Speeltuinvereniging Frankendaal
Voor veel kinderen was speeltuinvereniging Frankendaal in de Fahrenheitstraat een bijzondere plek.
Daar gebeurde van alles. Er waren fancy fairs, er werden films gedraaid en er was een bootjesclub waar kinderen hun eigen bootjes konden bouwen.
In een tijd waarin kinderen vooral buiten speelden, was de speeltuin een belangrijke ontmoetingsplek.
Tante Mieke was een vertrouwd gezicht voor veel kinderen. Zij hoorde bij de herinneringen aan een jeugd waarin plezier vaak eenvoudig was, maar daardoor misschien juist zo bijzonder.
Een middag in de speeltuin kon een groot avontuur zijn.
De Weesperzijde – de Dijk
Een ander bijzonder stukje van de buurt was de Weesperzijde, die wij de Dijk noemden.
Tegenover De Omval waren verschillende kleine bedrijfjes gevestigd. Het waren vooral ambachtelijke bedrijven waar met de handen werd gewerkt.
Veel mensen hadden het niet breed. Er moest hard gewerkt worden en veel mensen deden er nog wat extra werk bij om rond te komen.
Maar ondanks dat was er saamhorigheid.
Mensen hielpen elkaar. Men kende elkaar. De buurt was niet rijk aan geld, maar wel rijk aan verbondenheid.
Ook het benzinestation van Slagboom hoorde bij dit beeld van vroeger. Later verhuisde dit bedrijf naar de Gooiseweg, maar de naam bleef bekend bij veel bewoners.
Voetbalvereniging JOS – meer dan een club
Voor veel inwoners van de Wetbuurt en Amsteldorp was voetbalvereniging JOS veel meer dan alleen een voetbalclub. Het was een ontmoetingsplek, een stukje van de buurt en een plek waar vriendschappen voor het leven ontstonden.
Op zondag trokken veel buurtbewoners naar het voetbalveld. Niet alleen om naar de wedstrijden te kijken, maar vooral ook om elkaar te ontmoeten, bij te praten en samen de sfeer van de club te beleven.
Ook buiten de wedstrijden om speelde JOS een belangrijke rol in het sociale leven van de buurt. Op vrijdagavond was er de kaartclub en kwamen mensen samen in het clubhuis. Jong en oud voelde zich verbonden met de vereniging. Op zaterdagen een aantal keren per jaar een feestavond ook carnaval werd niet vergeten.
Een club als JOS kon alleen bestaan dankzij de inzet van mensen die zich met hart en ziel voor de vereniging inzetten. Twee namen die daarbij nooit vergeten mogen worden zijn ome Ab Parree en ome Lex Parree.
Ome Ab was een bekende en vertrouwde man in de Wetbuurt en Amsteldorp. Samen met zijn zoons had hij een loodgietersbedrijf en bijna iedereen in de buurt kende hem. Hij was iemand die de handen uit de mouwen stak en ervoor zorgde dat zaken geregeld werden. Binnen JOS was hij één van de mensen die ervoor zorgden dat alles soepel verliep. Hij hield overzicht, loste problemen op en was een steunpilaar voor de vereniging.
Daarnaast zette ome Ab zich ook actief in voor de jeugd. Als leider van jeugdelftallen begeleidde hij jonge voetballers en was hij veel meer dan alleen een leider langs de lijn. Hij gaf kinderen plezier in het voetbal en droeg bij aan de sfeer en saamhorigheid binnen de club.
Ook ome Lex Parree was een onmisbare kracht binnen JOS. Hij zorgde ervoor dat alles rondom de wedstrijden en de velden tot in de puntjes geregeld was. De velden moesten er goed bij liggen, de ballen moesten opgepompt zijn en de cornervlaggen moesten klaarstaan. Alles moest kloppen voordat de wedstrijden konden beginnen.
Maar ook ome Lex betekende veel voor de jeugd. Als leider van een jeugdelftal had hij een belangrijke rol in de ontwikkeling van jonge spelers. Hij was een man die zich inzette voor anderen en die de club een warm hart toedroeg.
Iedereen kende ome Ab en ome Lex. Niet alleen binnen JOS, maar ook ver daarbuiten in het Amsterdamse voetbal. Zij waren van die mensen die niet op de voorgrond hoefden te staan, maar zonder wie een vereniging niet kon bestaan.
Zij waren het hart van JOS. Mensen die hun tijd, energie en betrokkenheid gaven aan de club en aan de buurt.
Dankzij mensen zoals ome Ab en ome Lex bleef JOS niet alleen een voetbalvereniging, maar vooral een echte gemeenschap.
Twee echte clubmensen. Twee mannen om nooit te vergeten.
Muziek uit de Wetbuurt
De Wetbuurt bracht ook bijzondere muzikale talenten voort.
The Lords was een bekende band waarin de gebroeders Heren speelden. Zij traden onder andere op met Rob de Nijs en zijn nog steeds bekend bij liefhebbers van de muziek uit die tijd.
Ook Ria Valk afkomstig uit de Fahrenheitstraat, werd een bekende Nederlandse artiest. In de jaren zestig maakten zij prachtige plaatjes en liedjes die bij velen in het geheugen staan.
En iets later kwam Henk Hofstede uit de Wetbuurt met zijn muzikale kwaliteiten.
Hij werd de zanger en een belangrijk gezicht van The Nits, een band die internationale bekendheid kreeg en nog steeds optreedt.
Voor de buurt is vooral bijzonder dat The Nits het nummer J.O.S. Days maakten. Dit lied verwijst naar voetbalvereniging JOS, een club die zo'n belangrijke plaats innam in het leven van veel bewoners.
Op die manier werd de geschiedenis van de buurt zelfs in muziek vastgelegd.
Een tijd die veranderde
Tussen 1960 en 1975 veranderde er veel.
De wereld werd moderner. Er kwamen meer auto's, winkels veranderden en oude gewoonten verdwenen langzaam.
Maar wie in die tijd opgroeide in de Wetbuurt en Amsteldorp, heeft iets meegemaakt wat moeilijk uit te leggen is aan mensen die het niet hebben gekend.
Het gevoel van samen.
Het gevoel dat je ergens bij hoorde.
De buurman die wist wie je was.
De winkelier die je kende.
De meester of juf die je hielp opgroeien.
De vrijwilliger die klaarstond voor de vereniging.
Herinneringen blijven bestaan
Wanneer ik nu terugdenk aan mijn jeugd in de Wetbuurt en Amsteldorp, zie ik vooral gezichten.
Ik zie de winkels en de straten.
Ik zie de kinderen buiten spelen.
Ik zie het zwemmen in de Weespertrekvaart.
Ik zie het ijs op het vijvertje bij Hummeloord.
Ik zie de school, de speeltuin en de voetbalvelden.
Ik zie ome Lex Parree langs de lijn bij JOS.
Ik zie Miep achter de toonbank bij Oostwaard.
Ik zie meester Sagel met zijn sigaar.
Ik zie Tante Mieke in de speeltuin.
Ik zie een buurt waarin mensen elkaar kenden.
Veel gebouwen zijn veranderd.
Veel winkels bestaan niet meer.
Veel mensen van toen zijn er helaas niet meer.
Maar de herinneringen blijven.
De Wetbuurt en Amsteldorp waren misschien klein op de kaart van Amsterdam, maar voor de mensen die er woonden waren ze groot.
Het was een dorp in de stad.
Een plek met gewone mensen, bijzondere verhalen en een groot hart.
Dit verhaal is een herinnering aan iedereen die deze buurt heeft gemaakt tot wat hij was.
