos hart

al zwevend in weerstand

 

afgesneden van de hemel

met de aarde geen contact

 

Dineke Rizzoli

Onwerkelijke werkelijkheid

Ja de plaats van het kunstwerk 'BEEN' is slecht gekozen. Het hoort elders thuis in een perkje bij een theater of cultureel centrum. 

Henk Visch bedoelt waarschijnlijk met dit surrealistische beeld zijn idee en denken weer te geven, te 'verwoorden' met een grote nadruk op het ongerijmde. Hij komt daarbij tot een irrationeel aspect maar wel passend bij zijn denken, 'verwoorden', weergeven. Een mysterie, zijn wezen verschuilt zich achter het zichtbare. Zet het op een plaats waar het hoort, wat denkt U? 

Visch: Alle dingen hebben een hard, een vloeibaar of een vluchtig gezicht, alleen dat wat de mens maakt, heeft vaak ook een kwetsbaar hart. ....'   https://www.henkvisch.nl/

 

met youtube-filmpje:

https://hollandsemeesters.info/posts/show/7956

http://www.geschiedenisbeleven.nl/surrealisme-revolutie-en-werkelijkheid/

http://kunstgeschiedenis.jouwweb.nl/21-eeuw/henk-visch

http://www.buitenbeeldinbeeld.nl/Amsterdam_C/kazernestraat.htm  Visch : '

Hoewel Henk Visch zijn beelden / figuren vaak terugbrengt tot vereenvoudigde vormen, en vaak delen van het lichaam weglaat, blijven de mensfiguren duidelijk herkenbaar. 'Er zijn geen individuen afgebeeld, maar abstracties van algemene menselijk functies zoals lopen en stilstaan, rusten en liggen, horen en zien, praten en stil zijn, ruiken en voelen, denken en dromen.(Gijs van Tuyl, Catalogus Henk VischNederlandse Paviljoens, Biënnale van Venetië 1988, p6)  . Citaat  uit  Kunstbus.nl

Anneke

Een nieuw kunstwerk

Naar aanleiding van mijn vorige reactie vertelde ik aan Corrie waarom ik zo reageerde. Ze vroeg me dit in een vervolgreactie onder haar verhaal te zetten, hetgeen ik hierbij doe.

Enige tijd geleden reisde ik van Maastricht (waar ik mijn in België wonende dochter Marleen vaak ontmoet) terug naar Amsterdam.

Ik had de trein van 21.00 uur, zo kon ik nog op tijd thuis komen met het openbaar vervoer. We waren nog geen drie minuten onderweg of de trein moest plotseling heel hard remmen en we wisten het al: 'aanrijding met een persoon'.  Ik zat in een van de eerste wagons en zag de lijkwitte bestuurder met opengesperde ogen door onze wagon lopen. Hij kon geen woord uitbrengen.

We hebben alles kunnen (moeten) zien, ik zal niet in details treden, maar het duurde uren voordat we de trein mochten verlaten. Niemand zei een woord, het was doodstil. We werden met bussen naar Eindhoven gebracht. Ik kwam uiteindelijk om 3 uur 's nachts aan op het C.S.

 

Toen ik dat been zag dacht ik daar uiteraard meteen aan terug. Hoe dom kan een gemeentebestuur of welk bestuur dan ook zijn om dit juist langs een spoorlijn te laten plaatsen...

 

Vandaar mijn reactie.

Anneke Koehof

Een nieuw kunstwerk

Zo'n been langs een spoorlijn, toch wel een beetje luguber eerlijk gezegd.

Zelfs de naam 'Noch einmal', is voor enige discussie vatbaar, nog steeds vanwege die plaats langs een spoorbaan. In dat kader zou ik het zelfs smakeloos durven noemen...

Ik ben dan ook niet van plan om aan die suggestie gehoor te geven.

Maar dat doet niets af aan het onderzoekswerk dat Corrie hier weer voor heeft gedaan en de foto's zijn, zoals we van haar gewend zijn, prachtig!