Voor ons was de Wetbuurt geen gewone Amsterdamse wijk. Samen met Amsteldorp vormde het een kleine gemeenschap waar mensen elkaar kenden, waar buren naar elkaar omkeken en waar de straat een belangrijk onderdeel van het leven was.
Het voelde als een dorp midden in de stad.
De buurt bestond uit de Réaumurstraat, Von Guerickestraat, Fahrenheitstraat, Fahrenheitsingel, Torricellistraat, Dulongstraat, Von Liebigweg, Celsiusstraat, Fizeaustraat en de Weesperzijde. De Weesperzijde noemden wij vaak gewoon “de Dijk”. Daar had de buurt zijn eigen sfeer en karakter.
Iedere straat had zijn eigen gezichten, zijn eigen verhalen en zijn eigen herinneringen.
Een jeugd op straat
Begin jaren zestig stonden er bijna geen auto's in de straat. Dat is voor de kinderen van nu bijna niet meer voor te stellen.
De straat was van ons.
Als het mooi weer was, speelde bijna iedereen buiten. Kinderen zwierven door de buurt, speelden voetbal, knikkerden, fietsten en verzonnen hun eigen spelletjes. Ouders hoefden zich minder zorgen te maken, want iedereen kende elkaar. Als er iets gebeurde, was er altijd wel een buurman of buurvrouw die een oogje in het zeil hield.
Het leven speelde zich buiten af.
We hadden geen computers, geen mobiele telefoons en geen eindeloze mogelijkheden om ons bezig te houden. Maar vervelen deden we ons nooit. De buurt zelf was onze speelplaats.
De seizoenen van vroeger
De zomer had zijn eigen herinneringen.
Een van de mooiste dingen was zwemmen in de Weespertrekvaart wel met zwemdiploma. Voor veel kinderen uit de buurt was dat een vanzelfsprekend onderdeel van de zomer. We trokken er met vriendjes naartoe en genoten van de vrijheid die bij die tijd hoorde.
De winter bracht weer andere herinneringen.
Als het hard genoeg vroor, veranderde het vijvertje bij Hummeloord in een plek waar de hele buurt samenkwam. Zodra het ijs sterk genoeg was, kwamen tientallen mensen schaatsen. Kinderen, ouders en buurtbewoners genoten samen van het ijs.
Dat was het vertier van die tijd.
Een bevroren vijver kon toen een hele buurt gelukkig maken.
De eerste schooljaren
Mijn eerste herinneringen aan school beginnen bij kleuterschool De Koolmees. Daar zat ik zelf op en mijn juffrouw was mevrouw Van der Sluis.
Voor veel kinderen uit de buurt was dit de eerste stap buiten het gezin. Je leerde er samen spelen, luisteren en omgaan met andere kinderen.
Ook kleuterschool Hummeloord was een bekende plek in de buurt.
Later kwam de grote stap naar de lagere school.
De Abraham van Riebeeckschool
Veel kinderen uit de Wetbuurt gingen naar de Abraham van Riebeeckschool in de Fahrenheitstraat.
Deze school heeft voor veel bewoners een belangrijke rol gespeeld. Hier werden vriendschappen gesloten die soms een leven lang meegingen en nog steeds.
Het hoofd van de school was meester Sagel. Veel oud-leerlingen zullen hem nog herinneren. Hij was een markante verschijning en stond bekend om zijn dikke sigaar.
Ook de andere leerkrachten zijn namen die niet vergeten mogen worden:
Meester Visser.
Juffrouw Zoethout.
Juffrouw Wegenaar.
Juffrouw Duursma.
Meester Heijkoop.
Gymnastiekleraar meester Barreau.
Meester Vos.
En natuurlijk mijn juf mevrouw Böef.
Het waren de mensen die dagelijks met kinderen bezig waren en daarmee een belangrijke rol speelden in het leven van de buurt.
Ook de Julianaschool in de Fahrenheitstraat verdient een plek in deze herinneringen. Veel kinderen uit de Wetbuurt en Amsteldorp kregen daar hun opleiding.
De schooltuinen van meneer Veldkamp
Een bijzondere herinnering zijn de schooltuinen.
Onder leiding van meneer Veldkamp leerden kinderen hoe je groenten en planten moest verzorgen. Voor kinderen die opgroeiden in de stad was dit een bijzondere ervaring.
Je zag iets groeien dat je zelf had geplant. Dat gaf trots.
De schooltuinen waren niet alleen leerzaam, maar ook een plek waar kinderen buiten bezig waren en contact kregen met de natuur.
Meneer Veldkamp hoort daarom zeker thuis in het verhaal van de Wetbuurt.
Een buurt die voelde als familie
Als ik terugdenk aan mijn jeugd, denk ik vooral aan de mensen.
Aan de buren die elkaar kenden.
Aan de kinderen die samen opgroeiden.
Aan de straten waar altijd leven was.
Aan de scholen waar je niet alleen les kreeg, maar ook herinneringen maakte.
De Wetbuurt en Amsteldorp waren misschien geen grote buurten, maar ze hadden iets wat tegenwoordig soms ontbreekt: verbondenheid.
Iedereen kende elkaar.
Iedereen had zijn plek.
En iedereen droeg op zijn eigen manier bij aan de gemeenschap.
Dit was de basis van de buurt die ik mij herinner: een kleine wereld met een groot hart.
lees verder:Deel 2 – De winkels en de mensen die de buurt kleur gaven