In deze voorstelling staan de verhalen centraal van mensen die direct of indirect met kanker te maken hebben. Persoonlijke ervaringen, herinneringen en vragen worden zorgvuldig verweven tot een artistiek geheel.
De voorstelling vertrekt vanuit individuele verhalen en verlangens. Beweging, spoken word, beeld en muziek komen samen in een vorm die ruimte laat voor kwetsbaarheid รฉn kracht. Het publiek is welkom om eigen ervaringen te delen, maar mag ook alleen luisteren, observeren of kijken. Juist die openheid maakt de bijeenkomst toegankelijk voor iedereen die zich geraakt voelt door het onderwerp.
Kunst kan een stille bondgenoot zijn in moeilijke processen. Ze kan troosten waar woorden ontbreken, of emoties voorzichtig in beweging brengen. Dat uitgangspunt vormt het hart van dit project.
Ter voorbereiding sprak ik met Ljiljana Music van het No-Made collective, de organisatie achter de voorstelling. In haar werk als oncologisch fysiotherapeut begeleidt zij groepen mensen in alle stadia van kanker. Daar zag zij intens verdriet en wanhoop, maar ook een opmerkelijke veerkracht. Vanuit die ervaring ontstond de wens om samen met kunstenaars te zoeken naar licht โ naar manieren waarop mensen opnieuw contact kunnen maken met hun emoties.
Die benadering past bij haar dubbele achtergrond. Naast haar werk als fysiotherapeut studeerde Ljiljana ook dans aan de Hogeschool voor de Kunsten. Dat komt terug in de voorstelling, haar deskundigheden weet zij op een natuurlijke manier te verbinden. Eerder vond al een voorstelling plaats in de De Meevaart, waar duidelijk werd hoe creativiteit voor deelnemers een bron van steun kan zijn. Soms, zo merkte zij, schieten woorden eenvoudigweg tekort.
Wat blijft, is de indruk van grote betrokkenheid en zorgvuldige toewijding. Met die gedachte ga ik met belangstelling naar het Pleintheater โ in de verwachting dat het een middag wordt waarin ruimte is voor verhalen die gehoord mogen worden.