Vroeger was het in veel buurthuizen een winter activiteit die aan schoolkinderen werd aangeboden; modelbootjes bouwen. Er was triplex aanwezig en een timmerman hielp bij het construeren van de vrij grote boten. In de zomer werden dan soms bootraces gehouden in een vijver. Die oude herinneringen zijn een inspiratie geworden om iets dergelijks aan te bieden, maar nu zullen het kleinere bootjes worden met een onderstel van kurk.
Onder een afdakje staat een tafel met materiaal om zeiltjes en masten te maken, vrijwilligers zorgen voor begeleiding en de vlotjes van kurk zijn al al gemaakt.
In de praktijk blijken vooral jonge kinderen veel belangstelling te hebben, de ouders zitten erbij en helpen de kinderen met het knutselen. Een vader merkt op dat hij het fijn vindt om de kinderen te stimuleren om met hun handen iets te doen “tegenwoordig zitten kinderen zoveel op de computer”’
Ik hoor ook de opmerking dat het leuk zou zijn om een ‘makers space’ op te richten waar kinderen met behulp van een 3D printer vliegtuigjes zouden kunnen maken.
Een vader met 2 zoontjes van een jaar of 10 wordt teruggeworpen in de tijd ;”ik en mijn vriendjes maakten vroeger grote boten van oude planken en schuim, zonder begeleiding hoor. We gingen er zelf op varen en ik heb menig nat pak gehaald”.
Een oudere dame weet nog goed hoe haar kinderen omstreeks 1996 naar het clubhuis gingen om bootjes te maken, het kostte 1 gulden en de vaders hielpen met het zagen en de moeders naaiden de zeiltjes. Ze denkt niet dat het haalbaar is om deze traditie in ere te herstellen in de oude vorm; “Beide ouders werken doorgaans en er is weinig tijd om dit soort vrijwilligerswerk te doen als je jonge kinderen hebt”.
Aan het eind van de middag zijn er ruim 20 kinderen geweest, de meesten heel jong. Het was nog een kunst om uit te vinden hoe groot de zeiltjes moesten zijn opdat de bootjes niet meteen omsloegen. Maar de kleintje hebben genoten, niet in het minst van het spelen met de bootjes in het ondiepe poeltje naast de knutseltafel.
