Soms hoef je niet ver terug te gaan om een wereld te vinden die bijna verdwenen lijkt.
Wanneer ik terugdenk aan mijn jeugd in de Wetbuurt en Amsteldorp, komen vooral de mensen en de gewone dagelijkse dingen naar boven. De straten waar we speelden, de winkels waar iedereen elkaar kende, de school waar we onze eerste stappen zetten, de speeltuin waar we samenkwamen en de voetbalvereniging waar de hele buurt trots op was.
Ik ben geboren in 1955 en woonde in de Réaumurstraat 45 1-hoog. De jaren zestig en zeventig waren een bijzondere tijd. We hadden niet veel, maar we hadden elkaar. De straat was van de kinderen, buren kenden elkaar en iedereen maakte op zijn eigen manier deel uit van de gemeenschap.
Dit verhaal schrijf ik niet alleen voor mezelf. Het is een herinnering aan alle bewoners van de Wetbuurt en Amsteldorp. Aan de winkeliers, de onderwijzers, de vrijwilligers, de verenigingen en alle mensen die de buurt een gezicht hebben gegeven.
Veel namen zullen misschien alleen bekend zijn bij de mensen die er toen woonden. Maar juist die namen maken duidelijk hoe bijzonder deze buurt was.
Achter iedere naam zit een verhaal.
Achter iedere winkel zit een herinnering.
Achter iedere straat zit een stukje jeugd.
Ik hoop dat oud-bewoners bij het lezen hiervan even teruggaan naar die tijd. Misschien zien zij hun eigen straat weer voor zich, horen zij de stemmen van vroeger en denken zij aan de mensen die hun jeugd kleur gaven.
Want een buurt bestaat niet alleen uit stenen.
Een buurt bestaat uit mensen.
lees verder;Deel 1 – Mijn jeugd in een buurt met een groot hart
