Nellie is al bijna 95 en wat is het leuk om haar te mogen interviewen. Ze heeft veel meegemaakt en vertelt er heel levendig over. Soms lijkt het of het net gebeurd is. Ze bezoekt de Ouderen adviesraad en is woonachtig op het Atlantisplein in Oostpoort.
Op de site van het Geheugen staat een aantal verhalen over haar jeugd in Oost. Ze heeft de oorlog heel bewust meegemaakt en was 8 jaar toen de oorlog uitbrak. Ze merkte als kind in de jaren daarvoor dat er zorgen waren. Haar ouders zaten gekluisterd aan de radio en in mei 1940 hoorde ze de vliegtuigen overkomen. Ze stond op het balkon toen ze zag dat de gashouders van de Oostergasfabriek gebombardeerd werden. Terwijl ze erover vertelt zie je het weer gebeuren; โnu woon ik op de plek waar de gasfabriek heeft gestaanโ. Ook vertelt ze over de bovenburen die werden โweggehaaldโ en hoe juist ogenschijnlijk kleine details de wreedheid illustreren: de buurvrouw die vroeg of ze haar hoedje nog even mocht halen, โdat doet me nog steeds veel verdrietโ.
Ze volgt het nieuws regelmatig en op mijn vraag wat haar daarbij bezighoudt hoeft ze niet lang na te denken; die vreselijke oorlog in het Midden Oosten en Trump. โWat een dreigingโ en verschrikkelijke situatie in Gaza. Ik kan er moeilijk tegen.
Van het leven van Nellie is een boek in de maak, getiteldย โmet de wind meeโ en dat zegt genoeg. Ze kijkt terug op een positief leven, was 70 jaar gelukkig getrouwd en voelde zich niet beknot als vrouw, kon doen wat er op haar pad kwam. Dat lijkt nu heel normaal, in de jaren na de oorlog was dat niet bepaald vanzelfsprekend. Waarschijnlijk heeft ze dat van huis meegekregen want ook haar ouders lieten zich niet beperken door normen en waarden van die tijd.
Ze voelt zich nog verwant met de buurt en is naar haar geboortehuis op de Transvaalkade gaan kijken. Herinneringen aan de Transvaalbuurt heeft ze volop. Haar moeder was half Joods en Nellie is niet Joods opgevoed. De sfeer in huis werd wel bepaald door Joodse gewoontes zoals kippensoep op vrijdagavond en vis op donderdag. De man met zuurwaren kwam op donderdag en ze kochten pekelzuur, olijven en mierikswortelsaus. En met Joods Pasen een hele doos matzes, bij de matze ballen werd de mierikswortelsaus gebruikt.
Ik ben benieuwd naar haar indruk van de Ouderen Advies Raad die zij bezoekt. Haar ervaringen met het aanvullend vervoer heeft ze daar ingebracht, wat een misรจre. Het werk van de OAR vindt ze heel nuttig zoals het bespreken van de voorzieningen voor ouderen. Daarnaast eet ze regelmatig bij Resto van Harte in Podium genieten, lekker en op loopafstand.
Wat een energieke vrouw tref ik, ondanks het lichamelijk ongemak dat ze moeilijk kan lopen. Thuisgekomen lees ik haar jeugdverhalen die op onze site staan nog eens door, jaloersmakend zoals de herinnering aan de bijeenkomsten op het Transvaalplein, de woning op de Transvaalkade, ruim en met een mooi landelijk uitzicht. Maar ook de heftige gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog en de leeggehaalde verlaten huizen met de ontbijtborden nog op tafel, de razziaโs en de overvalwagens. Dit alles heeft ook mede haar leven bepaald. Armoede heeft ze niet gekend en op straat spelen en sporten deed ze graag. Zij voelde zich bevoorrecht en ook als kind al had ze โde wind meeโ.