Juul en Will grepen iedere gelegenheid aan om een feestje te geven, dan nodigen ze ongeveer de hele straat uit. Ik herinner me een borreltje in het koffiehuis in de Drebbelstraat. Een huwelijksfeest in cafรฉ Frankendael, de plek waar ze elkaar tijdens een dansfeest, tachtig jaar eerder, hadden ontmoet. In hotel Casa, in de Hortus Botanicus, in het atelier van hun oudste dochter in Oostpoort, en de laatste vijf jaar toen ze niet meer in de Zach Jans woonde, diverse borrels in Vrijburcht.
Ik kwam regelmatig langs, voor een kop thee of een glas wodka. Altijd hadden we elkaar veel te vertellen. Over mijn werk, over haar Ipad die het plots niet meer deed. Over haar jeugd in Amsterdam-Oost, over haar opleiding tot pedicure en dat een collega-vriendin haar altijd met de auto ophaalde om naar hun werk in het Sarphatihuis rijden. We hadden schik om Amsterdamse uitdrukkingen als โmet een bos uien het dak opโ, ze vertelde over haar drie kinderen en waar ze de lekkernijen had gekocht die ze altijd royaal serveerde, Madam de Pompadour, slagerij de Wit, de Sligro, Cโest Bon.
Drie jaar geleden is Juul op 94-jarige overleden, haar Will twee jaar eerder. Twee geboren en getogen Amsterdammers die kleur gaven aan de straat waar ze ruim zeventig jaar hebben gewoond.
Ik mis ze.
ย