ย Ditmaal met vriendin Janny. Zij had het Museum al op haar lijstje staan. Momenteel is het museum toegankelijk met de Museumkaart en met de Stadspas. Er zullen ongetwijfeld meer mensen in staat zijn om op bezoek te komen.
Zeeburgerdijk 19-21 was vroeger een groot 19e-eeuws schoolgebouw, gebouwd in 1882 naar een ontwerp van de Dienst der Publieke Werken. Het deed dienst alsdubbele lagere school en kleuterschool voor de nieuwe volkswijken. Later werd het gebouw het hoofdkwartier van de Vereniging Ons Suriname. Het gebouw draagt al jaren de naam Hugo Olijfveldhuis. Hugo was een Surinaamse metaalbewerker, die werkte bij de Amsterdamsche Droogdok Maatschappij en betrokken was bij het borgen van de geschiedenis van Suriname. Hij overleed in 1967 op 32-jarige leeftijd bij een verkeersongeval. Hij wordt niet vergeten.
Nu dus het Suriname Museum! Bij de entree rechts is een lange tijdlijn te vinden van de geschiedenis van Suriname. Goed voor het overzicht. De ontvangst aan de balie is hartelijk, vooral nu blijkt dat er gelukkig al zoveel vrijwilligers zijn dat er gelegenheid is om een drankje te bestellen in het restaurant. We zitten buiten, aan de achterkant op het terras, met prachtig uitzicht en lekkere cappuccino! We stappen daarna het museum in, na een korte toelichting. Het is echt of we in het tropisch regenwoud lopen met prachtige fotoโs, opgezette dieren, geluiden! De geschiedenis van Suriname wordtuitgebreid en levendig gedocumenteerd.Aan alle bevolkingsgroepen is aandacht besteed. Onze route is goed te volgen, met de plattegrond. We zijn zelf nog nooit in Suriname geweest, toch krijgen we het gevoel om nu veel meer van Suriname te kennen.
Dramatisch is de rol van de Nederlanders vanaf 1667. Dat komt zeer pijnlijk bij ons binnen, wanneer we de slavernij zien aan de vuile handen van de WIC en VOC. De enorme aantallen mensen, (600.000) die onder extreme dwang overal vandaan gehaald werden om op de plantages in Suriname te werken. Vrachtschepen werden als slavenschip gebruikt. In het museum zijn replica op kleinere schaal te vinden, zeer aangrijpend en indrukwekkend. Vooral in de kelder grijpt het drama van slavernij naar de keel.
Het leven op de plantages en pas jaren later in 1863 de afschaffing van de slavernij in 1863 worden benoemd. Op de 1 e verdieping spreekt mij vooral het leven van Anton de Kom aan. Hij schreef โWij Slaven van Surinameโ. In de 2 e Wereldoorlog werkte Anton mee aan het illegale blad De Vonk, in augustus 1944 wordt hij door de Duitse bezetter opgepakt en hij overlijdt in april 1944 in Neuengamme.
Op de 2 e verdieping is er voor de kinderen een afdeling, daarnaast is er aandacht voor Suriname t/m 1975 en โMeet Us- Su nuโ. Met de ontspannen lift weernaar de begane grond. Complimenten! Eenmaal buiten, slaan we de hoek om en praten we na, aan de voet van de molen. Een boeiend museum. Komt het zien!
